บทที่ 166 ผู้มีอิทธิพลทุกฝ่ายในเจียงไห่ล้วนตกตะลึง

อิ้นหลีหยางมองไปทางหลินชวนด้วยสีหน้าแปลกประหลาดเล็กน้อย ส่วนเหยียนกวงฮุ่ยนั้นมีสายตาที่เฉียบคมดุจคบเพลิง จ้องมองหลินชวนเขม็ง

ตัวหลินชวนเองกลับยิ้มอย่างสงบเยือกเย็น ราวกับไม่ได้ตระหนักเลยว่าคำพูดที่เพิ่งหลุดออกจากปากไปเมื่อครู่นี้มีความละเอียดอ่อนเพียงใด

การที่เหยียนกวงฮุ่ยเรียกหลินชวนมา ย่อมต้องเป็นเพราะใส่ใจเรื่องการพัฒนาเมืองอยู่แล้ว แต่ลึกๆ ในใจ เขาก็หวังให้หลินชวนสร้างย่านการค้าให้เสร็จสิ้นในช่วงที่เขายังดำรงตำแหน่งอยู่ เพียงแต่เรื่องแบบนี้ เขาไม่สะดวกที่จะพูดออกไปตรงๆ

นึกไม่ถึงเลยว่าหลินชวนจะพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมาขนาดนี้ นี่ไม่ใช่ความทะลุกลางปล้องของเด็กเมื่อวานซืน แต่เป็นการแทงใจดำเข้าอย่างจัง

ไม่รู้ว่าทุกคนเคยได้ยินคำกล่าวนี้หรือไม่ ว่าห้างว่านต๋าพลาซ่าคือแหล่งฟักตัวผลงานการบริหารของข้าราชการ ห้างว่านต๋าพลาซ่าหนึ่งแห่งสามารถสร้างรายได้จากภาษีได้หลายร้อยล้านหยวน และสร้างงานให้คนนับหมื่นคน