บทที่ 116 เงินทองคือหลักประกันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของความฝันและอิสรภาพ

คำพูดของผู้จัดการจ้าว ทำเอาชายหนุ่มหน้าสิวอย่างเหยาหย่วนซิวถึงกับฉุนกึก เพราะคำพูดนั้นมันช่างเย่อหยิ่งจองหองซะเหลือเกิน

ความจริงเขาก็รู้ดีว่าเรื่องอันดับคะแนน กรรมการอย่างเขาไม่ได้มีสิทธิ์ชี้ขาด โลกใบนี้มันไม่ได้หมุนไปตามความยุติธรรมแบบนั้นหรอก

แต่เขาไม่ใช่กรรมการไก่กาธรรมดาๆ เขามีความสัมพันธ์อันดีกับสปอนเซอร์หลายเจ้า ซึ่งสปอนเซอร์เหล่านั้นก็ล้วนแต่ไว้หน้าเขาทั้งนั้น แถมเขาก็แอบส่งซิกบอกกล่าวกันล่วงหน้าแล้วด้วย ไม่อย่างนั้นเขาจะกล้ายัดเยียดอันดับพวกนี้ให้ได้ยังไง?

แล้วทำไมคุณชายหลินอะไรนั่น ถึงได้ใช้แค่คำพูดประโยคเดียวมาปัดตกเขาได้ล่ะ? มิหนำซ้ำยังมาสั่งให้เขาแก้คะแนนจัดอันดับใหม่อีก ถ้าอยากจะแก้ ทำไมไม่แก้เองวะ จะมาชี้นิ้วสั่งเขาทำไม?

"คุณชายหลินคนนั้น เป็นใครมาจากไหนครับ?" เหยาหย่วนซิวไม่ได้ระเบิดอารมณ์ออกมาในทันที เขาพยายามข่มความโกรธเอาไว้แล้วเอ่ยถาม