บทที่ 255 ซูฉินหยานอนไม่หลับทั้งคืน

หลินชวนยิ้มแล้วพูดว่า "หลังจากซื้อเครือบริษัทเปียโนฮวายวิ่นแล้ว เครือข่ายคนรู้จักก็กว้างขวางขึ้นเป็นธรรมดา ไม่ต้องให้ผมไปทำความรู้จักใคร ก็มีคนมากมายเข้ามาทำความรู้จักเอง จนได้รู้เรื่องของเปียโนหลังนี้เข้า แล้วเจ้าของเปียโนก็ยินดีที่จะขายต่อให้ ยอมจ่ายแพงกว่าราคาประเมินนิดหน่อย ก็เลยได้มาในราคายี่สิบสองล้านหยวนครับ"

ซูฉินหยาอึ้งกิมกี่ไปเลย ยี่สิบสองล้านหยวน หลินชวนพูดออกมาซะเหมือนสองร้อยยี่สิบหยวนเลยนะ

แน่นอนว่าเรื่องวิธีการซื้อขาย เธอไม่ได้สนใจขนาดนั้นหรอก ที่สำคัญคือผลลัพธ์ต่างหาก เปียโนนิทรรศการภาพวาดในตำนานหลังนี้ มาตั้งอยู่ตรงหน้าเธอจริงๆ แล้ว

ซูฉินหยานึกในใจ ถ้าหลินชวนบอกเรื่องนี้กับเธอเร็วกว่านี้ เธอคงไม่สนเรื่องทำตัวขบถหรือไม่ขบถอะไรแล้ว คงจะรีบทิ้งทุกอย่างแล้วพุ่งมาดูทันทีตั้งแต่วินาทีแรกแน่นอน

สำหรับคนรักเปียโนแล้ว เปียโนหลังนี้มีเสน่ห์ดึงดูดมากกว่าแมวที่ตีลังกากลับหลังได้ซะอีก