บทที่ 419 ทางสวรรค์มีไม่เดิน

หลินชวนและหนานหนิงเซียงพักอยู่ที่คฤหาสน์บนเกาะเหว่ยหมิงซาเพียงสองสามวัน ก็ออกเดินทางต่อด้วยเรือซูเปอร์ยอชต์เลโอนาล่องไปตามลำน้ำ

ไปได้ไม่ไกลนัก ก็มาถึงบริเวณใกล้กับโรงเรียนมัธยมปลายของหนานหนิงเซียง เธอรู้สึกคิดถึงความหลังขึ้นมา หลินชวนจึงพาเธอลงไปเดินเล่นดูหน่อย

หนานหนิงเซียงจูงมือหลินชวนเดินทอดน่องอยู่ในรั้วโรงเรียนด้วยความเบิกบานใจ ให้ความรู้สึกเหมือนได้หวนคืนสู่ช่วงวัยแรกรุ่นอีกครั้ง

ทว่าเมื่อเดินมาถึงประตูหลังและกำลังจะกลับ หนานหนิงเซียงดูเหมือนจะนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้าของเธอหม่นลงไปวูบหนึ่ง

ปกติหลินชวนไม่ได้เป็นคนละเอียดอ่อนกับความรู้สึกผู้หญิงมากนัก แต่ด้วยความฉลาดทางอารมณ์ในตอนนี้ เขามองปราดเดียวก็เห็นพิรุธ