บทที่ 104 จางเหยียน: ฉันพลาดเงินสองพันล้านไปเหรอเนี่ย?

มหาวิทยาลัยเจียงไห่กว้างใหญ่มาก แถมเส้นทางจากหน้าประตูมหา'ลัยไปจนถึงหอพักไห่อันก็เป็นทางลาดชันแทบทั้งหมด เดินลำบากสุดๆ

จ้าวจวิ้นใช้หัวเข่าคลานขึ้นไป พอคลานไปถึงช่วงหลังๆ หัวเข่าก็ถลอกจนเลือดออก ทิ้งรอยเลือดเป็นทางยาวตลอดเส้นทางที่คลานผ่าน

เขาที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างประคบประหงมตั้งแต่เด็ก เคยต้องมาตกระกำลำบากแบบนี้ที่ไหนกัน? ดังนั้นในเวลานี้ เขาจึงทั้งเจ็บปวดและเหนื่อยล้าจนแทบจะร้องไห้ออกมา

แต่เขารู้ดีว่าถ้าไม่ได้รับการให้อภัยจากหลินชวน จุดจบจะต้องอนาถยิ่งกว่านี้แน่ๆ เขาจึงทำได้เพียงกัดฟันคลานต่อไปข้างหน้า

ในที่สุดก็คลานมาถึงหน้าประตูหอพักไห่อัน แต่เขาก็ยังไม่ยอมลุกขึ้น ฝืนทนความเจ็บปวด คุกเข่าอยู่หน้าประตูต่อไป