บทที่ 117 โลกใบนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

หลังจบพิธีมอบรางวัล งานแสดงความสามารถพิเศษก็ถือว่าสิ้นสุดลง ผู้ชมและผู้เข้าแข่งขันต่างก็ทยอยแยกย้ายกันกลับ

หลินชวนเพิ่งจะเดินลงมาจากที่นั่งแขกวีไอพี ซูเฉี่ยนอวี่ก็เดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา แล้วเอ่ยขึ้น "เพื่อนนักศึกษาหลินชวน ขอบใจนายมากนะ!"

เมื่อเทียบกับความเย่อหยิ่งเย็นชาตามปกติแล้ว ซูเฉี่ยนอวี่ในเวลานี้ดูเป็นมิตรขึ้นมาก แววตาของเธออ่อนโยนลง มุมปากถึงกับมีรอยยิ้มบางๆ ปรากฏให้เห็น

สีหน้าแบบนี้ถ้าไปปรากฏอยู่บนใบหน้าของคนที่ยิ้มเก่งอยู่แล้ว คงไม่มีใครรู้สึกแปลกอะไร อย่างเช่นเย่เม่ยเซิง สายตาอันลึกซึ้งเวลาที่เธอมองสุนัขก็คงไม่ได้มีความหมายอะไรเลย

แต่พอมาปรากฏอยู่บนใบหน้าของซูเฉี่ยนอวี่ มันกลับแตกต่างออกไป คนที่ไม่ค่อยยิ้ม พอยิ้มออกมา มันจะยิ่งดูงดงามจับใจ