บทที่ 100 ตระกูลจ้าวคราวนี้จบเห่แน่

ลู่เหวินฮั่น เผิงเจ๋อ หลู่เทา เหมาคุน และคนอื่นๆ ที่ได้รับสัญญา ต่างก็มีสีหน้ายิ้มแย้มเบิกบาน

พวกเขารู้สึกว่าการผูกมิตรกับหลินชวน เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิตแล้ว แค่เศษเงินที่ร่วงลอดง่ามนิ้วของเขามา ก็มีมูลค่าเกือบยี่สิบล้านหยวนแล้ว หลังจากนี้ถ้าเดินตามรอยเขา ยังจะต้องกลัวไม่มีเงินให้หาอีกเหรอ?

ลู่เหวินฮั่นพูดขึ้น "คุณชายหลินครับ คืนนี้มีงานเลี้ยงฉลองในแวดวงอสังหาริมทรัพย์ คุณชายสนใจจะไปร่วมงานไหมครับ ก่อนหน้านี้พวกเราก็อยากจะเชิญคุณชายอยู่เหมือนกัน แต่ก็กลัวว่าคุณชายจะไม่สนใจ"

"แต่ตอนนี้เมื่อมาถึงที่ของคุณชายแล้ว ก็เลยอยากจะขอเชิญอย่างเป็นทางการอีกครั้งครับ ถ้าคุณชายไปร่วมงาน งานเลี้ยงฉลองนี้ถึงจะสมบูรณ์แบบอย่างแท้จริงครับ"

หลินชวนพยักหน้ารับอย่างไม่ลังเล แล้วตอบว่า "ไปสักหน่อยก็ดีครับ ถือโอกาสไปโชว์ตัวและทำความรู้จักคนไว้บ้าง"

ที่ดินอุตสาหกรรมที่ถูกเปลี่ยนเป็นพื้นที่เชิงพาณิชย์ผืนนั้น ไม่ว่าจะขายต่อหรือพัฒนาเอง ก็ล้วนแต่ต้องใช้เส้นสาย การได้รู้จักคนในวงการเอาไว้ก็ไม่มีข้อเสียอะไร

เวลาสองทุ่มตรง หลินชวน หลู่เทา เผิงเจ๋อ ลู่เหวินฮั่น เหมาคุน และพรรคพวก ขับขบวนรถหรูเรียงรายยาวเหยียดมาถึงภัตตาคารสุดหรูแห่งหนึ่ง อวี๋เวยลงจากรถ แล้วเดินมาเปิดประตูให้หลินชวน

คณะของหลินชวนเดินนำขึ้นไปชั้นบน บรรดานักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่มาถึงก่อนหน้า พอเห็นหลินชวนก็พากันกรูกันเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังทันที

"คุณชายหลิน"

"คุณชายหลิน"

"คุณชายหลิน"

หลินชวนเองก็ชักจะจำไม่ได้แล้ว ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ทุกคนเริ่มเรียกเขาว่าคุณชายหลินตามๆ กัน

แรกๆ เขาก็ยังคอยแก้ให้ แต่ตอนหลังก็เริ่มปล่อยเลยตามเลย ถึงแม้ช่วงแรกที่ได้ยินจะรู้สึกขัดหูอยู่บ้าง แต่พอฟังจนชินแล้วก็รู้สึกว่ามันก็ไม่เลวเหมือนกัน

พอลองคิดดูให้ดี คำว่าคุณชายต่างหากที่เป็นคำเรียกขานแบบดั้งเดิมของชาวจีน ส่วนคำว่าคุณผู้ชายหรืออะไรทำนองนั้น เพิ่งจะมีมาใช้กันทีหลัง

ดังนั้นต่อให้จะเรียกแบบย้อนยุคไปสักหน่อยว่าเป็นคุณชาย แล้วมันจะมีปัญหาอะไรล่ะ โดยเฉพาะเวลาที่สาวๆ เป็นคนเรียก ฟังแล้วมันชื่นใจจะตายไป

แต่ละคนต่างก็แทบรอไม่ไหวที่จะยื่นนามบัตรให้ แน่นอนว่าพวกเขาไม่กล้ายื่นให้หลินชวนรับโดยตรง แต่เลือกที่จะยื่นให้อวี๋เวยที่อยู่ข้างกายเขาแทน อวี๋เวยรู้หน้าที่เป็นอย่างดี เธอรับนามบัตรทั้งหมดมาเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบ

พวกเขาก็ทยอยได้รับข่าวคราวมาบ้างแล้ว ว่าลู่เหวินฮั่น เผิงเจ๋อ หลู่เทา เหมาคุน และคนอื่นๆ เพียงเพราะมีความสนิทสนมกับหลินชวนนิดหน่อย ก็ได้รับสิทธิ์ซื้อบ้านไปตั้งสิบกว่าหลัง มีโอกาสฟันกำไรก้อนโต

ดังนั้นแน่นอนว่าพวกเขาเองก็อยากจะผูกมิตรกับหลินชวนเช่นกัน การได้ติดตามอภิมหาเศรษฐีแบบนี้ แค่ได้ซดน้ำซุปก้นชามก็อิ่มไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

แถมอย่าลืมนะว่า ที่ดินสามร้อยหมู่ผืนนั้น ไม่ว่าจะขายต่อหรือพัฒนาต่อ มันก็คือโอกาสทางธุรกิจอันมหาศาล ขอแค่ได้ร่วมงานกับเขา งานนี้ก็มีแต่รวยกับรวย

ถ้าที่ดินผืนนั้นถูกพัฒนาอย่างเต็มรูปแบบ เผลอๆ มันอาจจะกลายเป็นย่านการค้าที่มีมูลค่าสูงที่สุดในเมืองเจียงไห่เลยก็ได้

"คุณชายหลิน" เสียงคุ้นหูดังขึ้น ปรากฏว่าเป็นจางเฉวียนอันและลวี่ฟาง ที่ก่อนหน้านี้เคยอยากจะให้หลินชวนไปลงทุนในโครงการบ้านจัดสรรที่ใกล้จะกลายเป็นโครงการร้างของพวกเขานั่นเอง สีหน้าของทั้งสองคนในเวลานี้ ดูซับซ้อนและกลืนไม่เข้าคายไม่ออกสุดๆ

พวกเขาพยายามจะฝืนฉีกยิ้ม แต่ก็ยิ้มไม่ออก ความรู้สึกเสียดายและเจ็บใจในอก มันกดทับเอาไว้ไม่อยู่จริงๆ

ก่อนหน้านี้ตอนที่หลินชวนต้องการคนไปช่วยกู้หน้า พวกเขากำลังยุ่งอยู่พอดีเลยไม่ได้อ่านข้อความในกลุ่ม บวกกับเพิ่งจะเข้ากลุ่มมาใหม่ เลยยังไม่ค่อยชินกับการพูดคุยกับสมาชิกในกลุ่ม พอมาเห็นข้อความเข้า ทุกอย่างมันก็จบลงไปแล้ว

ตอนแรกก็คิดว่าแค่พลาดโอกาสเข้าหาหลินชวนไปครั้งเดียว ความจริงมันก็ไม่ได้มีอะไรเสียหายหรอก ท้ายที่สุดแล้วไอ้เรื่องขับรถไปช่วยกู้หน้าให้มันก็เป็นแค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ต่อให้ไปช่วยแล้วมันจะได้อะไรขึ้นมาล่ะ

แต่ใครจะไปคิดล่ะ ว่าแค่ความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ จะได้รับผลตอบแทนกลับมาเกือบยี่สิบล้านหยวน นี่มันบ้าไปแล้วชัดๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้พวกเขากำลังช็อตเงินอย่างหนัก ดังนั้นในเวลานี้ พวกเขาจึงรู้สึกเสียใจจนไส้แทบขาด

หลินชวนพยักหน้าให้พวกเขาเล็กน้อย ถือเป็นการทักทาย พวกเขากำลังจะอ้าปากพูดอะไรต่อ แต่หลินชวนก็ถูกรายล้อมและเชิญให้ไปนั่งที่ตำแหน่งประธานเสียแล้ว ตอนนี้ต่อให้พวกเขายากจะเข้าใกล้ก็ยังลำบากเลย

ลวี่ฟางถอนหายใจยาวเหยียด "คุณว่าทำไมตอนนั้นพวกเราถึงไม่เห็นข้อความของคุณชายหลินนะ ข้อความในกลุ่มแค่ข้อความเดียว แทบจะเปลี่ยนชะตาชีวิตได้เลยนะนั่น"

จางเฉวียนอันถอนหายใจ "คราวที่แล้วก็เข้าหาผิดคน คราวนี้ก็ดันมาพลาดข้อความไปอีก หรือว่า... ชะตาชีวิตของพวกเรามันถูกกำหนดมาแค่นี้จริงๆ?"

ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากทางประตู พวกเขาอยู่ใกล้ประตูก็เลยหันไปมอง

เห็นชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมคนหนึ่ง กำลังถูกผู้จัดการภัตตาคารขวางตัวเพื่อขอตรวจบัตรเชิญ ชายท้วมคนนั้นฉีกยิ้มประจบประแจง พยายามหว่านล้อมผู้จัดการภัตตาคาร พร้อมกับโบกไม้โบกมือเข้ามาในภัตตาคาร ดูเหมือนว่าจะมีคนรู้จักอยู่ข้างใน

พอจางเฉวียนอันและลวี่ฟางเห็นชายท้วมคนนั้น ก็ถึงกับชะงัก นั่นมันจ้าวหง เถ้าแก่บริษัทรับเหมาก่อสร้างขนาดเล็กไม่ใช่เหรอ?

ความจริงพวกเขาก็ไม่ได้สนิทสนมอะไรหรอก แต่มองแวบเดียวก็จำได้ ท้ายที่สุดแล้วคราวก่อนตอนที่ไปหาจางเหยียน ก็ได้รู้จากปากของเธอว่าเธอทิ้งหลินชวนไปคบกับจ้าวจวิ้น ตอนแรกก็นึกว่าจ้าวจวิ้นจะเป็นลูกเต้าเหล่าใครที่ยิ่งใหญ่มาจากไหน ผลปรากฏว่าพอสืบดูถึงได้รู้ว่า เป็นแค่ลูกเมียน้อยของจ้าวหง

ความประทับใจมันฝังลึกเกินไป ก็เลยจำจ้าวหงได้แม่นยำขนาดนี้ ส่วนการที่จ้าวหงพยายามจะเบียดเสียดเข้ามาในงานนี้ ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ง่ายมาก

ลูกค้าคนสำคัญของบริษัทรับเหมาก่อสร้าง ก็คือนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์นี่แหละ คนที่มาร่วมงานเลี้ยงฉลองในวันนี้ ล้วนแต่เป็นคนที่ประมูลซื้อที่ดินได้สำเร็จทั้งนั้น ดังนั้นหลังจากนี้ ย่อมต้องมีโปรเจกต์ก่อสร้างผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ดแน่นอน

ขอแค่เขาเข้ามาคว้างานกลับไปได้สักโปรเจกต์เดียว ก็สามารถทำให้บริษัทที่กำลังระหกระเหินอยู่ตอนนี้ ฟื้นคืนชีพกลับมาได้แล้ว

ถ้าคว้าโปรเจกต์ใหญ่ได้ ก็อาจจะกลับมาผงาดได้อีกครั้ง แต่ถ้าคว้าโปรเจกต์บนที่ดินของหลินชวนมาได้ล่ะก็ งานนี้มีแต่ติดปีกบินทะยานขึ้นฟ้าลูกเดียว

แน่นอนว่า นั่นหมายถึงในกรณีที่ไม่ได้ไปมีเรื่องบาดหมางกับใครเข้านะ แต่จ้าวจวิ้น ลูกชายของจ้าวหง ดันไปกระตุกหนวดเสืออย่างหลินชวนเข้าให้แล้วนี่สิ

ในตอนนั้นเอง พวกเขาก็เห็นชายวัยกลางคนหัวล้านคนหนึ่งเดินเข้าไปหา ดูเหมือนกำลังจะบอกให้ผู้จัดการปล่อยจ้าวหงเข้ามา

ชายวัยกลางคนหัวล้านคนนั้นชื่อติงเซิน เป็นโต้โผจัดงานเลี้ยงฉลองในครั้งนี้ จางเฉวียนอันและลวี่ฟางก็รู้จักเขาดี แถมยังสนิทกันพอสมควรด้วย

พวกเขารีบพุ่งเข้าไปดึงตัวติงเซินออกมาทันที "เหล่าติง ฉันขอแนะนำว่าอย่าปล่อยให้จ้าวหงคนนี้เข้ามาเลย"

ติงเซินถามด้วยความงุนงง "ทำไมล่ะ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?"

จางเฉวียนอันลดเสียงต่ำลง แล้วกระซิบ "จ้าวหงมีลูกเมียน้อยอยู่คนนึงชื่อจ้าวจวิ้น มันไปล่วงเกินคุณชายหลินเข้าน่ะสิ"

ติงเซินสะดุ้งเฮือก "จ้าวหงที่เป็นแค่เถ้าแก่บริษัทรับเหมาเล็กๆ เนี่ยนะ? ระดับมันยังห่างชั้นกับพวกเราตั้งเยอะ แล้วมันเอาความกล้าที่ไหนไปล่วงเกินคุณชายหลินวะ? แถมตัวมันไม่ได้เป็นคนก่อเรื่องเอง แต่เป็นลูกเมียน้อยของมันเนี่ยนะ?"

ลวี่ฟางเสริม "แถมไม่ใช่การล่วงเกินแบบธรรมดาๆ ด้วยนะ จ้าวจวิ้นมันไปแย่งผู้หญิงที่คุณชายหลินชอบมา"

ติงเซินสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างหนาวเหน็บ เชี่ยเอ๊ย แกอยากรนหาที่ตายนักหรือไง? สถานะของหลินชวนในตอนนี้ หลายคนต่างก็พากันเดาว่าเขาน่าจะเป็นทายาทรุ่นที่สามของตระกูลผู้มีอิทธิพล

ลำพังทรัพย์สินส่วนตัวของเขา ก็ปาเข้าไปหลักหลายพันล้านหยวนแล้ว ลูกชายเถ้าแก่บริษัทรับเหมากระจอกๆ อย่างแก ดันกล้าไปแย่งผู้หญิงของเขาเนี่ยนะ?

"ขอบใจมากที่ช่วยเตือน เมื่อกี้ฉันเกือบจะปล่อยมันเข้ามาแล้วเชียว" ติงเซินปาดเหงื่อเย็นๆ บนหน้าผาก แล้วถามต่อ "แต่ฉันก็แอบไม่ค่อยเข้าใจแฮะ มันไปเอาปัญญาที่ไหนไปแย่งผู้หญิงที่คุณชายหลินชอบมาได้วะ? ไม่ว่าจะรูปร่างหน้าตา เงินทอง อำนาจบารมี หรือเสน่ห์ มีจุดไหนที่มันเอาไปเทียบกับคุณชายหลินได้บ้าง?"

ลวี่ฟางอธิบาย "เรื่องรายละเอียดลึกๆ พวกเราก็ไม่ค่อยรู้หรอก แต่จากสถานการณ์ที่พวกเราพอจะสืบทราบมาได้ ดูเหมือนว่าช่วงสามปีแรกในมหา'ลัย คุณชายหลินจะแกล้งทำตัวเป็นคนจนน่ะสิ สงสัยคงอยากจะใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาทั่วไปล่ะมั้ง"

"ผลก็คือ จ้าวจวิ้นใช้อำนาจเงินในฐานะลูกเศรษฐี แย่งผู้หญิงคนนั้นไป คุณชายหลินก็เลยเลิกแกล้งจน แล้วกลับมาใช้ชีวิตในฐานะที่แท้จริงแทนไงล่ะ"

ติงเซินถอนหายใจด้วยความทึ่ง "ความคิดความอ่านของพวกตระกูลผู้ดีเก่าเนี่ย บางทีคนธรรมดาอย่างพวกเราก็เข้าไม่ถึงจริงๆ แฮะ ได้ยินมาว่ามีคนไปสืบประวัติครอบครัวของคุณชายหลินมาด้วยนะ พบว่าพ่อแม่ของเขาเป็นแค่ชาวนาธรรมดาๆ ประวัติขาวสะอาดและเรียบง่ายจนน่ากลัว ใครเชื่อก็เป็นไอ้โง่เต็มทนแล้ว"

จางเฉวียนอันกำชับ "สรุปก็คืออย่าปล่อยให้ไอ้จ้าวหงนี่เข้ามาเด็ดขาด ขืนโดนร่างแหไปด้วยล่ะก็จบเห่แน่"

ติงเซินพยักหน้ารับ "รู้ทั้งรู้ว่าลูกชายมันไปกระตุกหนวดเสือคุณชายหลินเข้าให้แล้ว ขืนฉันยังปล่อยให้มันเข้ามา ฉันก็คงเป็นไอ้โง่บัดซบแล้วล่ะ"

ในตอนนั้นเอง ก็เห็นนักธุรกิจอสังหาฯ อีกคนกำลังจะเดินเข้าไปบอกให้ผู้จัดการปล่อยจ้าวหงเข้ามา

ท้ายที่สุดแล้วจ้าวหงก็เป็นถึงเถ้าแก่บริษัทรับเหมาก่อสร้าง ย่อมพอจะมีเส้นสายในแวดวงอสังหาฯ อยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นก็คงอยู่รอดมาไม่ได้จนถึงทุกวันนี้หรอก

ติงเซินเห็นดังนั้น ก็รีบพุ่งเข้าไปรั้งตัวเอาไว้ แล้วเล่าเรื่องที่จ้าวหงไปมีเรื่องกับหลินชวนให้เขาฟังอีกรอบ

จากนั้นเรื่องราวก็ถูกส่งต่อกันปากต่อปาก เพียงไม่นาน เรื่องนี้ก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งวงการ ทุกคนต่างก็พากันหลีกหนีจ้าวหงราวกับเป็นโรคติดต่อร้ายแรง

ท้ายที่สุดแล้วบริษัทรับเหมาก่อสร้างก็มีให้เลือกถมเถไป จะมีความจำเป็นอะไรต้องไปเสี่ยงเพื่อคนอย่างจ้าวหงด้วย? แถมยังไม่ใช่ความเสี่ยงธรรมดาๆ ด้วยนะ ถ้าหลินชวนเกิดบันดาลโทสะกวาดล้างขึ้นมา ใครหน้าไหนในที่นี้จะรับมือไหวล่ะ?

ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาของคนในวงการ ทุกคนต่างก็มีความคิดตรงกันอย่างหนึ่งว่า "ตระกูลจ้าวคราวนี้จบเห่แน่"