บทที่ 97 นโยบายประกาศ ฟันกำไรเละเทะ

มองดูรางวัลภารกิจ มุมปากของหลินชวนก็ยกขึ้น

เงินรางวัลสี่แสนหยวนเขาเก็บเอาไว้ เตรียมรอเดือนหน้าค่อยโอนให้พ่อแม่ ส่วนสิทธิ์สุ่มรางวัลสี่ครั้ง เขายังไม่ได้สุ่มในทันที

เรื่องการสุ่มรางวัลแบบนี้ แน่นอนว่าต้องรอฤกษ์งามยามดี

ในตอนนี้ วันที่ดีที่สุดก็คือวันที่นโยบายถูกประกาศออกมา

ในตอนนั้นเอง ภารกิจหลักที่ห้าก็รีเฟรชขึ้นมา

เงินสายเปย์ก้อนที่ห้า: หนึ่งหมื่นล้านหยวน

ภารกิจหลักที่ห้า: ผลาญเงินหนึ่งหมื่นล้านหยวนให้หมดภายในเวลาหกเดือน พร้อมทั้งเก็บสะสมค่าความประทับใจจากสาวสวยระดับ 8 คะแนนขึ้นไปให้เพิ่มขึ้นถึง 800 แต้ม

และทำให้สาวสวยระดับ 8 คะแนนขึ้นไปจำนวน 8 คน มีค่าความประทับใจเพิ่มขึ้นถึง 80 แต้ม, สาวสวยระดับ 8 คะแนนขึ้นไปจำนวน 3 คน มีค่าความประทับใจเพิ่มขึ้นถึง 90 แต้ม, สาวสวยระดับ 8 คะแนนขึ้นไปจำนวน 1 คน มีค่าความประทับใจเพิ่มขึ้นถึง 100 แต้ม

รางวัลเมื่อทำสำเร็จ: ห้าแสนหยวนและสิทธิ์สุ่มรางวัลห้าครั้ง

บทลงโทษเมื่อล้มเหลว: อายัดเงินสายเปย์ที่เหลือทั้งหมด

หลินชวนมองดูรางวัลภารกิจจนหมดแรงจะบ่น

เงินสายเปย์เพิ่มขึ้นไปถึงหนึ่งหมื่นล้านหยวนแล้ว แต่รางวัลกลับมีแค่ห้าแสนหยวน

ถึงแม้จะรู้นิสัยของระบบนี้อยู่แล้ว ว่ามันเป็นระบบไอ้โบ้ขนานแท้ แต่มองดูอัตราส่วนระหว่างเงินสายเปย์กับรางวัลที่ห่างกันมากขึ้นเรื่อยๆ ก็อดไม่ได้ที่จะอยากด่าออกมาสักสองสามประโยค

ระบบนี้เห็นเขาเป็นแค่เครื่องมือชัดๆ ถ้าขืนทำตัวเป็นไอ้โบ้ตามที่ระบบแนะนำ ก็คงเป็นแค่ไอ้โง่ตัวเบ้อเริ่ม

ถึงเวลานั้นพวกสาวสวยพากันกลายเป็นมหาเศรษฐีร้อยล้านพันล้านกันหมด ส่วนตัวเองกลับมีเงินแค่หลักแสนหลักล้าน สุดท้ายเผลอๆ โดนพวกสาวสวยเขี่ยทิ้ง แล้วจะไปปั๊มค่าความประทับใจบ้าบออะไรได้อีกล่ะ

โชคดีที่เขายืนกรานไม่ยอมทำตัวเป็นไอ้โบ้ แถมยังพบช่องโหว่ของระบบ นอกจากการใช้จ่ายเงินไปกับการเที่ยวเล่นกับสาวสวยนิดหน่อยแล้ว เงินสายเปย์กว่า 99% ล้วนถูกเขาฮุบเข้ากระเป๋าตัวเองทั้งสิ้น

พวกสาวสวยไม่ได้อะไรไปเป็นชิ้นเป็นอัน ซ้ำยังต้องคอยแหงนมองคุณค่าของเขา ถ้าคนไหนไม่สามารถให้ค่าความประทับใจได้ ก็แค่เปลี่ยนคนใหม่ ท้ายที่สุดแล้วบนโลกใบนี้ไม่เคยขาดแคลนคนสวย

ระบบเห็นฉันเป็นเครื่องมือ ฉันก็จะเห็นระบบเป็นเครื่องมือเหมือนกัน เอ็งมีแผนการของเอ็ง ข้าก็มีวิธีรับมือของข้า

ในตอนนั้นเอง เสียงริงโทนโทรศัพท์ก็ดังขึ้น พอเห็นว่าเป็นสายจากลู่เหวินฮั่น หลินชวนก็กดรับ

เสียงร้อนรนของลู่เหวินฮั่นดังมาจากปลายสาย "คุณชายหลินครับ ได้ยินมาว่าคุณไปกว้านซื้อที่ดินอุตสาหกรรมตรงรอยต่อระหว่างเขตจงเจียงกับเขตซั่งเจียงมาเหรอครับ แถมยังจ่ายไปในราคาหมู่ละสี่แสนหยวน แพงกว่าราคาตลาดตั้งหลายหมื่นเลย"

"คุณจะลงทุนอสังหาริมทรัพย์ ทำไมไม่ให้ผมช่วยเป็นที่ปรึกษาให้ล่ะครับ โปรเจกต์พัฒนาแหล่งท่องเที่ยวมันขยายไปไม่ถึงตรงนั้นหรอก แถมที่ดินอุตสาหกรรมก็ยังมีข้อจำกัดเยอะมาก สร้างหมู่บ้านจัดสรรไม่ได้ สร้างได้แค่โรงงานเท่านั้น"

"แถมคุณยังไปเหมาซื้อบ้านในโครงการหลานถิงซีหยวนมาอีกตั้งหลายร้อยหลัง บ้านพวกนั้นราคากำลังร่วงดิ่งเลยนะครับ ซื้อไปได้ยังไงกัน?"

ลู่เหวินฮั่นร้อนใจแทนหลินชวนจากใจจริง ท้ายที่สุดแล้วก็คนรู้จักกัน

แถมเขายังหวังจะให้หลินชวนมาร่วมลงทุนกับเขาด้วย แต่ตอนนี้เงินดันโดนหลอกสูบไปหมดแล้ว ช่างน่าเสียดายจริงๆ

ทว่าหลินชวนกลับมีท่าทีสงบนิ่ง เขาหัวเราะเบาๆ แล้วตอบกลับไป "เถ้าแก่ลู่ หูตาคุณนี่ไวจริงๆ เลยนะครับ"

ลู่เหวินฮั่นสวนกลับ "ไม่ใช่หูตาผมไวหรอกครับ แต่คุณไม่รู้ตัวเลยเหรอว่าความเคลื่อนไหวของคุณมันเอิกเกริกขนาดไหน"

"ตอนนี้ทุกคนกำลังจับตาดูโปรเจกต์พัฒนาแหล่งท่องเที่ยวกันอยู่ แค่มีลมพัดหญ้าไหว ก็รีบหันไปมองกันเป็นตาเดียวแล้ว"

"นับประสาอะไรกับที่คุณเล่นทุ่มเงินตั้งห้าร้อยกว่าล้าน ไปกับที่ดินผืนที่ไม่มีใครเห็นหัวเลยสักคน พอคุณซื้อเสร็จข่าวก็แพร่สะพัดไปทั่วแล้ว ตอนนี้คนในวงการอสังหาฯ เขาลือกันให้แซดไปหมดแล้วครับ"

หลินชวนตอบกลับชิลๆ "ก็ช่วยไม่ได้นี่ครับ ซื้อมาแล้วนี่นา ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่เงินห้าร้อยกว่าล้าน ถ้าขาดทุนก็ถือซะว่าเล่นสนุกๆ ไปก็แล้วกัน"

ลู่เหวินฮั่นถึงกับสะอึก พูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ฟังดูสิ ฟังดู นี่มันใช่ภาษาคนพูดไหมเนี่ย?

ถ้าคุณมีเงินเหลือเฟือจนไม่รู้จะเอาไปทำอะไรนักล่ะก็ มาร่วมลงทุนกับผมก็ได้นี่ครับ ด้วยวิสัยทัศน์ของผมบวกกับเงินทุนของคุณ พวกเราสร้างธุรกิจใหญ่โตได้สบายๆ เลยนะ?

จากนั้นพวกเผิงเจ๋อ หลู่เทา เหมาคุน และคนอื่นๆ ก็ทยอยโทรศัพท์เข้ามาด้วยความร้อนรน ในบรรดาคนพวกนี้ คนที่ร้อนใจที่สุดย่อมหนีไม่พ้นหลู่เทา

ท้ายที่สุดเขาก็เป็นถึงหุ้นส่วนของซินซื่อเจี้ย มีเดีย เขากลัวว่าหลินชวนจะเป็นหนี้เป็นสิน พอได้ยินหลินชวนบอกว่าเป็นแค่เงินเย็น เขาถึงค่อยโล่งใจ หลังจากโล่งใจเสร็จ เขาก็อดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำว่าคนเราแข่งบุญแข่งวาสนากันไม่ได้จริงๆ

ข่าวลือได้แพร่สะพัดไปทั่ววงการอสังหาริมทรัพย์เมืองเจียงไห่แล้วจริงๆ มีคนจำนวนไม่น้อยกำลังหัวเราะเยาะหลินชวน คิดว่าเขาเป็นแค่พวกลูกเศรษฐีหน้าโง่ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร เป็นแค่ไอ้หน้าโง่ผลาญสมบัติไปวันๆ

ณ ห้องทำงานประธานบริษัทบนอาคารพานจีกรุ๊ป ประธานบริษัทสาวสวยระดับสะท้านเมืองกำลังตรวจสอบความเคลื่อนไหวของอสังหาริมทรัพย์ในเมืองเจียงไห่

ข่าวการกว้านซื้อที่ดินอุตสาหกรรมขนาด 300 หมู่ และโครงการบ้านจัดสรรหลานถิงซีหยวนของหลินชวน ย่อมดึงดูดความสนใจของเธอเช่นกัน

ประธานสาวเอ่ยถาม "เสี่ยวอิง โปรเจกต์พัฒนาแหล่งท่องเที่ยวช่วงนี้มีข่าวอะไรคืบหน้าบ้างไหม?"

เลขาฯ สาวส่ายหน้า "ฉันตรวจสอบดูแล้วค่ะ ไม่มีข่าวอะไรคืบหน้าเลย ดังนั้นทุกคนถึงได้คิดว่าพฤติกรรมของหลินชวนคนนี้มันดูไม่มีเหตุผลเอาซะเลย เดาว่าคงจะเป็นพวกลูกเศรษฐีหน้าโง่ที่มีเงินเหลือใช้มากกว่าค่ะ"

ประธานสาวส่ายหน้าปฏิเสธ "ทุ่มเงินทีละหลายร้อยล้านง่ายๆ แบบนี้ พวกลูกเศรษฐีธรรมดาไม่มีทางมีเงินเยอะขนาดนี้หรอก กำลังทรัพย์ระดับนี้ต้องเป็นตระกูลอภิมหาเศรษฐีเท่านั้น และพวกคุณชายจากตระกูลอภิมหาเศรษฐีส่วนใหญ่ก็ไม่ได้โง่ขนาดนั้นด้วย แต่ฉันก็ยังมองไม่ออกอยู่ดี ว่าที่ดินสองแปลงนี้มันมีมูลค่าการลงทุนตรงไหน"

ในขณะเดียวกัน ณ ห้องทำงานผู้อำนวยการสำนักงานบริหารที่ดิน เซียวเจิ้นเยว่กำลังมองดูข้อมูลของที่ดินอุตสาหกรรมผืนนั้นด้วยความปวดหัว

สำนักงานผังเมืองย่อมดูออกตั้งนานแล้ว ว่าหลิวหยวนจู้คนนั้นเป็นแค่พวกนายหน้าเก็งกำไรที่ดิน แต่เป็นเพราะเขาอาศัยช่องโหว่ทางกฎหมาย ตอนนี้ทางรัฐจึงยังเอาผิดเขาไม่ได้

ตอนนี้ที่ดินอุตสาหกรรมผืนนี้กำลังจะถูกเปลี่ยนเป็นพื้นที่เชิงพาณิชย์ ทางรัฐก็ย่อมหวังว่าจะได้นักลงทุนที่มีศักยภาพเข้ามาพัฒนา

หากที่ดินผืนนี้ได้รับการพัฒนาอย่างดี บวกกับชายหาดที่เชื่อมต่อระหว่างเขตจงเจียงและซั่งเจียง ระเบียงนิเวศวิทยาทั้งเส้นก็กลายเป็นทัศนียภาพที่สวยงามสมบูรณ์แบบ

แต่ไอ้หมอหลิวหยวนจู้นั่น มันจะมีปัญญาลงทุนก่อสร้างดีๆ ได้เหรอ? ขนาดที่ดินอุตสาหกรรมมันยังทำเละเทะ จะไปหวังให้มันพัฒนาพื้นที่เชิงพาณิชย์ได้ยังไง? กลัวแต่ว่าถึงเวลานั้นมันจะทำพังไม่เป็นท่าซะมากกว่า

ในตอนนั้นเอง เลขาฯ คนหนึ่งก็เดินเข้ามา "ท่านผู้อำนวยการครับ ที่ดินอุตสาหกรรมผืนนั้นถูกคนซื้อไปแล้วครับ"

เซียวเจิ้นเยว่ชะงักไปเล็กน้อย มีคนซื้อไปแล้วงั้นเหรอ? นโยบายพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวยังไม่ได้ประกาศอย่างเป็นทางการเลย คนภายนอกยังไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าจะพัฒนามาถึงตรงนี้ ในสถานการณ์ที่ไม่มีใครเห็นศักยภาพของมันเลยเนี่ยนะ จะมีคนกล้าซื้อ?

เซียวเจิ้นเยว่ถามต่อ "ซื้อไปในราคาเท่าไหร่? หรือว่าหลิวหยวนจู้มีปัญหาเรื่องเงินก็เลยยอมขายขาดทุน? คนซื้อเป็นใคร? มีศักยภาพในการลงทุนไหม?"

เลขาฯ ยื่นเอกสารข้อมูลให้ พร้อมกับรายงาน "ไม่เพียงแต่ไม่ขายขาดทุนนะครับ แต่ยังขายได้ในราคาที่สูงกว่าราคาประเมินถึงหมู่ละสี่แสนหยวน คนซื้อเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ชื่อหลินชวนครับ"

เซียวเจิ้นเยว่ได้ยินว่าขายได้ราคาสูงกว่าประเมินก็ตกใจมากพอแล้ว พอได้ยินชื่อหลินชวน ก็ยิ่งเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

นักศึกษาที่เหล่าเถียนพามางานแต่งงานลูกชายเขาคราวก่อน ก็ชื่อหลินชวนไม่ใช่เหรอ? ไอ้หนุ่มคนนี้ ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนถึงได้เล็งที่ดินผืนนี้?

ในฐานะข้าราชการระดับสูง เขามั่นใจว่าตัวเองไม่ได้หลุดปากพูดอะไรออกไปแน่นอน เรื่องนี้ยังไม่มีการเปิดเผยต่อสาธารณะ เหล่าเถียนก็ไม่น่าจะรู้เรื่อง แล้วไอ้หนุ่มหลินชวนนั่น ไปรู้มาจากไหน? หรือว่า... จะวิเคราะห์เอาเองจากคำพูดสั้นๆ ไม่กี่คำของเขา?

เซียวเจิ้นเยว่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสนใจในตัวชายหนุ่มคนนี้ขึ้นมาอย่างเต็มเปี่ยม เขาหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาโทรหาเถียนจั๋วหาง หลังจากคุยเสร็จ เขาก็มีสีหน้าครุ่นคิด

"ดูท่าทางหลินชวนคนนี้คงจะเป็นคุณชายจากตระกูลอภิมหาเศรษฐี กำลังทรัพย์น่าจะมหาศาลทีเดียว ถ้าที่ดินผืนนี้ตกไปอยู่ในมือเขา ก็อาจจะเป็นผลดีก็ได้ งานนี้เขาคงฟันกำไรเละเทะ หวังว่าในขณะที่กอบโกยกำไร เขาจะช่วยพัฒนาที่ดินผืนนี้ให้ดีควบคู่ไปด้วยนะ"

สามวันต่อมา นโยบายอย่างเป็นทางการก็ถูกประกาศลงบนเว็บไซต์ ทำเอาวงการอสังหาริมทรัพย์เมืองเจียงไห่สั่นสะเทือนไปทั้งวงการ

ราคาบ้านตลอดแนวระเบียงนิเวศวิทยาเลียบชายฝั่งต่างก็พุ่งสูงขึ้นถ้วนหน้า แต่พื้นที่ส่วนใหญ่ราคาพุ่งมารอตั้งแต่ตอนที่มีข่าวลือแล้ว ตอนนี้ก็เลยขยับขึ้นอีกไม่มากนัก

จุดที่โดดเด่นและสร้างความฮือฮาที่สุด ย่อมหนีไม่พ้นที่ดินอุตสาหกรรมตรงรอยต่อระหว่างเขตจงเจียงกับซั่งเจียง จากที่ดินที่ราคาถูกที่สุดบนเส้นระเบียงนิเวศวิทยา ในชั่วพริบตามันกลับกลายเป็นที่ดินที่ราคาแพงที่สุดไปโดยปริยาย

ราคาประเมินพุ่งพรวดจากหมู่ละสี่แสนหยวน กลายเป็นหมู่ละสี่ล้านหยวนในชั่วข้ามคืน แถมยังพุ่งทะยานขึ้นอย่างต่อเนื่อง จนทะลุหลักห้าล้านหยวนไปอย่างรวดเร็ว

ในซีรีส์เรื่อง ในนามของประชาชน ซานสุ่ยกรุ๊ปอาศัยการฮั้วกันระหว่างข้าราชการกับนักธุรกิจ ทุ่มเงินกว้านซื้อที่ดินอุตสาหกรรมขนาด 500 หมู่มาในราคาหมู่ละสี่หมื่นหยวน หลังจากนั้นภายในสามปี ก็ถูกเปลี่ยนให้เป็นพื้นที่เชิงพาณิชย์ ส่งผลให้ราคาพุ่งปรี๊ดไปถึงหมู่ละหกแสนหยวน ฟันกำไรเพิ่มขึ้นถึง 15 เท่า

ตอนนี้หลินชวนไม่ได้ฮั้วกับข้าราชการ แต่เขาพึ่งพายันต์อ่านใจ แต่ผลลัพธ์ที่ได้... มันก็ไม่ต่างกันเลยสักนิด