บทที่ 182 เขาคือเจ้าชาย แต่ไม่ใช่เจ้าชายของคุณคนเดียว

ฉินปิงชิงร้อนใจจนขอบตาแดงก่ำ รีบเอ่ยอธิบาย "พี่ซือหง ฉันแค่ไปเจอฝูจิ่งอี้เป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ ไม่ได้คิดจะทำอะไรเกินเลยกับเขาเลย ฉันยังอวยพรให้เขากับแฟนด้วยซ้ำ"

เมื่อเห็นว่าฉินปิงชิงใกล้จะร้องไห้ น้ำเสียงของซือหงก็อ่อนลง "ปิงชิง ฉันเชื่อในนิสัยของเธอนะ พวกเราโตมาด้วยกัน ฉันย่อมรู้จักเธอดี เรื่องเหยียบเรือสองแคมอะไรนั่น ฉันเชื่อว่าเธอไม่มีทางทำแน่ แต่ความรู้สึกที่เธอเคยมีต่อฝูจิ่งอี้ เธอก็ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกัน เธอไม่ได้เป็นคนเลวร้ายหรอก แค่วางตัวไม่เหมาะสมก็เท่านั้น"

"ต่อให้ระหว่างพวกเธอจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย แต่การที่เธอไปเจอเขา มันก็ย่อมทำให้คนอื่นเกิดความหวาดระแวง และทำให้ผู้ชายรู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่ดี"

"เธอเคยได้ยินประโยคนี้ไหมล่ะ ทันทีที่ความหวาดระแวงก่อตัวขึ้น ความผิดมันก็ถูกตัดสินไปแล้ว"

"อย่ามัวแต่พูดเลยว่าในใจเธอคิดยังไง มันไม่มีหลักฐานมายืนยันหรอกนะ ต่อให้หาหลักฐานมาได้ รอยร้าวที่เกิดขึ้นมันก็ยากที่จะประสานให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม ความรู้สึกดีๆ ที่เคยมี บางทีมันอาจจะไม่มีวันหวนกลับมาอีกแล้วก็ได้"