บทที่ 99 แค่เศษเงินร่วงลอดง่ามนิ้วเขาก็ทำให้คุณรวยเละได้แล้ว

หลินชวนคำนวณคร่าวๆ ที่ดินสามร้อยหมู่มูลค่าพุ่งไปถึงหนึ่งพันแปดร้อยล้านหยวน หักต้นทุนหนึ่งร้อยยี่สิบล้านหยวนออก ฟันกำไรเน้นๆ หนึ่งพันหกร้อยแปดสิบล้านหยวน พูดแบบไม่อวยเลยว่า หาเงินเร็วกว่าปล้นธนาคารซะอีก

บ้านในโครงการหลานถิงซีหยวนก็ราคาขึ้นมาเกินครึ่งแล้ว เนื่องจากบ้านส่วนใหญ่ซื้อด้วยการจ่ายเงินดาวน์สามสิบเปอร์เซ็นต์ แถมบางหลังก็เพิ่งจะจ่ายแค่มัดจำ จากต้นทุนสี่ร้อยกว่าล้านหยวน ตอนนี้ฟันกำไรไปแล้วกว่าหกร้อยล้านหยวน

ในวินาทีนี้หลินชวนตระหนักได้อย่างถ่องแท้ ว่าต้องมีเงินถึงจะต่อเงินได้ ในขณะเดียวกันก็ตระหนักถึงอานุภาพของการเปลี่ยนอำนาจเป็นเงินด้วย

ก่อนหน้านี้ตอนอยู่มหา'ลัย เขาใช้เงินซื้ออำนาจบารมี แต่คราวนี้สลับกัน ผลลัพธ์ที่ได้มันช่างระเบิดเถิดเทิงจริงๆ

แน่นอนว่าเรื่องนี้ ต้องยกความดีความชอบให้ยันต์อ่านใจด้วย เขาแอบดีใจที่ไม่ได้เอายันต์อ่านใจไปใช้กับพวกผู้หญิง

ขืนเอาไปใช้กับผู้หญิง ก็เป็นได้แค่ไอ้โบ้ตามจีบผู้หญิงคนนึงเท่านั้น ตอนนี้เขาฟันกำไรมากว่าสองพันล้านหยวน ถ้าเอาไปเปย์จะได้ค่าความประทับใจเพิ่มมาตั้งเท่าไหร่? แถมไม่ต้องไปตามเปย์ให้เหนื่อย อวี๋เวยก็มีค่าความประทับใจพุ่งปรี๊ดมา 20 แต้มแล้ว แถมยังมีอู๋เจาเยว่ที่เขาไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้า ก็ยังบวกค่าความประทับใจมาให้อีก 10 แต้ม

ในตอนนั้นเอง อวี๋เวยก็รับสายโทรศัพท์ ก่อนจะเดินเข้ามารายงานหลินชวน "เถ้าแก่คะ เป็นไปตามที่คุณคาดไว้เลย หลี่ฮ่วนจาง ผู้อำนวยการฝ่ายขายของหลานถิงซีหยวนโทรมาค่ะ บอกว่าอยากจะขอคุยเรื่องสัญญาวางเงินมัดจำบ้านสองร้อยหลังนั้น จะให้ติดต่อสำนักงานกฎหมายซิงเฉวียนเลยไหมคะ?"

การที่หลี่ฮ่วนจางโทรมาในเวลานี้ หลับตาคิดก็รู้แล้วว่าเขาต้องการอะไร บ้านห้าร้อยหลังที่จ่ายเงินดาวน์และเซ็นสัญญาซื้อขายไปแล้ว ต่อให้เขาจะเสียใจตอนนี้ก็สายไปแล้ว

ส่วนบ้านอีกสองร้อยหลังที่เพิ่งจ่ายแค่มัดจำไป เดาว่าหลี่ฮ่วนจางคนนี้คงอยากจะเบี้ยวสัญญาแน่ๆ

โดยปกติแล้ว ถ้าผู้ขายเป็นฝ่ายผิดสัญญาวางเงินมัดจำ ก็จะต้องคืนเงินมัดจำพร้อมกับจ่ายค่าปรับเป็นจำนวนเงินเท่ากับเงินมัดจำ อย่างเช่นถ้าวางมัดจำไปห้าหมื่นหยวน ก็ต้องคืนเงินมัดจำห้าหมื่นพร้อมกับจ่ายค่าปรับอีกห้าหมื่นหยวน

ตามหลักแล้วสัญญาวางเงินมัดจำก็ถือว่ามีผลผูกพันทางกฎหมาย ท้ายที่สุดแล้วสำนักงานขายก็คงไม่อยากเสียเงินค่าปรับไปฟรีๆ หรอก

แต่สถานการณ์ตอนนี้มันไม่ปกติ ราคาบ้านพุ่งกระฉูดรุนแรงเกินไป ต่อให้ต้องจ่ายค่าปรับ พวกเขาก็ยังอยากจะฉีกสัญญาอยู่ดี

ถึงแม้หลินชวนจะคาดการณ์เรื่องนี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว และระบุในสัญญาว่าต้องจ่ายค่าปรับสูงสุดถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ของราคาบ้าน แต่การเขียนไว้ในสัญญาก็ไม่ได้หมายความว่าจะได้เงินค่าปรับเต็มเม็ดเต็มหน่วยเสมอไป สุดท้ายก็ต้องไปสู้คดีกันในศาลอยู่ดี

หลินชวนรู้ทั้งรู้แต่ก็ยังทำแบบนี้ หรือว่าเขาอยากจะขึ้นโรงขึ้นศาล? แน่นอนว่าไม่ เขาไม่ได้ว่างขนาดนั้น ต่อให้ผลตอบแทนมันจะสูงลิบลิ่ว แต่เขาก็ไม่ได้ง้อเงินก้อนนี้สักเท่าไหร่

ที่หลินชวนทำแบบนี้ก็เพราะมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง เขาบอกว่า "ช่วยติดต่อสมาชิกคลับรถหรูห่าวอวิ้นกับคลับยงหัว ที่มาช่วยเป็นแบ็กอัปให้ผมคราวก่อนให้ทีนะ ผมทำเครื่องหมายไว้ในสมุดรายชื่อแล้ว"

"ผมเป็นพวกมีบุญคุณต้องทดแทน ผมจะโอนสิทธิ์สัญญาวางเงินมัดจำพวกนี้ให้พวกเขา เก็บค่าโอนสิทธิ์ฉบับละห้าแสนหยวน ส่วนเรื่องฟ้องร้องขึ้นศาล ก็ปล่อยให้พวกเขาไปจัดการกันเองก็แล้วกัน"

หลินชวนไม่ได้สนใจจะเสียเวลาและเรี่ยวแรงไปกับการฟ้องร้องคดีความ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะไม่อยากทำ

ต้องเข้าใจก่อนนะว่า บ้านขนาดร้อยยี่สิบตารางเมตร ตอนนี้ราคาพุ่งขึ้นมาเก้าแสนหยวนแล้ว แถมยังมีแนวโน้มจะพุ่งขึ้นไปอีก เผลอๆ อาจจะพุ่งขึ้นไปอีกเก้าแสนหยวนด้วยซ้ำ การจ่ายเงินห้าแสนหยวนเพื่อแลกกับสิทธิ์การซื้อบ้านในราคาก่อนขึ้น ถือว่าโคตรจะคุ้ม

ต่อให้สู้คดีแล้วไม่ได้บ้าน อย่างน้อยก็ได้เงินค่าปรับก้อนโตกลับมา จ่ายค่าโอนสิทธิ์ไปหลังละห้าแสนหยวน แป๊บเดียวก็ได้ทุนคืนแถมยังมีกำไรติดปลายนวมอีกต่างหาก

แต่ถ้าสู้คดีแล้วได้บ้านมาล่ะก็ งานนี้มีแต่รวยเละ บ้านหลังหนึ่งมีโอกาสทำกำไรได้ถึงหนึ่งล้านสามแสนหยวน สิบหลังก็สิบสามล้านหยวนเข้าไปแล้ว

บารมีของหลินชวนในคลับทั้งสองแห่งก่อนหน้านี้ ล้วนมาจากความรวยทั้งสิ้น แต่ความจริงแล้วความสัมพันธ์ก็ยังค่อนข้างผิวเผิน

แต่หมากตานี้ จะทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาแน่นแฟ้นขึ้นในพริบตา ไม่เพียงแต่เป็นการตอบแทนบุญคุณเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น แต่ยังทำให้พวกเขาติดหนี้บุญคุณก้อนโตเขาอีกด้วย แค่การกระทำเล็กๆ น้อยๆ เครือข่ายคอนเนกชันก็แข็งแกร่งขึ้นมาทันตาเห็น

ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นการประกาศให้คนภายนอกได้รับรู้ว่า ขอแค่ช่วยเหลือเขานิดๆ หน่อยๆ ก็จะได้รับผลตอบแทนอย่างมหาศาล ในอนาคตถ้าเขาเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ ก็จะมีคนแห่กันมาช่วยแบบมืดฟ้ามัวดินแน่นอน

พอได้ยินคำพูดของหลินชวน รูม่านตาของอวี๋เวยก็หดเกร็งลงเล็กน้อย คนฉลาดอย่างเธอ ย่อมเข้าใจเจตนาของหลินชวนได้ในพริบตา เถ้าแก่ของเธอคนนี้ถึงแม้อายุยังน้อย แต่ความเด็ดขาดนั้นไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปจะเทียบติดเลย

อวี๋เวยรีบจัดการตามคำสั่ง โทรศัพท์ติดต่อไปหาทีละคน ตอนนี้พวกเขากำลังนั่งอยู่ที่ร้านฉินเซียงเก๋อ ก็เลยนั่งรออยู่ที่นี่เลย

ผ่านไปไม่นาน ลู่เหวินฮั่น เผิงเจ๋อ หลู่เทา เหมาคุน และคนอื่นๆ ก็รีบเดินทางมาถึงอย่างเร่งรีบ

ในเวลานี้ พวกเขาทุกคนต่างก็รู้สึกตื่นเต้น ต่อให้เหมาคุนจะมีทรัพย์สินรวมประมาณห้าร้อยล้านหยวน แต่โอกาสที่จะได้ฟันกำไรหลักสิบล้านในคราวเดียวแบบนี้ ก็ต้องให้ความสำคัญอยู่ดี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงลู่เหวินฮั่น เผิงเจ๋อ หลู่เทา และคนอื่นๆ เลย

หลู่เทาถามด้วยความตื่นเต้น "คุณชายหลินครับ เรื่องที่เลขาฯ อวี๋บอกพวกเราทางโทรศัพท์นี่เรื่องจริงเหรอครับ? คุณชายจะโอนสิทธิ์สัญญาวางเงินมัดจำให้พวกเรา ในราคาฉบับละห้าแสนหยวนจริงๆ เหรอครับ?"

หลินชวนพยักหน้ารับ "ใช่ครับ คราวที่แล้วพวกคุณอุตส่าห์มาช่วยกู้หน้าให้ ผมก็แค่เลี้ยงข้าวไปมื้อเดียว มันยังไม่ถือว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณหรอกครับ คราวนี้ถือซะว่าโชคดี ก็เลยอยากจะพาพวกคุณมาทำกำไรด้วยกัน แน่นอนว่าผมเองก็ไม่อยากไปวุ่นวายเรื่องขึ้นศาลด้วย ก็เลยแอบขี้เกียจนิดหน่อยน่ะครับ"

เหมาคุนหัวเราะลั่น "คราวนี้คุณชายหลินน่าจะฟันกำไรไปไม่ต่ำกว่าสองพันล้านหยวนแล้วมั้งครับ ย่อมต้องไม่เห็นเศษเงินพวกนี้อยู่ในสายตาอยู่แล้วล่ะครับ"

ลู่เหวินฮั่นเสริม "แค่ที่ดินแปลงเดียวก็ทำกำไรไปเกือบสองพันล้านหยวนแล้ว ถ้าพัฒนาโครงการในอนาคต มูลค่าก็มีแต่จะเพิ่มขึ้นไม่มีลดแน่นอน ตอนแรกผมยังไปเตือนไม่ให้คุณชายซื้ออยู่เลย นี่มันกังวลไปเองแท้ๆ ในเมื่อคุณชายหลินไม่ได้สนใจสัญญาวางเงินมัดจำพวกนี้ งั้นก็ปล่อยให้พวกเราไปจัดการเรื่องขึ้นศาลเองก็แล้วกันครับ"

เผิงเจ๋อถูมือไปมา ก่อนจะเอ่ยปาก "คุณชายหลินครับ พอจะให้พวกเราขอดูสัญญาวางเงินมัดจำก่อนได้ไหมครับ"

ทุกคนที่อยู่ที่นี่ต่างก็เป็นพวกจิ้งจอกเฒ่าเขี้ยวลากดินกันทั้งนั้น ย่อมไม่คิดหรอกว่าสัญญาวางเงินมัดจำที่หลินชวนเซ็น จะเป็นสัญญามาตรฐานทั่วไปเหมือนของผู้ซื้อบ้านคนอื่นๆ

ไม่อย่างนั้น พวกเขาก็คงไม่ถ่อมาถึงที่นี่หรอก ท้ายที่สุดแล้วถ้าเป็นสัญญามาตรฐานทั่วไป สำนักงานขายก็แค่ยอมจ่ายค่าปรับคืนเงินมัดจำก็จบเรื่องแล้ว

ขืนจ่ายห้าแสนหยวนเพื่อซื้อสัญญาแบบนั้นก็มีแต่ขาดทุนยับ แต่ถ้ามาแล้วไม่ยอมซื้อสิทธิ์ ก็ดูเหมือนจะไม่ไว้หน้าหลินชวนอีก

แต่ถึงจะรู้ว่าหลินชวนไม่ได้เซ็นสัญญามาตรฐานทั่วไป ก็ยังต้องขอดูรายละเอียดในสัญญาก่อนอยู่ดี ว่าเนื้อหามันเป็นยังไงกันแน่

หลินชวนพยักหน้ารับ อวี๋เวยหอบปึกสัญญาตั้งใหญ่มาให้พวกเขาดู บ้านหนึ่งหลังต่อสัญญาหนึ่งฉบับ รวมทั้งหมดสองร้อยฉบับ

หลังจากที่พวกเขาเปิดดู ก็ต่างพากันเผยสีหน้าดีใจสุดขีด สัญญาฉบับนี้ มันคือสัญญาทาสที่หลินชวนตั้งขึ้นมาบีบบังคับฝ่ายเดียวชัดๆ

แน่นอนว่าการที่หลานถิงซีหยวนยอมเซ็นมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ท้ายที่สุดแล้วเมื่อไม่กี่วันก่อน โครงการนี้ยังขายไม่ออกจนแทบจะเจ๊งอยู่แล้ว แค่ขายออกได้ก็บุญหัวแล้ว พวกเขาไม่มีทางฉีกสัญญาแน่นอน แล้วจะไปนั่งกังวลผลที่ตามมาจากการฉีกสัญญาทำไม

ทังหย่งรู้สึกเหมือนหลินชวนกำลังเอาเงินมาประเคนให้พวกเขาตรงๆ ถึงกับไม่กล้ารับ "คุณชายหลินครับ คราวที่แล้วพวกเราก็แค่มาช่วยออกหน้าให้เฉยๆ แถมคุณชายยังเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวพวกเราอีก ของตอบแทนชิ้นนี้มันล้ำค่าเกินไปแล้วครับ"

เฉินหลั่งเสนอขึ้นมา "คุณชายหลินครับ เอาอย่างนี้ดีไหมครับ พวกเราจะช่วยรับหน้าที่ไปฟ้องร้องคดีให้คุณชายเอง คุณชายแค่แบ่งเปอร์เซ็นต์ส่วนแบ่งให้พวกเราก็พอครับ"

หลินชวนส่ายหน้าปฏิเสธ "ผมขี้เกียจวุ่นวายแล้วครับ โอนสิทธิ์ให้ฉบับละห้าแสนหยวนนั่นแหละ เฉลี่ยคนละสิบห้าถึงสิบหกหลัง พวกคุณก็ลองไปตกลงแบ่งกันเองแล้วกันนะครับ"

ทุกคนเลิกเกรงใจ รีบแบ่งสัญญากันอย่างรวดเร็ว ถ้าชนะคดีขึ้นมา แป๊บเดียวก็ได้กำไรเกือบยี่สิบล้านหยวนเลยนะ

แน่นอนว่าพวกเขาไม่กล้าขอติดหนี้หลินชวนหรอก ได้ผลประโยชน์ก้อนโตขนาดนี้ ขืนขอติดหนี้ก็คงดูน่าเกลียดเกินไป พวกเขาจึงพากันโอนเงินจ่ายเต็มจำนวน คนไหนเงินไม่พอก็ไปกู้ยืมจากที่อื่นมาจ่าย ทำให้ยอดเงินในบัญชีของหลินชวนพุ่งขึ้นมาอีกหนึ่งร้อยล้านหยวนในพริบตา

หลินชวนเคยมีเงินในบัญชีถึงหนึ่งหมื่นหนึ่งพันหนึ่งร้อยล้านหยวนก็จริง แต่นั่นมันก็คือเงินสายเปย์จากระบบ ส่วนเงินที่ไม่ได้มาจากระบบนี่เพิ่งจะเคยมีเยอะขนาดนี้เป็นครั้งแรก หลินชวนยังคงตั้งใจจะเก็บเงินก้อนนี้ไว้ แล้วเอาแต่เงินสายเปย์ไปใช้ผลาญเล่น

เรื่องนี้แพร่สะพัดไปในคลับรถหรูห่าวอวิ้นและคลับยงหัวอย่างรวดเร็ว สมาชิกคนอื่นๆ ที่ได้ยินเรื่องนี้ ต่างก็พากันอิจฉาตาร้อนจนแทบคลั่ง

"สัญญาตั้งสิบห้าสิบหกฉบับ ถ้าฟ้องร้องตามขั้นตอนปกติ ต่อให้ไม่ได้บ้านมาครอบครอง แค่ได้เงินค่าปรับมาก็ไม่ขาดทุนแล้ว แต่ถ้าชนะคดีได้บ้านมาล่ะก็ นั่นมันกำไรเกือบยี่สิบล้านหยวนเลยนะเว้ย"

"เชี่ยเอ๊ย พวกแกนี่โชคหล่นทับของแท้เลยว่ะ"

"คุณชายหลินแม่งโคตรเทพ แค่ไม่กี่วันก็ฟันกำไรไปกว่าสองพันล้านหยวน แค่เศษเงินร่วงลอดง่ามนิ้วมานิดหน่อย ก็ทำให้คนรวยเละได้แล้ว"

"ทำไมตอนนั้นฉันถึงไม่อยู่ในเมืองเจียงไห่วะ แค่ขับรถไปช่วยกู้หน้าให้เฉยๆ กลับได้ธุรกิจก้อนโตขนาดนี้"

"คุณชายหลินยังมีเรื่องอยากให้พวกเราไปช่วยกู้หน้าให้อีกไหมครับ ขอแค่คุณชายเอ่ยปากมาคำเดียว ผมพร้อมพุ่งไปหาทันทีเลยครับ"