บทที่ 105 ความอิจฉาทำให้คนเปลี่ยนไปจนหน้ามืดตามัว

จ้าวจวิ้นและจางเหยียนยังคงรออยู่ใต้ตึกหอพักอีกพักใหญ่ แต่หลินชวนก็ยังคงไม่ปรากฏตัว

ผ่านไปอีกสักพัก เงาร่างที่งดงามสดใสก็ปรากฏขึ้นใต้ตึก พวกผู้ชายที่ชะโงกหน้าลงมาจากชั้นบนเพื่อดูความตื่นเต้นของจ้าวจวิ้นกับจางเหยียนต่างก็ตาลุกวาว นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นดาวคณะการเงินอย่างฉินปิงชิง

อากาศช่วงปลายเดือนตุลาคมเริ่มเย็นลงแล้ว ฉินปิงชิงสวมเสื้อโค้ตผ้าสักหลาด ดูสง่างามและภูมิฐาน

ในมือของเธอถือชุดอยู่ชุดหนึ่ง เธอเขย่งปลายเท้าชะเง้อมองเข้าไปในหอพักชายด้วยท่าทางเฝ้ารอ ดูน่ารักน่าเอ็นดูเป็นอย่างมาก

ในที่สุดหลินชวนก็ลงมาจากชั้นบน แต่เขาทำเหมือนมองไม่เห็นจางเหยียนกับจ้าวจวิ้น เขาเดินตรงไปหาฉินปิงชิงแล้วพูดว่า "บอกแล้วไงว่าไม่ต้องเอามาให้ ปกติผมไม่ค่อยอินกับเทศกาลฮาโลวีนเท่าไหร่น่ะ"