บทที่ 156 บรรดานายทุนต่างยืนตัวลีบราวกับลูกกระจ๊อก

แขกคนนอกที่หลู่เทาเชิญมา เห็นได้ชัดว่าไม่ได้มีแค่เถ้าแก่เจิ้งเพียงคนเดียว แขกวีไอพีคนอื่นๆ ต่างก็ทยอยเดินทางมาถึง

คนที่สองที่มาถึง คือเถ้าแก่จางซึ่งเป็นผู้ว่าจ้างโฆษณาที่ร่วมงานกันมาค่อนข้างนาน ในฐานะบริษัทสื่อ ย่อมต้องมีการติดต่อประสานงานกับแวดวงโฆษณาอยู่เป็นประจำ เมื่อเผชิญหน้ากับบริษัทโฆษณา พวกเขามีสถานะเป็นผู้ว่าจ้าง แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเจ้าของโฆษณา ย่อมต้องตกเป็นฝ่ายผู้รับจ้างอย่างแน่นอน

ดังนั้นตอนที่หลู่เทาเห็นเถ้าแก่จาง จึงแสดงท่าทีเกรงอกเกรงใจยิ่งกว่าตอนที่เจอเถ้าแก่เจิ้งเสียอีก และได้จัดที่นั่งให้เขาอยู่ข้างๆ เถ้าแก่เจิ้ง

หลังจากเถ้าแก่จางนั่งลง เขาก็มองดูตำแหน่งที่นั่ง พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนจะรู้สึกไม่ค่อยพอใจอยู่นิดๆ

ตำแหน่งนี้ถือว่าไม่เลวเลย อยู่แถวแรกแถมยังค่อนข้างตรงกลาง แต่ตามหลักแล้ว เขาน่าจะขยับเข้าไปใกล้ตรงกลางได้มากกว่านี้อีกสักหน่อย และถ้าจะให้ดีที่สุด ก็ควรจะจัดให้มีสตรีมเมอร์สาวสวยสักสองสามคนมานั่งประกบข้างด้วย ถึงจะเรียกว่ารู้ใจ