บทที่ 254 คุณนี่มันร้ายไม่เบาจริงๆ (ตอนจบ)

ซูฉินหยารู้สึกเพลิดเพลินกับความรู้สึกผ่อนคลายนี้จากใจจริง เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาส่งข้อความหาผู้เป็นแม่ บอกว่าจะกลับช้าหน่อย และเพื่อความสบายใจของแม่ เธอจึงส่งโลเคชันไปให้ด้วย

จากนั้นก็ปิดเสียงโทรศัพท์และไม่สนใจมันอีก ปล่อยกายปล่อยใจนอนชมดวงดาวที่เต็มท้องฟ้า ราวกับความกดดันทั้งหมดที่สะสมอยู่ในร่างกายและจิตใจกำลังถูกปลดปล่อยออกไปอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปสักพัก ดูเหมือนว่าชั้นล่างจะมีแขกมาเยือน เมื่อเห็นหลินชวนขี้เกียจแม้แต่จะขยับตัว ซูฉินหยาก็เลยไม่ขยับเช่นกัน

ผ่านไปอีกพักหนึ่ง ก็มีความเคลื่อนไหวที่หน้าประตู ตามมาด้วยเสียงอันคุ้นเคยและดังกังวานของผู้เป็นแม่ "ซูฉินหยา แม่จะนับถึงสาม แกออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ"

ร่างกายและจิตใจที่ผ่อนคลายของซูฉินหยาตึงเครียดขึ้นมาในทันที เธอรีบลุกขึ้นนั่งแล้วชะโงกหน้ามองลงไปจากระเบียง ก็เห็นพ่อกับแม่เดินเข้ามาด้วยท่าทีดุดันจริงๆ เมื่อหันกลับไปมอง ก็เห็นหลินชวนยังคงนอนชิลอยู่เหมือนเดิม