บทที่ 292 ให้โอกาสไปแล้วนะ

โทรศัพท์เพิ่งจะต่อติด ลู่หย่วนก็แผดเสียงคำราม "พวกแกทำงานกันประสาอะไรฮะ ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม?"

หัวหน้าเติ้งผู้อำนวยการสร้างโดนด่าจนงงเป็นไก่ตาแตก แต่ก็ไม่กล้าหือกับเจ้านาย ได้แต่ปั้นยิ้มประจบแล้วตอบกลับไป "เถ้าแก่หมายถึงเรื่องอะไรเหรอครับ พวกเราสะเพร่าตรงไหนไปหรือเปล่า?"

ลู่หย่วนตวาดลั่น "พวกแกกำลังไล่คนเดินถนนอยู่ใช่ไหมล่ะ ถ่ายละครของพวกแกไปสิ จะไปไล่คนทำไม? ถึงจะไล่ก็ช่วยดูตาม้าตาเรือหน่อยเถอะ อภิมหาเศรษฐีพวกแกก็ยังกล้าไล่เหรอ? ขนาดฉันยังไม่กล้าไปหาเรื่องเขาเลย แต่บอดี้การ์ดของพวกแกกลับชี้หน้าด่าเขาเนี่ยนะ? ถ้าไม่ใช่เพราะฉันพอจะรู้จักคุณชายหลินอยู่บ้างจนเขาให้โอกาสมาล่ะก็ พวกแกตายยังไงก็ยังไม่รู้ตัวเลย"

หัวหน้าเติ้งได้ยินดังนั้นก็หน้าถอดสี เรื่องที่บอดี้การ์ดของซูเหยียนไปไล่คนเดินถนนนั้นเขารู้ดี ท้ายที่สุดแล้วก่อนหน้านี้ซูเหยียนเพิ่งจะอาละวาดไป บอกว่าพวกคนเดินถนนส่งเสียงดังน่ารำคาญจนทำให้เขาเล่นไม่ออก

ถึงแม้ความจริงแล้วจะเป็นเพราะเมื่อคืนเขาปาร์ตี้หนักไปหน่อย จนวันนี้ไม่มีแรงและไม่อยู่ในสภาพที่พร้อมทำงาน แต่พอซูเหยียนโมโหขึ้นมา เขาก็ย่อมไม่กล้าไปเถียงกลับ อีกอย่างการไล่คนเดินถนนออกไป มันก็ทำให้เงียบขึ้นจริงๆ นั่นแหละ