บทที่ 114 ทำไมเขาถึงไปนั่งกับพวกผู้บริหารล่ะ?

สวีจิ่นอียังคงพูดคุยกับหลินชวนต่อไป ปล่อยให้หลวี่เสียงนั่งหัวโด่อยู่ข้างๆ จนหน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธ

ถึงแม้เขากับสวีจิ่นอีจะเรียนอยู่วิทยาลัยวิจิตรศิลป์เจียงไห่เหมือนกัน แต่รวมๆ แล้วเคยคุยกันไม่กี่ประโยค ทุกครั้งที่เจอกันเขาจะเก็บเอาบทสนทนามาคิดทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าหลินชวนใช้เวลาเพียงสิบยี่สิบนาทีนี้ คุยกับสวีจิ่นอีมากกว่าที่เขาเคยคุยมาตลอดสองปีเสียอีก

แถมตลอดการสนทนา ส่วนใหญ่สวีจิ่นอีก็เป็นฝ่ายชวนคุย ส่วนหลินชวนแค่ตอบกลับแบบสั้นๆ ง่ายๆ สบายๆ เท่านั้น

หลวี่เสียงรู้สึกไม่ยุติธรรมอย่างรุนแรง หมอนั่นมีดีอะไรวะ? เวลาคุยกับสาวสวย ผู้ชายก็ควรจะเป็นฝ่ายพยายามหาเรื่องมาชวนคุยไม่ใช่หรือไง?

เมื่อก่อนเคยได้ยินประโยคหนึ่งที่บอกว่า คุณไม่มีทางรู้หรอกว่าถ้าผู้ชายหล่อ ผู้หญิงจะสามารถเป็นฝ่ายรุกเข้าหาได้มากขนาดไหน ตอนแรกเขาไม่เชื่อ แต่ตอนนี้ความจริงมาวางอยู่ตรงหน้า ดูเหมือนจะไม่เชื่อก็คงไม่ได้แล้ว