บทที่ 103 จุดจบของไอ้พวกชอบตีท้ายครัวมหาเศรษฐี

จ้าวจวิ้นไม่ได้รอให้ถึงวันรุ่งขึ้น แต่รีบเดินทางไปยังมหาวิทยาลัยเจียงไห่ในคืนนั้นเลย เรื่องนี้ยิ่งปล่อยเวลายืดเยื้อออกไปแม้แต่เพียงวินาทีเดียว อันตรายก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

ถึงแม้เลี่ยวซื่อจะใจดำอำมหิต แต่สิ่งที่เธอพูดมานั้นถูกต้องทุกอย่าง หลินชวนไม่จำเป็นต้องลงมือเอง ก็สามารถทำให้ตระกูลจ้าวต้องเผชิญกับความพินาศย่อยยับได้ และถ้าเขาลงมือขึ้นมาจริงๆ ตระกูลจ้าวก็คงไม่เหลือแม้แต่ซากให้ฝัง

ไม่นานนัก จ้าวจวิ้นก็เดินทางมาถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัยเจียงไห่ เขาเดินไปหยุดอยู่ตรงประตูฝั่งขวา แล้วทรุดตัวลงคุกเข่าดังตุบ

จุดที่เขาคุกเข่าอยู่นี้ คือจุดเดียวกับที่เขาเคยมารับจางเหยียนขึ้นรถในอดีตนั่นเอง ความผิดที่เคยก่อไว้ตรงนี้ ก็ต้องเริ่มต้นขอโทษจากตรงนี้นี่แหละ

บริเวณนี้มีผู้คนเดินพลุกพล่านขวักไขว่ การมานั่งคุกเข่าอยู่ตรงนี้มันน่าอับอายขายหน้าสุดๆ แต่ในเวลานี้ จ้าวจวิ้นจะเอาเวลาที่ไหนไปสนใจเรื่องอับอายขายหน้าอีกล่ะ