บทที่ 212 ตระกูลเยี่ยสำนึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง

เยี่ยเจิ้นล้มหงายหลัง โชคดีที่คนตระกูลเยี่ยคนอื่นๆ ประคองไว้ทัน ไม่อย่างนั้นถ้าหัวฟาดพื้นไป คงเจ็บหนักแน่

คนตระกูลเยี่ยออกแรงหยิกตรงร่องจมูกของเยี่ยเจิ้น เขาถึงได้ค่อยๆ ฟื้นคืนสติ พอเพิ่งฟื้นขึ้นมา เขาก็คุกเข่าดังตุ้บ "เสี่ยวอู่ เสี่ยวฉิน ขอร้องล่ะ ปล่อยพวกเราไปสักครั้งเถอะนะ"

เยี่ยฉินขมวดคิ้วแน่น แล้วกล่าวว่า "พี่ใหญ่ ถ้ารู้อย่างนี้แต่แรกแล้วจะทำไปทำไม เรื่องมันบานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว ทำไมพี่ถึงไม่ยอมรับความจริงล่ะ การมาทำตัวน่าสมเพชขอความเห็นใจแบบนี้มันมีแต่จะทำให้คนเขาสมเพชก็เท่านั้นแหละ"

เยี่ยเจิ้นอ้อนวอนอย่างขมขื่น "เสี่ยวฉิน เห็นแก่ที่เราเป็นครอบครัวเดียวกัน เธอช่วยพูดเกลี้ยกล่อมกวงหยวนกับเสี่ยวอู่ให้หน่อยสิ"

เยี่ยฉินส่ายหน้า "ใช่ ฉันกับพวกพี่น่ะเป็นครอบครัวเดียวกัน แต่พวกพี่ไม่เคยเห็นกวงหยวนกับเสี่ยวอู่เป็นคนในครอบครัวเลย"