บทที่ 165 อธิการบดีและนายกเทศมนตรีพร้อมใจกันม่านตาหดเกร็ง

เมื่อได้ยินคำพูดของหลินชวน อิ้นหลีหยางก็ชะงักไปเล็กน้อย ภายในใจของเขาเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมาวูบหนึ่ง

หลินชวนเพิ่งจะช่วยเหลือเขาไปหมาดๆ จากนั้นก็มีเรื่องมาขอร้องเขาทันที ราวกับว่าสิ่งที่ทำไปทั้งหมดที่โรงพยาบาล ก็เพื่อจะทำให้เขาติดหนี้บุญคุณยังไงยังงั้น

แต่พอลองคิดทบทวนดูอีกที เขาก็รู้สึกว่าความคิดนี้มันช่างเหลวไหลสิ้นดี คราวก่อนที่หลินชวนบริจาคเงินให้มหาวิทยาลัยเพื่อสร้างคอนเนกชัน มันก็ยังพอฟังขึ้นอยู่หรอก

แต่คราวนี้ หลินชวนไม่ได้แค่ช่วยเขาจ่ายค่ารักษาพยาบาลนะ แต่เล่นทุ่มเงินตั้งหนึ่งพันหกร้อยหกสิบล้านหยวนเพื่อเทกโอเวอร์โรงพยาบาลแห่งนี้ไปเลย แถมยังยื่นเรื่องขอเป็นโรงพยาบาลประกันสุขภาพอีกต่างหาก หนี้บุญคุณเล็กๆ น้อยๆ ของเขา มันจะมีค่ามหาศาลถึงขนาดนั้นเชียวเหรอ?

ทว่าอิ้นหลีหยางก็ไม่ได้เก็บมาคิดให้รกสมอง ท้ายที่สุดแล้วสิ่งที่หลินชวนทำก็คือการเอื้อเฟื้อประชาชน ทำประโยชน์เพื่อสังคม ต่อให้ใครจะมาตรวจสอบ ก็ไม่มีทางเชื่อมโยงไปถึงเรื่องการติดสินบนได้เลยสักนิด