บทที่ 420 พวกแกไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับตระกูลมหาเศรษฐี

เมื่อเดินออกมาจากห้องคาราโอเกะ เฝิงเยี่ยนปิงมีสีหน้าปลาบปลื้มราวกับรอดตายมาได้ ส่วนจางเยี่ยแม้จะถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ในใจก็แอบรู้สึกเสียดายอยู่ลึกๆ

แต่ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว ต่อให้เสียดายแค่ไหนก็ต้องเดินหน้าต่อ เขาบึ่งรถไปยังหมู่บ้านเทียนเยว่ซึ่งเป็นคฤหาสน์ส่วนตัวของเขาทันที

ตั้งแต่พ่อแม่ซื้อคฤหาสน์หลังนี้ให้ เขาพาสาวๆ กลับมานอนที่นี่ไม่ต่ำกว่าหลายสิบคนแล้ว

ยุคที่เศรษฐกิจซบเซาแบบนี้ ผู้หญิงหน้าเงินมีอยู่เกลื่อนเมือง ขอแค่ยอมเปย์เงินหนักๆ การจีบสาวก็กลายเป็นเรื่องง่ายนิดเดียว

แต่การส่งผู้หญิงของตัวเองให้คนอื่นถือเป็นครั้งแรกของเขา ต่อให้เป็นคนเสนอไอเดียเอง เขาก็ยังรู้สึกกระดากปากที่จะพูดออกมา