บทที่ 103 จุดประสงค์ของโจวซิ่ง

"กลับบ้านเกิดมาแป๊บนึงน่ะ เพิ่งกลับมาถึงวันนี้เอง ก็เลยตรงดิ่งมากินข้าวที่ร้านเจ๊เลยนี่ไง" หยางหย่วนคุนตอบพลางหัวเราะ โดยไม่ต้องรอให้เจ้าของร้านจัดแจง เขาเลือกที่นั่งมุมหนึ่งแล้วทรุดตัวลงนั่งทันที พวกหวังหู่ที่ตามมาข้างๆ ต่างรู้หน้าที่ พากันดึงโต๊ะสามตัวมาต่อเข้าด้วยกันอย่างกระฉับกระเฉง เพื่อให้พอนั่งสำหรับคนสิบคน

"มิน่าล่ะคะ" เจ๊เจ้าของร้านยิ้มแก้มปริพูดขึ้นมา ก่อนจะไม่พ่นน้ำลายให้เสียเวลา รีบถามเข้าเรื่องทันที "วันนี้อยากทานอะไรกันดีคะ?"

"เอาเนื้อย่างร้อยไม้ แล้วก็พวกผักย่างอีกร้อยไม้" ในยุคนี้ อาหารตามร้านแผงลอยโต้รุ่งยังมีเมนูให้เลือกไม่มากนัก แต่พวกของปิ้งย่าง เป็นสิ่งที่มีมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว และเนื้อที่นี่ก็ไม่ใช่เนื้อแพะหรือเนื้อวัวอะไรหรอก เป็นเนื้อหมูล้วนๆ แถมยังหั่นและเสียบไม้กันให้เห็นสดๆ ตรงนั้นเลย นี่จึงเป็นสาเหตุที่หยางหย่วนคุนไว้ใจและเลือกมากินที่ร้านนี้

"พวกผักย่างจะรับเป็นอะไรดีคะ? ร้านเรามีกุยช่าย มะเขือยาว เต้าหู้แผ่น..." เจ๊เจ้าของร้านไล่เลียงเมนูในมือ เนื้อย่างน่ะมีแค่แบบเดียว แตกต่างกันแค่เนื้อล้วนหรือติดมัน แต่พวกผักย่างนี่สิมีให้เลือกสารพัดชนิด

"เจ๊จัดมาเถอะ เอาอะไรมาก็เหมือนๆ กันนั่นแหละ" หยางหย่วนคุนโบกมือปัด ก่อนจะพูดต่อ "เอาเมนูมานี่หน่อย เดี๋ยวผมสั่งกับข้าวเพิ่มอีกสองสามอย่าง"