บทที่ 95 รีดเร้นมูลค่าของยันต์อ่านใจให้คุ้มค่าที่สุด

ปัญหาเดียวที่วางอยู่ตรงหน้าหลินชวนในตอนนี้ ก็คือจะผลาญเงินห้าร้อยกว่าล้านที่เหลือยังไงดี

ในเมื่อตอนนี้ไม่จำเป็นต้องปั๊มค่าความประทับใจแล้ว แน่นอนว่าจะใช้จ่ายยังไงก็ได้ ขอแค่ผลาญให้หมด เงินสายเปย์ก้อนที่ห้าก็จะรีเฟรชขึ้นมาใหม่ แต่ถ้าเป็นไปได้ หลินชวนก็ยังอยากจะใช้เงินก้อนนี้ให้มันคุ้มค่าสักหน่อย

หลินชวนกดเข้าไปดูข้อความในกลุ่มคลับรถหรูห่าวอวิ้นและคลับยงหัว ไล่อ่านดูทีละข้อความ

พลางนึกย้อนไปถึงธุรกิจที่บรรดาสมาชิกคลับคุยกันต่อหน้าเมื่อวานที่ภัตตาคารอวี้ซ่านฝู่ สมองก็เริ่มทำการคัดกรองข้อมูล

"คิดไปคิดมา ลงทุนอสังหาริมทรัพย์ดูจะชัวร์สุด พวกการเงินหรือหุ้นอาจจะเจ๊งจนหมดตัวหรือถึงขั้นเป็นหนี้เป็นสินได้ แต่สำหรับอสังหาฯ ขอแค่ฉันไม่กู้เงินมาลงทุนเพิ่ม ต่อให้ขาดทุนยังไงมันก็ยังเป็นอสังหาริมทรัพย์อยู่ดี"

"แถมช่วงหลายปีมานี้ เมืองเจียงไห่ก็จัดการระบบนิเวศทางทะเลได้ค่อนข้างดีทีเดียว เห็นได้ชัดว่าตั้งใจจะผลักดันอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว"

"ถ้านโยบายอนุมัติลงมาจริงๆ แล้วมีการลงทุนก่อสร้างอย่างจริงจังล่ะก็ ราคาที่ดินและที่อยู่อาศัยแถบชายฝั่งทะเลจะต้องพุ่งกระฉูดแน่นอน ขนาดตอนนี้เป็นแค่ข่าวลือ ราคาก็ยังขยับขึ้นอย่างต่อเนื่องเลย"

"ที่ดินหลายแปลงที่เผิงเจ๋อกับลู่เหวินฮั่นเล็งไว้ ก็เห็นได้ชัดว่าเกาะกระแสนโยบายที่อาจจะเกิดขึ้นนี้ การลงทุนอสังหาริมทรัพย์ ก็ควรจะต้องเกาะติดนโยบายที่ดินไปนี่แหละ"

หลินชวนคิดทบทวนแบบนี้ ก็ตัดสินใจได้ในเบื้องต้น ถือซะว่าเอาเงินห้าร้อยล้านมาเล่นสนุกๆ เพื่อฝึกปรือฝีมือการลงทุนก็แล้วกัน

ถ้าขืนพูดประโยคนี้ออกไป คงโดนคนรุมกระทืบแน่ๆ เงินตั้งห้าร้อยกว่าล้าน ดันเอามาลงทุนเล่นๆ ขำๆ เนียนยะ

แต่ทว่า หลินชวนไม่ได้กะจะลงทุนตามลู่เหวินฮั่นกับเผิงเจ๋อหรอกนะ ถึงแม้พวกเขาจะเป็นคนในวงการและพอจะมีฝีมืออยู่บ้าง แต่ดูจากสถานะทางการเงินของพวกเขาแล้ว ฝีมือก็คงมีขีดจำกัดเหมือนกัน

พวกเขาวิเคราะห์นโยบายที่ดินเป็น คนอื่นก็วิเคราะห์เป็นเหมือนกัน การจะมองขาดให้แม่นยำกว่าคนอื่น มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอก

"ธุรกิจที่ทำกำไรได้งามที่สุด นอกจากจะถูกระบุไว้ในกฎหมายอาญาแล้ว ก็ยังถูกระบุไว้ในกฎระเบียบข้อห้ามเกี่ยวกับการทำธุรกิจของเครือญาติข้าราชการด้วย"

"หนึ่งในข้อห้ามนั้น ก็คือการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ ห้ามมิให้เครือญาติของข้าราชการประกอบธุรกิจด้านนี้เด็ดขาด"

"นั่นก็เป็นเพราะ ขอแค่ข้าราชการแอบแพร่งพรายข้อมูลวงในหรือเล่นแร่แปรธาตุสักนิด ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ก็จะสามารถฟันกำไรได้มหาศาลไงล่ะ"

"เพราะฉะนั้น สิ่งที่ฉันควรทำ ก็คือการหาข้อมูลวงใน ตามหลักแล้วมันเป็นเรื่องยากมาก แต่ฉันมียันต์อ่านใจที่เก็บสะสมไว้ยังไม่ได้ใช้อยู่แผ่นนึงพอดี เอามาใช้ตอนนี้แหละ ถึงจะรีดเร้นมูลค่าของมันออกมาได้คุ้มค่าที่สุด"

ก่อนหน้านี้ระบบก็เคยแนะนำให้เขาใช้ยันต์อ่านใจเพื่อหยั่งรู้ความในใจของสาวสวย จะได้รู้ว่าพวกเธอคิดอะไรอยู่ และตอบสนองความต้องการของพวกเธอได้ตรงจุด แต่การกระทำที่ดูเป็นไอ้โบ้ขนาดนั้น หลินชวนย่อมไม่เต็มใจทำแน่นอน

พวกเธออยากจะคิดอะไรก็คิดไปสิ ฉันไม่สนหรอก สู้เก็บเอาไว้ใช้สร้างผลประโยชน์ให้ตัวเอง เพื่อกอบโกยเงินก้อนโตดีกว่า

"แต่การจะเข้าถึงตัวเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้อง มันก็ต้องมีชั้นเชิงสักหน่อย" หลินชวนหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา โทรหาอวี๋เวย

เขาสั่งให้เธอไปรวบรวมข้อมูลของผู้บริหารหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับอสังหาริมทรัพย์ในเมืองเจียงไห่ พร้อมทั้งตารางงานในช่วงนี้ ไม่ได้ต้องการข้อมูลลับอะไร เอาแค่ข้อมูลพื้นฐานที่เปิดเผยต่อสาธารณะก็พอ ตารางงานที่ว่า ก็คือตารางงานที่ถูกประกาศออกมาอย่างเป็นทางการนั่นแหละ

ประสิทธิภาพการทำงานของอวี๋เวยยอดเยี่ยมมากจริงๆ ไม่นานก็รวบรวมข้อมูลเสร็จเรียบร้อย หลินชวนกวาดสายตาอ่านดูคร่าวๆ ดวงตาก็ทอประกายวาบ

บังเอิญจริงๆ ลูกชายของผู้อำนวยการสำนักงานผังเมืองกำลังจะจัดงานแต่งงาน และเถียนจั๋วหาง คณบดีคณะสารสนเทศที่หลินชวนเรียนอยู่ ดันเป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยมหาวิทยาลัยกับผู้อำนวยการคนนี้พอดี ถ้าเป็นแบบนี้ คณบดีคณะสารสนเทศก็มีแนวโน้มสูงมากที่จะไปร่วมงานแต่งงานครั้งนี้

พอลองคิดดูดีๆ มันอาจจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญขนาดนั้นหรอก มหาวิทยาลัยเจียงไห่มีรองอธิการบดีและคณบดีตั้งมากมายขนาดนั้น ข้าราชการในเมืองนี้ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็คงสามารถหาจุดเชื่อมโยงคอนเนกชันในมหาวิทยาลัยเจียงไห่ได้ทั้งนั้นแหละ

ดังนั้น การเริ่มต้นแผนเปลี่ยนเงินเป็นอำนาจจากในรั้วมหาวิทยาลัย จึงเป็นทางเลือกที่ถูกต้องที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย ถ้าออกไปสู่สังคมภายนอก คงหาคอนเนกชันดีๆ แบบนี้ไม่ได้ง่ายๆ แน่

คราวที่แล้วเถียนจั๋วหางเพิ่งจะบอกให้เขาไปหาถ้ามีธุระ หลินชวนจึงไม่เกรงใจ กดโทรศัพท์โทรหาเขาทันที ปลายสายกดรับอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงเบิกบาน "หลินชวน ลมอะไรหอบให้เธอโทรมาหาฉันเนี่ย มีปัญหาเรื่องการเรียนอะไรหรือเปล่า?"

หลินชวนไม่อ้อมค้อม เข้าประเด็นทันที "เรื่องการเรียนไม่มีปัญหาอะไรหรอกครับ แต่มีเรื่องอยากจะขอคำชี้แนะจากท่านนิดหน่อย อีกสองวันบ้านของผู้อำนวยการเซียวจะจัดงานแต่งงานให้ลูกชาย ท่านคณบดีจะไปร่วมงานไหมครับ?"

เถียนจั๋วหางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะ "ผู้อำนวยการเซียวเป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยมหา'ลัยของฉันเอง สนิทกันมากด้วย เขาเชิญฉันไปร่วมงานแต่งงาน ฉันก็ย่อมต้องไปอยู่แล้ว ว่าแต่ เธอถามเรื่องนี้ทำไมล่ะ?"

"ช่วงก่อนได้ยินมาว่าเธอเริ่มทำธุรกิจ เปิดบริษัทสื่อมีเดียอะไรสักอย่างนี่นา หรือว่าตอนนี้... เธอหันมาสนใจวงการอสังหาริมทรัพย์แล้วเหรอ?"

หลินชวนยอมรับตามตรง "ใช่ครับ ผมตั้งใจจะลงทุนในอสังหาฯ ครับ ก็เลยอยากจะไปรับฟังคำชี้แนะจากผู้อำนวยการเซียวสักหน่อย จะได้ก้าวเดินตามแนวนโยบายของภาครัฐได้อย่างถูกต้องครับ"

เถียนจั๋วหางหัวเราะ "เธอคงจะได้ข่าวเรื่องโปรเจกต์พัฒนาแหล่งท่องเที่ยวมาล่ะสิ นี่แหละคือนโยบายหลัก รับรองว่าไม่ผิดเพี้ยนแน่นอน ถ้าเธออยากจะตามไปเปิดหูเปิดตาด้วยก็ได้อยู่หรอก แต่ยังไงซะนั่นมันก็เป็นงานแต่งงานของบ้านเขา เธออย่าไปเซ้าซี้ถามอะไรให้มากความล่ะ แค่แกล้งทำเป็นชวนคุยสัพเพเหระแล้วคอยเก็บข้อมูลเอาเงียบๆ ก็พอ"

หลินชวนรับคำ "วางใจได้เลยครับ ผมรู้จักกาลเทศะดีครับ"

วันรุ่งขึ้น หลินชวนกับเถียนจั๋วหางมาเจอกันที่หน้าประตูมหาวิทยาลัย โดยให้คนขับรถคนใหม่ของหลินชวนเป็นคนขับ แต่ไม่ได้ขับรถหรูคันไหนไปเลย กลับเลือกใช้รถเป่ยชี่ของเถียนจั๋วหางแทน เพื่อออกเดินทางอย่างเรียบง่ายไม่เตะตา

เมื่อมาถึงงานแต่งงาน หลินชวนก็เดินตามหลังเถียนจั๋วหางอย่างว่าง่าย เถียนจั๋วหางรู้จักแขกเหรื่อส่วนใหญ่ในงานเป็นอย่างดี เขาจึงเดินทักทายปราศรัยไปทั่ว และคอยแนะนำหลินชวนให้คนอื่นรู้จักเป็นระยะๆ

ผ่านไปไม่นาน งานแต่งงานก็เริ่มต้นขึ้น ลูกชายของผู้อำนวยการสำนักงานผังเมืองก็รับราชการเหมือนกัน งานแต่งงานจึงไม่อาจจัดใหญ่โตเอิกเกริกได้ พิธีการต่างๆ จึงดำเนินไปอย่างเรียบง่าย

ตอนที่นั่งโต๊ะ เถียนจั๋วหางยังจัดให้หลินชวนนั่งข้างๆ เขาด้วย พอทุกคนเห็นการจัดที่นั่งแบบนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะมองหลินชวนเพิ่มอีกสองสามตา ความจริงการทำแบบนี้มันผิดธรรมเนียม แต่ในเมื่อเถียนจั๋วหางเป็นคนจัดแจง ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากทักท้วง ท้ายที่สุดแล้ว ในฐานะคณบดีมหาวิทยาลัย เถียนจั๋วหางก็มีตำแหน่งเทียบเท่ากับผู้อำนวยการกอง ซึ่งระดับตำแหน่งก็สูงเท่ากับผู้อำนวยการสำนักงานผังเมืองนั่นแหละ

ระหว่างที่ทานอาหารและพูดคุยสัพเพเหระกันไป เถียนจั๋วหางก็ตั้งใจช่วยเปิดประเด็นถามเรื่องโปรเจกต์พัฒนาแหล่งท่องเที่ยวให้หลินชวน

หลินชวนแอบซาบซึ้งใจ คณบดีคณะเรานี่ดีจริงๆ เขาเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา เตรียมจะเปิดใช้งานยันต์อ่านใจ

เซียวเจิ้นเยว่ ผู้อำนวยการสำนักงานผังเมือง ปรายตามองหลินชวนยิ้มๆ เห็นได้ชัดว่าเขามองออกทะลุปรุโปร่ง ว่าเถียนจั๋วหางตั้งใจถามเรื่องนี้เพื่อปูทางให้หลินชวน

เซียวเจิ้นเยว่พูดขึ้น "โปรเจกต์พัฒนาแหล่งท่องเที่ยวต้องเดินหน้าแน่นอนครับ แผนงานโปรเจกต์ก็ประกาศลงเว็บไซต์อย่างเป็นทางการหมดแล้ว ถ้าใครอยากลงทุนก็ต้องรีบหน่อยนะครับ หวังว่าพวกเราจะมาร่วมมือกันพัฒนาเมืองเจียงไห่ให้ดียิ่งขึ้น อนาคตเราจะอาศัยทำเลที่ตั้งติดทะเล เพื่อพัฒนาให้กลายเป็นเมืองท่องเที่ยวขนาดใหญ่ครับ"

ประโยคนี้ฟังดูเป็นข้อมูลกว้างๆ ทั่วไป แต่สำหรับนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ทั่วไป แค่นี้ก็ถือว่าเป็นข้อมูลที่ล้ำค่ามากแล้ว

ทว่าหลินชวนยังไม่พอใจแค่นั้น เขากดใช้งานยันต์อ่านใจ วิธีใช้: จ้องมองไปที่เป้าหมายแล้วกดใช้งาน ระยะเวลาแสดงผลหนึ่งนาที

หลินชวนจ้องมองไปที่เซียวเจิ้นเยว่ แล้วกดใช้งาน ตัวเลขเคานต์ดาวน์ปรากฏขึ้นที่มุมขวาบนของหน้าจอ: 60, 59, 58...

ในขณะเดียวกัน เสียงในใจของเซียวเจิ้นเยว่ ก็ส่งตรงเข้ามาในหัวของเขา "เหล่าเถียนให้ความสำคัญกับนักศึกษาคนนึงขนาดนี้ หาดูยากจริงๆ แฮะ นักศึกษาตัวแค่นี้แต่มีปัญญาลงทุนอสังหาฯ ได้ ฐานะทางบ้านคงไม่ธรรมดาแน่ๆ"

"โปรเจกต์พัฒนาแหล่งท่องเที่ยวอนุมัติเรียบร้อยแล้ว ขาดก็แค่การประกาศอย่างเป็นทางการเท่านั้น เราจะสร้างระเบียงนิเวศวิทยาเลียบชายฝั่งเป็นแนวยาวขนานไปกับทะเล ถึงตอนนั้น ทิวทัศน์ธรรมชาติที่งดงาม จะต้องดึงดูดนักท่องเที่ยวมาได้มหาศาลแน่นอน ถ้าอย่างนั้น ระเบียงนิเวศวิทยาตลอดทั้งเส้น ก็จะเต็มไปด้วยโอกาสทางธุรกิจที่คึกคัก ถ้าจะกระโดดเข้ามาลงทุนตอนนี้ ก็ถือว่าเป็นจังหวะที่ดีจริงๆ นั่นแหละ"

"ถ้าเขาเลือกลงทุนที่ทำเลเซี่ยเจียงหรือจงเจียง ไม่ว่าจะเลือกโซนไหน โอกาสขาดทุนก็น่าจะแทบเป็นศูนย์"

"แต่ถ้าเลือกลงทุนตรงเขตรอยต่อระหว่างจงเจียงกับซั่งเจียงล่ะก็ นั่นแหละกำไรบานตะไท ท้ายที่สุดแล้วโซนนั้นมันเป็นเขตอุตสาหกรรม ใครๆ ก็ต้องคิดว่า ต่อให้จะพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว ยังไงก็ต้องมาสุดเขตตรงนั้นอยู่ดี"

"แต่การพัฒนาครั้งนี้ มันจัดหนักจัดเต็มกว่าที่คิดไว้เยอะ เขตอุตสาหกรรมผืนนั้น อีกไม่นานก็จะถูกเปลี่ยนให้เป็นย่านการค้า แถมชายหาดด้านหน้า ก็จะถูกเนรมิตให้กลายเป็นชายหาดที่สวยงาม..."

หลินชวนนั่งฟังไป ลมหายใจก็เริ่มถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ พระเจ้าช่วยกล้วยทอด นี่มันสุดยอดข้อมูลวงในระดับพรีเมียมชัดๆ!