บทที่ 113 ความสุขและความเศร้าของมนุษย์สามารถส่งต่อกันได้

หวังเฉินหยาง สือเหล่ย จางอิงเจี๋ย และซุนเป่ารุ่ย ทั้งสี่คนแทบจะรับไม่ได้ ก่อนหน้านี้นายเพิ่งจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับสามดาวคณะไปไม่ใช่เหรอ แล้วตอนนี้นายก็เพิ่งตกลงปลงใจกับหลิงอู่ซ่าไปแล้วไม่ใช่หรือไง?

แล้วทำไมนายถึงไปรู้จักกับสาวสวยจากมหา'ลัยอื่นได้อีกล่ะ? แถมอีกฝ่ายยังเป็นคนเข้ามาทักทายเอาอกเอาใจก่อนด้วย?

ส่วนหลวี่เสียงนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขากับสวีจิ่นอีต่างก็เรียนอยู่วิทยาลัยวิจิตรศิลป์เจียงไห่เหมือนกัน แต่แค่ได้คุยกับสวีจิ่นอีไม่กี่ประโยค เขาก็ดีใจและภูมิใจหน้าบานแล้ว

ผลปรากฏว่าหลินชวนที่เป็นเด็กมหา'ลัยอื่น แค่เจอกันครั้งแรกสวีจิ่นอีก็เข้ามาทักทายเอาใจใส่ ความแตกต่างที่มหาศาลขนาดนี้ ทำให้เขาแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองในชั่วขณะ

เมื่อกี้อุตส่าห์ขี้โม้โอ้อวดมาตั้งนานจนรู้สึกเหนือกว่าคนอื่นไปแล้ว แต่พอมาเจอชอตนี้ ความรู้สึกเหนือกว่านั้นก็มลายหายวับไปกับตาทันที