บทที่ 98 วงการอสังหาริมทรัพย์ทั่วทั้งเมืองเจียงไห่สั่นสะเทือน

ภายในอาคารสำนักงานแห่งหนึ่ง ลู่เหวินฮั่นกำลังกดรีเฟรชหน้าเว็บไซต์อย่างเป็นทางการด้วยความตื่นเต้นตึงเครียด วันนี้คือวันประกาศนโยบายที่ดินฉบับใหม่

วินาทีที่หน้าเว็บรีเฟรชขึ้นมา เขาก็เบิกตากว้างจ้องมองเนื้อหาบนหน้าจออย่างละเอียด เมื่อได้เห็นว่าโปรเจกต์พัฒนาแหล่งท่องเที่ยวได้รับการอนุมัติแล้ว และแผนการสร้างระเบียงนิเวศวิทยากำลังจะเริ่มดำเนินการ

เขาก็พ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาเดิมพันถูกแล้ว ถึงแม้ข่าวลือจะแพร่สะพัดออกไปตั้งนานแล้ว ทำให้ไม่ได้กำไรแบบมหาศาลทะลุฟ้า

แต่ในสภาวะตลาดอสังหาริมทรัพย์ที่ซบเซาแบบนี้ การกอบโกยกำไรได้ระลอกหนึ่งก็ถือว่าดีเยี่ยมแล้ว

หลังจากถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาก็กลับมาอ่านเนื้อหาอย่างละเอียดอีกครั้ง แต่พอได้เห็นแผนผังโครงการ รูม่านตาของเขาก็หดเกร็งลงทันที

ระเบียงนิเวศวิทยาที่กำลังจะก่อสร้างนี้ มันทอดยาวกว่าที่ทุกคนจินตนาการไว้มาก นึกไม่ถึงเลยว่ามันจะเชื่อมต่อระหว่างเขตจงเจียงและเขตซั่งเจียง แถมยังควบรวมเอาที่ดินอุตสาหกรรมผืนนั้นเข้าไปด้วย ที่ดินอุตสาหกรรมทั้งผืน ถูกเปลี่ยนให้เป็นพื้นที่เชิงพาณิชย์โดยตรง ยิ่งไปกว่านั้น พื้นที่ริมทะเลบริเวณนี้ ยังจะถูกเนรมิตให้กลายเป็นชายหาดอีกด้วย

ลู่เหวินฮั่นถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างหนาวเหน็บ ที่ดินที่หลินชวนกว้านซื้อไป ก็คือที่ดินผืนนี้ไม่ใช่เหรอ? ที่ดินอุตสาหกรรมขนาดสามร้อยหมู่ถูกเปลี่ยนเป็นพื้นที่เชิงพาณิชย์ แถมยังเป็นเขตท่องเที่ยว มีชายหาดอยู่ข้างๆ ไม่อยากจะจินตนาการเลยว่าราคามันจะพุ่งขึ้นไปกี่เท่าตัว

แม้แต่บ้านในโครงการหลานถิงซีหยวนที่อยู่ข้างๆ ก็ยังมีโอกาสที่ราคาจะพุ่งขึ้นอีกครึ่งหนึ่ง หรืออาจจะพุ่งขึ้นเป็นเท่าตัวเลยด้วยซ้ำ

เขาไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกอิจฉาตาร้อน แต่กลับรู้สึกหวาดผวาเล็กน้อย

การจู่ๆ ก็ไปกว้านซื้อที่ดินมาผืนหนึ่ง ก่อนหน้าที่มันจะถูกเปลี่ยนประเภทการใช้งาน ถ้าบอกว่าเป็นแค่เรื่องบังเอิญ หลอกผี ผียังไม่เชื่อเลย

นั่นก็หมายความว่า หลินชวนจะต้องรู้ข้อมูลล่วงหน้าอย่างแน่นอน

นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์นับไม่ถ้วนในเมืองเจียงไห่ บางคนก็มีเส้นสายที่ไม่ธรรมดา แต่ทุกคนกลับไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลย มีเพียงหลินชวนที่รู้ล่วงหน้า เบื้องหลังของเขา จะต้องน่าสะพรึงกลัวขนาดไหนกันแน่?

ลู่เหวินฮั่นนึกย้อนไปถึงตอนที่ตัวเองเคยบอกว่าหลินชวนซื้อที่ดินผิดผืน ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าตัวเองเหมือนตัวตลก ก่อนหน้านี้เขายังริอ่านอยากจะดึงหลินชวนมาร่วมลงทุนด้วย เขาคู่ควรแล้วงั้นเหรอ?

ในตอนนั้นเอง เสียงริงโทนโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เป็นสายจากเผิงเจ๋อ เขากดรับสาย เสียงตื่นเต้นของเผิงเจ๋อก็ดังทะลุลำโพงมา "เห็นนโยบายหรือยัง โปรเจกต์แหล่งท่องเที่ยวคอนเฟิร์มแล้วนะ ที่น่าตกใจก็คือ ที่ดินอุตสาหกรรมที่คุณชายหลินซื้อไป ถูกเปลี่ยนเป็นพื้นที่เชิงพาณิชย์แล้ว..."

ในขณะเดียวกัน ภายในอาคารสำนักงานของซินซื่อเจี้ย มีเดีย หลู่เทากำลังจ้องมองข้อมูลบนเว็บไซต์อย่างเป็นทางการด้วยความตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ

อุตส่าห์กังวลแทบตายว่าหลินชวนจะขาดทุนย่อยยับเพราะไปกว้านซื้อที่ดินและอสังหาฯ ห่วยๆ มา

ใครจะไปคิดล่ะ ว่าอสังหาริมทรัพย์ที่เขาซื้อไป ราคาจะพุ่งกระฉูดไปกว่าสิบเท่าตัว การกะจังหวะเวลาได้แม่นยำขนาดนี้ มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่ากลิ่นข้อมูลวงในคลุ้งมาแต่ไกล

ตัวเขาเองช่างไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ดันไปเป็นห่วงคนที่รู้ข้อมูลวงใน เผลอๆ อาจจะเป็นคนชักใยอยู่เบื้องหลังข้อมูลวงในด้วยซ้ำ

ในวินาทีนี้ หลู่เทาก็ตระหนักได้ว่า สถานะของหลินชวนอาจจะสูงส่งกว่าที่จินตนาการไว้มากนัก การที่เขาตัดสินใจให้หลินชวนมาร่วมลงทุนและยกให้เป็นเถ้าแก่ ถือเป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาดที่สุดแล้ว หลังจากนี้จะต้องเกาะขาใหญ่ข้างนี้ไว้ให้แน่น เดินตามรอยเขาไปรับรองว่าไม่ผิดหวังแน่นอน

ณ โครงการบ้านจัดสรรเซินอวี่ซิงหยวน จางเฉวียนอันและลวี่ฟางเห็นข่าวนโยบาย ก็ถึงกับอ้าปากค้าง หันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก

จู่ๆ พวกเขาก็เข้าใจขึ้นมาทันที ว่าทำไมหลินชวนถึงไม่ชายตามองโครงการบ้านจัดสรรที่ใกล้จะกลายเป็นโครงการร้างของพวกเขาเลย

ก็เขารู้ข้อมูลวงใน สามารถไปกว้านซื้อที่ดินที่ทำกำไรได้เป็นสิบๆ เท่า แล้วเขาจะเอาโครงการร้างห่วยๆ ของพวกแกไปทำไมล่ะ?

ทุ่มเงินลงทุนไปร้อยยี่สิบล้านหยวน เพียงไม่กี่วันก็งอกเงยกลายเป็นพันสองร้อยกว่าล้านหยวน นี่มันระดับพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินชัดๆ

อาคารพานจีกรุ๊ป เลขาฯ เสี่ยวอิงรีบเดินจ้ำอ้าวเข้ามาในห้องทำงานประธานบริษัท ยื่นแท็บเล็ตให้ประธานสาวดู พอประธานสาวดูจบ ดวงตาคู่สวยก็ทอประกายวาบ

"พระเจ้าช่วย นี่คงเป็นการลงทุนที่ให้ผลตอบแทนสูงและเร็วที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลย หลินชวนคนนี้ เป็นใครมาจากไหนกันแน่?"

อู๋เจาเยว่: ค่าความประทับใจ +10

ชื่อ: อู๋เจาเยว่ อายุ: 26 ปี รูปร่างหน้าตา: 9.3 คะแนน ส่วนสูง: 175 เซนติเมตร น้ำหนัก: 60 กิโลกรัม ค่าความประทับใจ: 0 -> 10

ข่าวแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว วงการอสังหาริมทรัพย์ทั่วทั้งเมืองเจียงไห่สั่นสะเทือนอย่างหนัก ทุกคนต่างก็พากันคาดเดาว่าหลินชวนคนนี้เป็นใครมาจากไหนกันแน่ ไอ้พวกที่เคยหัวเราะเยาะเขาก่อนหน้านี้ กลายเป็นตัวตลกไปในพริบตา

มีคนไปตามสืบประวัติของหลินชวน พบว่าพ่อแม่ของเขาเป็นแค่ชาวนาธรรมดาๆ รายได้ของครอบครัวต่อปีไม่ถึงแสนหยวนด้วยซ้ำ ทำเอาพวกเขางงเป็นไก่ตาแตก ไม่เพียงแต่ไม่กล้าดูถูก แต่กลับยิ่งรู้สึกว่าชายหนุ่มคนนี้ลึกล้ำจนหยั่งไม่ถึง

สำนักงานขายโครงการหลานถิงซีหยวน หลี่ฮ่วนจาง ผู้อำนวยการฝ่ายขายกำลังนั่งไขว่ห้างจิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์

ก่อนหน้านี้ขายบ้านไม่ออก ทำเอาเขาเครียดจนผมร่วงไปตั้งเยอะ แต่ช่วงนี้ จู่ๆ ก็มีโคตรอภิมหาเศรษฐีมากว้านซื้อรวดเดียวเจ็ดร้อยหลัง

ทำให้ยอดขายทะลุเป้าไปไกลลิบในชั่วพริบตา เตรียมรับค่าคอมมิชชันก้อนโตได้เลย เวลาหลังจากนี้ จะนั่งกระดิกเท้ากินเงินเดือนสบายๆ ก็ไม่มีปัญหา

ในตอนนั้นเอง พนักงานขายคนหนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ร้องโวยวายด้วยความตื่นตระหนก "แย่แล้วครับท่านผู้อำนวยการ เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ เรื่องใหญ่เลย"

"จะลุกลี้ลุกลนไปทำไม สอนไปตั้งกี่ครั้งแล้วว่าเจอเรื่องอะไรก็ต้องตั้งสติให้ใจเย็นๆ รู้จักควบคุมอารมณ์ให้มั่นคง ถึงจะทำการใหญ่ได้" หลี่ฮ่วนจางจิบกาแฟไปอึกหนึ่ง แล้วสั่งสอนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

พนักงานขายสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วรายงานต่อ "นโยบายพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวลงมาแล้วครับ ไม่ได้พัฒนาแค่เขตเซี่ยเจียงกับจงเจียงนะครับ แต่ลากยาวเชื่อมมาถึงตรงนี้ทะลุไปจนถึงเขตซั่งเจียงเลย มูลค่าของโครงการเราก็เลยพุ่งทะยานเป็นเส้นตรง ตอนนี้สายโทรศัพท์ขอซื้อบ้านดังสายแทบไหม้แล้วครับ"

หลี่ฮ่วนจางเด้งพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทันที กาแฟหกกระฉอก หัวเข่ากระแทกเข้ากับโต๊ะจนเกือบจะพลิกคว่ำ

ถึงจะเจ็บเข่าจนแทบร้อง แต่เขาก็ไม่มีเวลามาสนใจ เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายเต็มหน้าผาก เขาตระหนักได้ทันทีว่างานเข้าชุดใหญ่แล้ว

ถ้าระเบียงนิเวศวิทยาลากผ่านหน้าโครงการนี้จริงๆ ราคาบ้านก็ต้องพุ่งกระฉูดแน่นอน บ้านที่ราคากำลังจะพุ่งขึ้นอีกครึ่งหนึ่งหรืออาจจะถึงเท่าตัว กลับถูกเขาขายเลหลังราคาถูกไปถึงเจ็ดร้อยหลัง

ถ้าไม่มานั่งคิดมากย้อนหลัง เขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก แต่บริษัทเจ้าของโครงการน่ะ ไม่ได้มีเหตุผลขนาดนั้นหรอกนะ

เขายังไม่ทันจะคิดหาวิธีรับมือ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น พอเห็นว่าเป็นสายจากบริษัทเจ้าของโครงการ เขาก็มือสั่นจนเกือบจะทำโทรศัพท์ร่วงลงพื้น

ในขณะเดียวกัน ภายในห้องคาราโอเกะแห่งหนึ่ง หลิวหยวนจู้กำลังโปรยเงินใส่สาวนั่งดริงก์ ดื่มด่ำไปกับความสุขจอมปลอมอย่างเต็มคราบ

เขายังหันไปโอ้อวดกับพวกลูกน้อง "มาๆๆ สนุกกันให้เต็มที่ไปเลย ตอนนี้ลูกพี่มีเงินเป็นฟ่อนโว้ย"

พวกลูกน้องต่างก็พากันประจบสอพลออย่างเอาใจ

"พี่จู้สุดยอดไปเลยครับ แป๊บเดียวก็ฟันกำไรมาตั้งหลายสิบล้าน"

"คนอื่นเขาเก็งกำไรกันแค่บ้าน แต่พี่จู้เล่นเก็งกำไรที่ดินเลย ระดับมันห่างชั้นกันเยอะ โคตรเทพเลยครับ"

"พี่จู้ครับ วันหลังถ้ามีช่องทางทำเงินอะไร ช่วยหนีบพวกเราไปด้วยได้ไหมครับ? ได้ยินมาว่านโยบายพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวอนุมัติแล้ว ตอนนี้น่าจะมีโอกาสดีๆ เพียบเลยนะครับ"

ลูกน้องคนนั้นพูดไปพลาง ก็กดเข้าไปดูเว็บไซต์อย่างเป็นทางการไปพลาง ดูอยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นแผนผังการออกแบบระเบียงนิเวศวิทยา เขาก็ถึงกับเบิกตากว้าง หันไปมองหลิวหยวนจู้ด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น

คนอื่นๆ เห็นสีหน้าของเขา ก็เลยเอ่ยถาม "เป็นอะไรไปวะ?"

ลูกน้องคนนั้นอ้ำๆ อึ้งๆ ไม่รู้จะเริ่มพูดยังไง หลิวหยวนจู้เลยถีบเข้าไปหนึ่งที "อ้ำอึ้งเป็นตุ๊ดไปได้ มีอะไรก็รีบๆ พ่นมาสิวะ"

ลูกน้องคนนั้นจึงจำใจต้องพูดออกไป "พี่จู้ครับ ระเบียงนิเวศวิทยามันยาวกว่าที่คิดไว้เยอะเลยครับ ที่ดินผืนที่พี่เพิ่งขายไปน่ะ ตอนนี้ราคาพุ่งจากหมู่ละสี่แสน เป็นหมู่ละหกล้านหยวนแล้วครับ"

หลิวหยวนจู้ถึงกับช็อกตาตั้งไปเลย ผ่านไปสามวินาที เขาถึงรีบกระชากโทรศัพท์มาดู "เป็นไปไม่ได้"

ทว่าพอได้เห็นข้อมูลบนเว็บไซต์อย่างเป็นทางการ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อแล้ว ใบหน้าที่เมื่อกี้ยังยิ้มแย้มหลงระเริง บัดนี้กลับกลายเป็นซีดเผือดน่าเกลียดราวกับซากหมูตาย ถึงแม้ว่าพูดกันตามตรงเขาก็ยังได้กำไรอยู่ดี แต่ความรู้สึกในใจตอนนี้ มันเหมือนกับเพิ่งขาดทุนไปเป็นพันกว่าล้านหยวนเลยทีเดียว

"เถ้าแก่คะ นโยบายประกาศแล้วค่ะ" อวี๋เวยยื่นแท็บเล็ตให้หลินชวนดู ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตกตะลึง

พูดกันตามตรง ก่อนหน้านี้เธอไม่เข้าใจหลินชวนเลยจริงๆ ว่าจะเอาที่ดินกับบ้านพวกนั้นไปทำไม ตอนแรกก็นึกว่าเขาคงต้องขาดทุนยับเยินแน่ๆ ใครจะไปคิดล่ะว่าจะได้กำไรมหาศาลขนาดนี้

ดูเหมือนว่าระดับของหลินชวน จะห่างชั้นกับเธอจนเทียบไม่ติด ไม่ว่าจะเป็นเพราะเขามีวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลกว่าเธอมาก หรือเป็นเพราะเขามีอำนาจบารมีล้นฟ้าจนล่วงรู้ข้อมูลวงใน ซึ่งอย่างหลังนี่แหละที่น่ากลัวกว่ากันเยอะ

"อืม รู้แล้วล่ะ" หลินชวนกวาดสายตามองผ่านๆ เขารู้ผลลัพธ์อยู่แล้ว ความจริงก็ไม่มีอะไรให้น่าดูนักหรอก

อวี๋เวยกะพริบตาปริบๆ ท่าทีสงบนิ่งของหลินชวน บ่งบอกชัดเจนว่าเขารู้ข้อมูลวงในมาตั้งนานแล้ว สถานะและบารมีของเถ้าแก่คนนี้ คงจะสูงส่งกว่าที่เธอจินตนาการไว้มากนัก

ถ้าอย่างนั้น การที่เธอตัดสินใจมาเป็นเลขาฯ ส่วนตัวของเขา คงเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิตแล้วล่ะ

อวี๋เวย: ค่าความประทับใจ +20