บทที่ 96 ทุ่มเงินมหาศาลกว้านซื้อทั้งที่ดินและอสังหาฯ

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินชวนก็พาอวี๋เวยไปยังเขตอุตสาหกรรมซึ่งตั้งอยู่ตรงรอยต่อระหว่างเขตจงเจียงกับเขตซั่งเจียง

เขามองดูที่ดินอุตสาหกรรมผืนนั้นที่ตั้งอยู่ติดริมทะเล ราวกับกำลังมองดูขุมทรัพย์ชิ้นโต

ที่ดินอุตสาหกรรมผืนนี้ ถูกคนคนหนึ่งซื้อไปตั้งนานแล้ว เดิมทีตามแผนผังที่วางไว้ มันจะต้องถูกนำมาพัฒนาโครงการก่อสร้างขนาดใหญ่

แต่นายคนนั้นไม่รู้ว่าไม่มีเงิน หรือแค่กะจะซื้อทิ้งไว้รอให้ที่ดินราคาขึ้นแล้วค่อยฟันกำไรก็ไม่ทราบได้ ถึงไม่ได้ลงทุนก่อสร้างอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย ทำแค่ท่าเรือเล็กๆ กับโรงงานซอมซ่อไว้แห่งหนึ่งเท่านั้น

จะบอกว่าเขาไม่ได้สร้างอะไรเลยก็ไม่ใช่ เพราะเขาก็สร้างแล้ว แต่จะบอกว่าสร้างแล้ว มันก็เหมือนไม่ได้สร้างอะไรเลยอยู่ดี แม้แต่ทางภาครัฐก็ยังเอาผิดเขาไม่ได้

ภายในห้องรับรองข้างโรงงาน หลินชวนกับอวี๋เวยก็ได้พบกับเจ้าของที่ดินผืนนี้ สภาพของเขาดูซอมซ่อมอมแมม แถมยังมีกลิ่นคาวปลาคลุ้งไปทั้งตัว ถ้าใครไม่รู้คงนึกว่าเป็นชาวประมงแน่ๆ

เขาฉีกยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันเหลืองอ๋อย "คุณหลิน ถ้าอยากจะได้ที่ดินผืนนี้ของผม ก็ต้องขอดูความจริงใจของคุณหน่อยล่ะนะ"

หลินชวนไม่ได้พูดอะไร อวี๋เวยรู้หน้าที่จึงเป็นฝ่ายเจรจาแทน "คุณหลิวคะ ตอนนั้นคุณซื้อที่ดินผืนนี้มาในราคาหมู่ละสองแสนหยวน พื้นที่ทั้งหมดสามร้อยหมู่ รวมเป็นเงินทั้งสิ้นหกสิบล้านหยวน ถ้าอิงตามราคาตลาดในตอนนี้ อย่างมากก็คงได้แค่หมู่ละสองแสนห้าหมื่นหยวนเท่านั้นแหละค่ะ..."

หลิวหยวนจู้พูดแทรกขึ้นมาทันที "หมู่ละสองแสนห้าหมื่นหยวน พูดน้อยไปหรือเปล่าคุณ? แล้วอย่าลืมสิ ว่าผมลงทุนสร้างท่าเรือกับโรงงานเอาไว้ด้วย ยังไงก็ต้องขอหมู่ละสี่แสนห้าหมื่นหยวนล่ะนะ"

พอได้ยินหลิวหยวนจู้เรียกราคาขูดรีดแบบนี้ หลินชวนก็ยิ่งมั่นใจว่าไอ้หมอนี่มันต้องเป็นพวกนายหน้าเก็งกำไรที่ดินอย่างแน่นอน

ความจริงแล้วถ้าว่ากันตามกฎหมาย การเก็งกำไรที่ดินถือเป็นเรื่องต้องห้าม เก็งกำไรอสังหาฯ น่ะไม่มีปัญหา แต่ถ้าเก็งกำไรที่ดิน มีสิทธิ์โดนซิวเข้าซังเตได้ง่ายๆ

อย่างเช่นถ้าคุณซื้อที่ดินมาแล้วปล่อยทิ้งไว้เฉยๆ เพื่อรอให้ราคาพุ่งสูงขึ้นล่ะก็ ขอโทษทีนะ ถ้าปล่อยทิ้งร้างไว้เกินสองปีโดยไม่มีการก่อสร้างใดๆ คุณจะถูกริบคืนสิทธิการใช้ที่ดินไปฟรีๆ ทันที

แล้วถ้าคิดจะชิงขายทิ้งภายในสองปีล่ะ ก็ไม่ได้เหมือนกัน ถ้ามูลค่าการลงทุนก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานของคุณยังไม่ถึงร้อยละยี่สิบห้าของเงินลงทุนทั้งหมด คุณก็จะไม่มีสิทธิ์โอนกรรมสิทธิ์ใดๆ ทั้งสิ้น

หรือถ้าคิดจะใช้วิธีโอนหุ้นบริษัท ก็ไม่ได้อีกนั่นแหละ เพราะมันเข้าข่ายการเก็งกำไรที่ผิดกฎหมาย และอาจโดนข้อหาลักลอบซื้อขายที่ดินได้

แต่ถึงข้อจำกัดจะเยอะแค่ไหน คนเรามันก็หาช่องโหว่ได้เสมอ อย่างหลิวหยวนจู้คนนี้ไง เขาก็แค่ลงทุนสร้างท่าเรือเล็กๆ กับโรงงานซอมซ่อๆ พอให้งบลงทุนถึงเกณฑ์ร้อยละยี่สิบห้าพอดีเป๊ะ แค่นี้ก็เข้าข่ายเงื่อนไขการโอนกรรมสิทธิ์แล้วไม่ใช่เหรอ?

ยังไงซะท่าเรือกับโรงงานเล็กๆ นั่น ก็ยังพอทำกำไรให้เขาได้บ้างนิดหน่อย แต่ถ้าขายที่ดินออกไปในราคาที่พุ่งสูงปรี๊ดล่ะก็ งานนี้มีแต่รวยเละ

หลังจากต่อรองกันอยู่นาน หลิวหยวนจู้ก็ยอมลดราคาให้เหลือแค่หมู่ละสี่แสนหยวนเท่านั้น ไม่ว่าอวี๋เวยจะหว่านล้อมยังไง เขาก็ไม่ยอมใจอ่อนลดราคาให้อีกเลย

"เถ้าแก่คะ เอาเป็นว่าพวกเรากลับกันก่อนดีไหมคะ ขอเวลาฉันอีกสักสามวัน ฉันมั่นใจว่าน่าจะกดราคาลงมาเหลือสักหมู่ละสามแสนห้าหมื่นหยวนได้ค่ะ" อวี๋เวยขยับเข้าไปใกล้ๆ หูของหลินชวน เอามือป้องปากแล้วกระซิบเสียงเบา

หลินชวนกลับตอบว่า "ช่างมันเถอะ สี่แสนก็สี่แสน ผมไม่อยากเสียเวลาแล้ว รีบจัดการให้มันจบๆ ไปเลยดีกว่า"

สิ่งที่หลินชวนกังวลที่สุดก็คือ ภายในเวลาสามวัน ข้อมูลเรื่องนโยบายอาจจะรั่วไหลออกไป หรือไม่ก็อาจจะมีการประกาศอย่างเป็นทางการเลยก็ได้ ถึงเวลานั้นถ้าหลิวหยวนจู้รู้ข่าวเข้า เกรงว่าต่อให้เสนอราคาให้หมู่ละสี่ล้านหยวน เขาก็คงไม่ยอมขายแน่ๆ

อวี๋เวยแอบแปลกใจเล็กน้อย ไม่เห็นต้องรีบร้อนขนาดนั้นเลยนี่นา? แต่ในเมื่อเถ้าแก่ตัดสินใจแบบนี้แล้ว เธอก็ทำได้แค่ทำตามคำสั่งเท่านั้น

ความจริงเธอก็มีความรู้เรื่องกฎหมายอยู่พอตัว เผลอๆ ถ้าไปสอบตั๋วทนายก็คงสอบผ่านสบายๆ แต่แน่นอนว่าฝีมือย่อมสู้ทนายความระดับมืออาชีพอย่างเฉินอินไม่ได้ เธอจึงโทรศัพท์ไปตามทีมทนายความจากสำนักงานกฎหมายซิงเฉวียนให้มาจัดการเรื่องนี้

ไม่นานทั้งสองฝ่ายก็เซ็นสัญญาโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินกันเสร็จสรรพ ในราคาหมู่ละสี่แสนหยวน พื้นที่ทั้งหมดสามร้อยหมู่ รวมเป็นเงินทั้งสิ้นหนึ่งร้อยยี่สิบล้านหยวน

เซ็นสัญญาเสร็จ ทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์เรียบร้อย และได้รับเงินโอนเข้าบัญชี หลิวหยวนจู้ก็ยิ้มกว้างจนปากแทบจะฉีกถึงรูหู เผยให้เห็นฟันเหลืองอ๋อยที่ดูแล้วน่าขนลุกพิลึก

หลินชวนยังคงตีหน้านิ่ง แต่ความจริงแล้วภายในใจเขากำลังยิ้มร่าอย่างมีความสุข ถ้าแผนการนี้สำเร็จลุล่วงล่ะก็ งานนี้เขาจะฟันกำไรได้มหาศาลแบบถล่มทลายเลยทีเดียว

หลังจากกว้านซื้อที่ดินผืนนี้มาได้สำเร็จ หลินชวนก็พาอวี๋เวยตระเวนไปดูโครงการบ้านจัดสรรในละแวกใกล้เคียงต่อทันทีโดยไม่ยอมหยุดพัก

แน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดและทำกำไรได้มากที่สุด ย่อมต้องเป็นที่ดินอุตสาหกรรมผืนนี้ที่กำลังจะถูกเปลี่ยนผังเมืองให้กลายเป็นพื้นที่เชิงพาณิชย์ แต่โครงการบ้านจัดสรรรอบๆ นี้ก็ต้องมีมูลค่าสูงขึ้นตามไปด้วยอย่างแน่นอน การกว้านซื้อเอาไว้ก็ถือเป็นการลงทุนที่ไม่เลวเลย

ไม่นานหลินชวนก็พบว่า โครงการบ้านจัดสรรหลานถิงซีหยวนที่เพิ่งจะสร้างเสร็จใหม่ๆ นั้น มียอดขายที่ย่ำแย่มาก สาเหตุหลักก็เพราะว่ามันตั้งอยู่ค่อนข้างไกลจากทะเล แถมยังอยู่ติดกับเขตอุตสาหกรรมอีกต่างหาก ขนาดมีข่าวลือเรื่องการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว ก็ยังไม่ช่วยให้ยอดขายโครงการนี้กระเตื้องขึ้นเลย

ถึงแม้จะพอเรียกได้ว่าเป็นบ้านพักตากอากาศริมทะเล แต่จุดขายมันก็มีแค่นั้นแหละ สิ่งอำนวยความสะดวกโดยรอบก็ยังไม่ครอบคลุม ต่อให้มีวิวทะเลสวยๆ มันก็ไม่ได้ช่วยดึงดูดใจลูกค้าสักเท่าไหร่

"ราคาเฉลี่ยอยู่ที่ตารางเมตรละหนึ่งหมื่นห้าพันหยวน ตอนนี้ฉันยังมีเงินเหลืออีกสี่ร้อยกว่าล้านหยวน นั่นก็หมายความว่า ฉันสามารถซื้อพื้นที่ได้ตั้งสามสี่หมื่นตารางเมตร หรือถ้าตีเป็นบ้านหรูขนาดสองร้อยตารางเมตร ก็ซื้อได้ตั้งร้อยห้าสิบกว่าหลังเลยนะเนี่ย"

"เดี๋ยวก่อนสิ ที่ฉันคำนวณเมื่อกี้มันคือการจ่ายสดเต็มจำนวนนี่นา ความจริงฉันจ่ายแค่เงินดาวน์ร้อยละสามสิบแล้วขอกู้แบงก์เอาก็ได้นี่ ถ้าทำแบบนั้น ฉันก็ซื้อได้ตั้งสี่ถึงห้าร้อยหลังเลยนะ"

"หรือไม่ก็... แบ่งส่วนนึงไม่ต้องจ่ายเงินดาวน์ จ่ายแค่วางเงินมัดจำไปหลักหมื่นหยวนก็พอ แล้วก็ระบุค่าปรับกรณีผิดสัญญาลงไปในสัญญาให้ชัดเจน ถึงเวลานั้นถ้าพวกเขาเกิดเปลี่ยนใจผิดสัญญาขึ้นมา ลำพังแค่ค่าปรับฉันก็ฟันกำไรเละเทะแล้ว"

"อ้อ จริงสิ สัญญาวางเงินมัดจำรู้สึกว่าจะสามารถโอนสิทธิ์ให้คนอื่นได้ด้วยนี่นา งั้นก็ระบุเงื่อนไขนี้ลงไปในสัญญาด้วยเลย จะได้โอนสิทธิ์ขายต่อได้ง่ายๆ หน่อย"

เรื่องเฉพาะทางแบบนี้ ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของมืออาชีพจัดการดีกว่า หลินชวนบอกความต้องการของตัวเองไป แล้วก็ปล่อยให้อวี๋เวยไปปรึกษาหารือกับทีมของเฉินอิน ไม่นาน รายละเอียดเรื่องสัญญาก็ถูกตกลงกันจนเป็นที่เรียบร้อย

สำนักงานกฎหมายซิงเฉวียนเคยร่วมงานกับหลินชวนมาหลายครั้งแล้ว ฝีมือการทำงานของพวกเขาถือว่าไว้ใจได้สุดๆ

ขั้นตอนต่อไป ก็คือการเข้าไปเจรจากับสำนักงานขายของโครงการหลานถิงซีหยวน โดยปกติแล้วสำนักงานขายจะมีสัญญามาตรฐานอยู่แล้ว และคงไม่ยอมให้ลูกค้ามาขอแก้เงื่อนไขในสัญญาวางเงินมัดจำง่ายๆ หรอก ยิ่งไปกว่านั้น การขอปรับเพิ่มค่าปรับกรณีผิดสัญญาขึ้นไปสูงสุดถึงร้อยละสามสิบแบบนี้ มันก็ดูเหมือนเป็นสัญญาทาสชัดๆ

ปกติแล้วมักจะเป็นฝั่งสำนักงานขายที่เป็นฝ่ายตั้งสัญญาทาสมาบีบบังคับลูกค้า ทำให้คนซื้อตกเป็นเบี้ยล่าง แต่ในเวลานี้ หลินชวนกลับเป็นฝ่ายพลิกเกม ตั้งสัญญาทาสไปบีบบังคับสำนักงานขายซะเอง

แต่สำหรับลูกค้ารายใหญ่ที่กว้านซื้อทีเดียวหลายร้อยหลังแบบนี้ ต่อให้จะตั้งสัญญาทาสแล้วมันจะทำไมล่ะ? โครงการบ้านจัดสรรแห่งนี้ เดิมทีก็แบกรับภาระต้นทุนไม่ไหวจนแทบจะต้องหั่นราคาขายทิ้งกระหน่ำซัมเมอร์เซลอยู่แล้ว จู่ๆ ก็มีลูกค้ารายใหญ่กระเป๋าหนักโผล่มาช่วยกู้สถานการณ์แบบนี้ แค่ขอแก้เงื่อนไขในสัญญานิดหน่อยมันจะเป็นอะไรไปล่ะ?

ยิ่งไปกว่านั้น เงื่อนไขที่อีกฝ่ายขอเพิ่มเข้ามา ก็มีแค่ในกรณีที่ทางโครงการเป็นฝ่ายเปลี่ยนใจผิดสัญญา จะต้องจ่ายค่าปรับเป็นจำนวนร้อยละสามสิบของราคาบ้าน ซึ่งมันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรเลยนี่นา ในเมื่อพวกเขาก็อยากจะรีบๆ ขายบ้านพวกนี้ออกไปให้หมดไวๆ อยู่แล้ว มีหรือที่พวกเขาจะเป็นฝ่ายผิดสัญญาเอง?

แน่นอนว่าทางสำนักงานขายย่อมมองออก ว่าหลินชวนตั้งใจจะมากว้านซื้ออสังหาฯ เพื่อเก็งกำไร ไม่ว่าจะดูจากจำนวนที่ซื้อ หรือดูจากการเน้นย้ำเรื่องค่าปรับในสัญญาวางเงินมัดจำ ก็ดูออกได้ไม่ยากเลยว่าอีกฝ่ายเล็งเห็นศักยภาพและอนาคตของโครงการนี้มากๆ

แต่พวกเขาก็ไปสืบข้อมูลมาอย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว ว่าต่อให้นโยบายพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวจะได้รับการอนุมัติจริงๆ อานิสงส์ของมันก็แผ่มาไม่ถึงโครงการนี้หรอก เผลอๆ การที่ย่านการค้าจะย้ายไปกระจุกตัวอยู่แถวโซนจงเจียงและเซี่ยเจียง อาจจะส่งผลให้ราคาบ้านในแถบนี้ร่วงดิ่งลงไปอีกด้วยซ้ำ

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าคุณชายท่านนี้ไปเอาข้อมูลผิดๆ แบบนี้มาจากไหน แต่นั่นมันก็ไม่ใช่ปัญหาของพวกเขาเสียหน่อย เขาอยากจะซื้อกี่หลังก็ขายให้เขาไปให้หมดนั่นแหละ มีลูกค้าโง่ๆ กระเป๋าหนักมาให้ฟันกำไรแบบนี้ มันไม่ดีหรือไง?

ทั้งสองฝ่ายตกลงกันได้อย่างรวดเร็ว หลินชวนใช้วิธีจ่ายเงินดาวน์กว้านซื้อบ้านไปถึงห้าร้อยหลัง ซึ่งมีทั้งบ้านไซส์ใหญ่และไซส์อื่นๆ คละเคล้ากันไป ในส่วนนี้ เขาได้ทำการเซ็นสัญญาซื้อขายบ้านไปเป็นที่เรียบร้อย

ส่วนที่เหลือ เขาใช้วิธีวางเงินมัดจำจองไว้อีกสองร้อยหลัง แน่นอนว่าในส่วนนี้ เขาจ่ายแค่เงินมัดจำ จึงยังไม่ได้เซ็นสัญญาซื้อขายตัวจริง

ถึงแม้ว่านี่จะเป็นโครงการบ้านจัดสรรขนาดใหญ่ แต่จำนวนที่หลินชวนกว้านซื้อไปนั้นมันช่างมหาศาลจนน่าขนลุก ทำให้บ้านนับสิบตึกในโครงการนี้ ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของเขาไปโดยปริยาย

หลี่ฮ่วนจาง ผู้อำนวยการฝ่ายขาย มองดูกองสัญญาที่วางซ้อนกันเป็นภูเขาเลากา และยอดเงินโอนเข้าบัญชีกว่าสี่ร้อยล้านหยวน ด้วยรอยยิ้มเบิกบานจนหน้าบานเป็นจานกระด้ง

ทางด้านหลินชวน ในที่สุดเขาก็สามารถผลาญเงินสายเปย์ก้อนที่สี่จนหมดเกลี้ยงได้สำเร็จ เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของเขา "ขอแสดงความยินดีด้วย คุณทำภารกิจหลักที่สี่สำเร็จลุล่วงแล้ว ได้รับเงินรางวัลสี่แสนหยวน พร้อมกับสิทธิ์สุ่มรางวัลอีกสี่ครั้ง"