บทที่ 573 ฝนฉ่ำชโลมดินหลังแล้งนาน

สายตาของซูต๋ากวาดผ่านแผงอกและหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อชัดเจนของหลินชวน ราวกับถูกของร้อนลวกจนต้องรีบดึงสายตากลับมาอย่างรวดเร็ว

เธอแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น พร้อมกับยื่นผ้าเช็ดตัวและชุดคลุมอาบน้ำให้กับหลินชวน

หลินชวนรับมา พลางยิ้มแล้วกล่าวว่า "ขอบคุณครับ"

ซูต๋ายิ้มตอบ "ไม่เป็นไรค่ะ เสื้อผ้าที่ถอดแล้วก็วางไว้ข้างนอกนะคะ เดี๋ยวฉันจะเอาไปให้แม่บ้านซักแล้วก็อบแห้งให้"

หลินชวนกล่าว "ความจริงแล้วจะซักหรือไม่ซัก ก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไรหรอกครับ"