บทที่ 227 บารมีเงินตรา

ในที่สุดไช่อวิ๋นเลี่ยงและไช่เวยก็ต้องเดินคอตกออกจากโรงพยาบาลไป พวกเขาตระหนักได้ว่าเรื่องนี้รับมือยากกว่าที่คิดไว้มาก แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะยอมจำนนง่ายๆ จึงต้องงัดเอาเส้นสายทั้งหมดที่มีออกมาใช้เพื่อสู้ยิบตาเป็นครั้งสุดท้าย

พวกเนรคุณอย่างอู๋เฟิง เหอหลาง หลิวต้าจู้ และกุ้ยหมิง ก็กำลังดิ้นรนเฮือกสุดท้ายเช่นกัน เพียงแต่การดิ้นรนของพวกเขานั้นช่างดูไร้เรี่ยวแรง ไช่อวิ๋นเลี่ยงและไช่เวยอาจจะยังพอมีโอกาสฮึดสู้ได้บ้าง แต่สำหรับพวกเขาแล้ว แม้แต่โอกาสเพียงริบหรี่ก็ยังไม่มี

เฉินอินเห็นหลินชวนมองตามแผ่นหลังของไช่อวิ๋นเลี่ยงที่เดินจากไปด้วยสีหน้าครุ่นคิด จึงเอ่ยขึ้นว่า "คุณชายวางใจเถอะค่ะ จากพยานหลักฐานที่เรามีในตอนนี้ เรามั่นใจเต็มร้อยว่าจะส่งพวกเนรคุณกลุ่มนั้นเข้าคุกได้แน่นอน และมีโอกาสเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ที่จะส่งไช่อวิ๋นเลี่ยงเข้าคุกได้เช่นกัน โอกาสเดียวที่พวกเขาจะรอดไปได้ ก็คือการใช้เส้นสายที่แข็งแกร่งจนเกิดความไม่เป็นธรรมในกระบวนการยุติธรรม แต่ในเมื่อคุณชายมีเส้นสายที่กว้างขวางกว่า ความเป็นไปได้ข้อนี้ก็ตัดทิ้งไปได้เลยค่ะ"

หลินชวนพูดขึ้น "แต่ถ้าอีกฝ่ายมีเส้นสายในศาลจริงๆ มันก็อาจจะมีโอกาสรอดหรือได้รับการลดโทษอยู่บ้างนะ"

แม้จะมีโอกาสเพียงเสี้ยวเดียว หลินชวนก็ไม่ยอมให้เกิดขึ้น ในเมื่อตัดสินใจลงมือแล้ว ก็ต้องเหยียบคนพวกนี้ให้จมดินให้ได้มากที่สุด