บทที่ 183 ในสายตาเขา ฉันยังสู้พรมผืนหนึ่งไม่ได้เลยเหรอ?

ฉินปิงชิงยิ่งคิดก็ยิ่งปวดใจ น้ำตาไหลรินออกมาไม่ขาดสาย เธอใช้เวลาปาดน้ำตาอยู่นานกว่าจะกลั้นเอาไว้ได้อย่างยากลำบาก

ซือหงยังเตรียมจะเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมอีกสักสองสามประโยค แต่ฉินปิงชิงกลับลุกขึ้นพรวด และเดินตรงดิ่งไปหาหลินชวนโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

ไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าหลินชวน ฉินปิงชิงเอ่ยขึ้นอย่างจริงจังชัดเจนทุกถ้อยคำ "หลินชวน วันนั้นที่ฉันไปเจอฝูจิ่งอี้ ความจริงแล้วฉันชวนชุ่ยชุ่ยไปด้วยแล้วนะ แต่บังเอิญเธอไม่ว่าง ฉันไม่ได้คิดจะสานสัมพันธ์อะไรกับเขาเลยจริงๆ นกกระเรียนกระดาษนั่นนายก็เห็นแล้ว มันก็แค่คำอวยพรให้กำลังใจเท่านั้นเอง"

"ฉันยอมรับว่าเมื่อก่อนเคยชอบเขา แต่เขามีแฟนแล้ว ฉันก็ตัดใจไปตั้งนานแล้ว ฉันรักษาระยะห่างกับเขามาตลอด ไม่เคยล้ำเส้นเลยสักครั้ง ฉันคิดว่าแฟนของเขาเป็นคนดีมาก ก็เลยหวังให้เขากับแฟนกลับมาคืนดีกัน คลิปเสียงวันนั้น นายก็ได้ยินแล้วนี่นา"

"แน่นอนว่าตอนนี้ฉันรู้ตัวแล้วล่ะ ว่าต่อให้จะไม่ได้คิดสานสัมพันธ์อะไรด้วย แต่เพื่อเป็นการเว้นระยะห่าง ฉันก็ไม่ควรไปเจอเขาตั้งแต่แรกแล้ว"