บทที่ 293 คนรนหาที่ตาย ใครก็ห้ามไม่อยู่

ลู่หย่วนเห็นซูเหยียนและผู้จัดการส่วนตัวของเขากำแหงขนาดนี้ ในใจแทบจะอยากฆ่าพวกเขาทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด เขาตีหน้าขรึมแล้วกล่าวว่า "ซูเหยียน ที่ฉันพูดเนี่ยก็เพื่อความหวังดีต่อแกนะ อย่าทำตัวไม่รู้ผิดชอบชั่วดี ไม่อย่างนั้นแกจะต้องเสียใจ ต่อให้แกอยากตาย ก็อย่าลากฉันไปตายด้วย"

ทว่าซูเหยียนกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย "เอะอะก็ตายๆๆ เขาเป็นใครกันล่ะ ผมอยู่ในวงการมาตั้งหลายปี ไม่เคยกลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น บอดี้การ์ดของผมไล่คนก็จริง แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรเขาสักหน่อยนี่ กลับเป็นบอดี้การ์ดของเขาต่างหาก ที่ยังล็อกตัวบอดี้การ์ดของผมไว้ ถ้าว่ากันตามตรง เขาต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษ"

พูดจบ เขาก็พาผู้จัดการส่วนตัวเดินจากไป

ลู่หย่วนได้ยินประโยคนี้ ก็หน้ามืดจนแทบจะหมดสติ รู้สึกว่าคงไม่มีทางเกลี้ยกล่อมซูเหยียนได้แล้ว จึงรีบหันมากล่าวว่า "คุณชายหลินครับ ซูเหยียนไม่ใช่นักแสดงในสังกัดบริษัทผม เป็นแค่พาร์ตเนอร์ที่ร่วมงานกันเท่านั้น ผมไม่สามารถควบคุมพฤติกรรมของเขาได้ทั้งหมด ท่าทีของเขาไม่ได้เป็นตัวแทนท่าทีของผม ผมขออภัยคุณชายอย่างจริงใจครับ"

หลินชวนพยักหน้าแล้วกล่าวว่า "เถ้าแก่ลู่ ท่าทีของคุณผมเห็นแล้วครับ เห็นแก่ที่คุณเคยสละรถหรูให้ผมคันหนึ่ง ผมจะให้โอกาสคุณสักครั้ง ขอแค่คุณแก้ไขปรับปรุงสักหน่อย สำหรับตัวคุณแล้ว ผมจะไม่เอาความครับ"