บทที่ 142 สมัยนี้ยังมีผู้หญิงที่เย็บปักถักร้อยเป็นอยู่อีกเหรอเนี่ย

เมื่อมองรอยยิ้มของเจียงจิ้นเยว่ หลินชวนก็รู้สึกอีกครั้งว่าการบริจาคเงินในครั้งนั้นมันคุ้มค่าเกินคุ้มจริงๆ พูดกันตามตรง ผลประโยชน์ในด้านต่างๆ ที่เขาได้รับกลับมาจากการบริจาคเงินครั้งนั้น เมื่อนำมารวมกันแล้ว มันก็เกินหกสิบล้านหยวนไปไกลลิบแล้ว

พอมองดูใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติยิ่งขึ้นยามที่เธอแย้มยิ้ม หลินชวนก็อดไม่ได้ที่จะคิดในใจว่า ถึงแม้ระบบนี้มันจะดูเป็นระบบไอ้โบ้ไปสักหน่อย แต่เรื่องฟังก์ชันความเทพนั้นไม่ต้องสงสัยเลยจริงๆ คะแนน 9.1 ที่มันประเมินออกมานั้น ของจริงไม่อิงนิยายเลยแฮะ

ในความเป็นจริง หลินชวนรู้สึกว่ารูปร่างหน้าตาของเจียงจิ้นเยว่นั้นแทบจะไม่ด้อยไปกว่าเสิ่นจืออวี๋เลย อาจจะแค่ส่วนสูงหนึ่งร้อยหกสิบหกเซนติเมตรของเธอที่สู้ส่วนสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเอ็ดเซนติเมตรของเสิ่นจืออวี๋ไม่ได้ แต่สำหรับผู้หญิงแล้ว ส่วนสูงหนึ่งร้อยหกสิบหกเซนติเมตรก็ถือว่าหุ่นดีมากแล้ว

อีกอย่างก็อาจจะเป็นเรื่องผิวพรรณ ถึงแม้ใบหน้าของเธอจะขาวเนียนไร้ริ้วรอย แต่ถ้าเทียบกับเสิ่นจืออวี๋ที่ได้รับการปรนนิบัติด้วยสกินแคร์ระดับท็อปทุกวัน ความเนียนนุ่มก็อาจจะดรอปกว่านิดหน่อย ส่วนมือทั้งสองข้างที่ต้องทำงานหนักเป็นประจำ ก็คงจะโดนหักไปอีกสองคะแนน รวมๆ แล้วก็คงเป็นเพราะจุดเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้นี่แหละ ที่ทำให้คะแนนของเธอห่างกันอยู่ 0.2 คะแนน

หลังจากเจียงจิ้นเยว่แย้มยิ้มอย่างอ่อนหวาน เธอก็เอ่ยขึ้น "ถ้ารุ่นพี่หลินชวนชอบทาน เดี๋ยวฉันจะให้คุณย่าส่งมาให้อีกเยอะๆ เลยนะคะ"