บทที่ 115 ก่อนจะใช้กฎหมู่ แกไม่หัดเจียมกะลาหัวซะก่อนล่ะ?

หลวี่เสียง จางอิงเจี๋ย สือเหล่ย และซุนเป่ารุ่ย ทั้งสี่คนยืนอึ้งอยู่นานกว่าจะดึงสติกลับมาได้

ที่นั่งแถวหน้าสุดนึกจะสั่งให้เคลียร์ก็เคลียร์ได้ พวกประธานสภานักศึกษาจากมหา'ลัยต่างๆ นึกจะไล่ให้ไปนั่งข้างหลังก็ไล่ไปได้ง่ายๆ เรื่องพวกนี้ยังพอว่า แต่ที่นั่งแขกวีไอพีนั่นมันที่นั่งของพวกผู้บริหารระดับสูงไม่ใช่เหรอ?

คนที่ได้นั่งตรงนั้น ถ้าไม่ใช่สปอนเซอร์รายใหญ่ ก็ต้องเป็นผู้อำนวยการศูนย์กิจกรรมนักศึกษา หรือไม่ก็คนจากกรมวัฒนธรรมทั้งนั้น

เรียกได้ว่าอายุเฉลี่ยของคนที่นั่งแถวนั้น น่าจะปาเข้าไปสี่สิบอัปกันทุกคน การที่หลินชวนถูกเชิญไปนั่งตรงนั้น มองมุมไหนมันก็ดูโดดเด่นแปลกแยกและขัดหูขัดตาพิลึก

แถมไม่ใช่แค่จัดให้นั่งตรงริมๆ ด้วยนะ แต่เป็นตำแหน่งกึ่งกลางเป๊ะเลย ขนาดคนจากกรมวัฒนธรรม ยังต้องกระเถิบไปนั่งข้างๆ แทน