บทที่ 205 คุกเข่าร่วมงานเลี้ยงวันเกิด

หลินชวนโอบกอดหลิงอู่ซ่าไว้แน่น พลางเอ่ยปลอบโยน "ยัยบื้อ โดนรังแกทำไมไม่เรียกผมล่ะ บอกแล้วไงว่าผู้หญิงของผมไม่มีวันไร้ค่า และไม่มีวันถูกรังแกได้"

หลิงอู่ซ่าที่เดิมทีพอจะกลั้นไว้ได้ พอได้รับคำปลอบโยนเช่นนี้ หยาดน้ำตาที่คลออยู่ในเบ้าก็ไหลพรากออกมาทันที เธอซบหน้าลงกับอกของหลินชวน สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความปลอดภัยอย่างที่สุด

หลิงอู่ซ่าเอ่ยขึ้น "แต่ที่คุณชอบฉัน ไม่ใช่เพราะฉันเป็นดาวคณะที่ดูเท่และมาดมั่นหรอกเหรอคะ? คราวก่อนเรื่องรถออฟโรดที่โดนรังแก คุณก็ปรากฏตัวจากสรวงสวรรค์ราวกับเหยียบเมฆเจ็ดสีมาช่วย ต่อมายังใช้เส้นสายช่วยพ่อดึงงานร่วมทุนมามากมาย จนทำให้สถานะของฉันกับพ่อในบ้านพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ตอนนี้ที่บ้านกลับมีเรื่องอีกแล้ว มันเหมือนมีปัญหาไม่จบไม่สิ้น ถ้าเรื่องอะไรก็ต้องให้คุณช่วย ฉันคงกลายเป็นตัวภาระ แล้วถ้าคุณไม่รักฉันแล้วจะทำยังไงคะ?"

"จะเป็นไปได้ยังไง ขนาดผู้ชายยังมีมุมที่อ่อนแอเลย นับประสาอะไรกับผู้หญิง ต่อให้จะเท่หรือมาดมั่นแค่ไหนก็ต้องมีมุมที่เปราะบางบ้างเป็นธรรมดา วันหลังมีเรื่องอะไรให้รีบบอกผมโดยตรง ผมจะหนุนหลังให้คุณเอง เข้าใจไหม?" หลินชวนกล่าว

หลิงอู่ซ่าหยุดร้องไห้ทันที ใบหน้าปรากฏแววแห่งความสุขออกมา เธอซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดหลินชวนแล้วตอบรับเบาๆ ในลำคอ