บทที่ 61 แกอยากจะพาพวกเราไปตายหรือไงวะ?

เมิ่งผิงวางสายโทรศัพท์ไปแล้ว แต่คนยังคงงุนงงอยู่

แม้จะยังไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ แต่ก็พอจะฟังออกถึงความร้อนรนและความหวาดกลัวในน้ำเสียงของไป๋ฮ่าวเชียน

ไป๋ฮ่าวเชียนมักจะสุขุมเยือกเย็นมาตลอด หลายปีมานี้เพิ่งจะเคยเห็นเขาลุกลี้ลุกลนขนาดนี้เป็นครั้งแรก ถึงขั้นหลุดปากออกมาว่าถ้าช้าไปก้าวเดียว ตำแหน่งประธานกับรองประธานสภานักศึกษาของพวกเขาคงต้องกระเด็น

เมิ่งผิงตระหนักได้ว่า ปัญหานี้มันอาจจะร้ายแรงกว่าที่คิด

เขารีบก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปในห้องประชุม แล้วลบชื่อของหลินชวนออกจากรายชื่อคัดออกบนหน้าจอสไลด์นำเสนอ รองประธานสภานักศึกษาอีกสองคนคือเฉินอวี่และจ้าวโม่เซวียนเห็นดังนั้นก็เดินเข้ามาหาด้วยความสงสัย

เฉินอวี่เอ่ยถาม "นายดูลุกลี้ลุกลนจัง เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? การประชุมยังไม่ทันเริ่ม ทำไมถึงไปลบชื่อหลินชวนออกซะล่ะ?"

เมิ่งผิงตอบ "สถานการณ์แน่ชัดฉันก็ยังไม่ค่อยรู้เรื่องหรอกนะ แต่ฟังจากคำพูดของท่านประธานแล้ว พวกเราน่าจะไปแกว่งเท้าหาเสี้ยนเข้าให้แล้วล่ะ พวกนายพอจะรู้ไหม ว่าใครเป็นคนเสนอชื่อคัดหลินชวนออก?"

เฉินอวี่ส่ายหน้า ไม่รู้เรื่องเลย ท้ายที่สุดแล้วรายชื่อคนที่จะถูกคัดออกก็มีอยู่หลายคน เขาขี้เกียจจะไปนั่งตรวจสอบทีละคน

เฉินอวี่ถามต่อ "หลินชวนคนนี้ มีเส้นสายเบื้องหลังอะไรเหรอ?"

เมิ่งผิงส่ายหน้าพร้อมกับบอกว่า "บอกไปก็ไม่รู้เรื่องหรอก รอให้ประธานมาถึงก่อนค่อยว่ากันเถอะ"

จ้าวโม่เซวียนที่ยืนอยู่ข้างๆ ปิดปากเงียบไม่พูดอะไร

แน่นอนว่าเขายังจำหลินชวนได้ ท้ายที่สุดแล้วภาพที่เย่เม่ยเซิงป้อนอาหารให้หลินชวน ยังคงฉายวนเวียนอยู่ในหัวของเขาเป็นพักๆ

ดังนั้นตอนที่เห็นชื่อหลินชวนอยู่ในรายชื่อคัดออกเป็นครั้งแรก เขาถึงได้แอบสะใจอยู่ลึกๆ

แต่เขาก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว ไม่ได้ยื่นมือเข้าไปผสมโรงด้วย อย่างแรกคือรู้สึกว่าการทำแบบนั้นมันดูเป็นพฤติกรรมของพวกหน้าไหว้หลังหลอกเกินไป

อย่างที่สองคือเขารู้สึกว่า สภานักศึกษากระจอกๆ ไม่ได้มีอำนาจสิทธิ์ขาดอะไรเลย การไปเล่นงานคนรวย คงไม่ส่งผลดีอะไรนัก

พอมาดูตอนนี้ มันก็เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ

ทว่าจ้าวโม่เซวียนรู้แค่ผิวเผิน เห็นได้ชัดว่ายังไม่ตระหนักว่าปัญหานี้มันร้ายแรงขนาดไหน

ไม่นาน ไป๋ฮ่าวเชียนก็มาถึง เขามีเหงื่อผุดเต็มหน้าและหอบแฮกๆ ดูออกเลยว่าต้องวิ่งหน้าตั้งมาแน่ๆ

"ชะ... ชื่อของหลินชวน ลบออกจากรายชื่อคัดออกหรือยัง?" ไป๋ฮ่าวเชียนถามด้วยความร้อนรน ทั้งที่ยังหอบหายใจไม่ทันทั่วท้อง

"ลบแล้วๆ ท่านประธาน ตกลงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?" เฉินอวี่ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ไป๋ฮ่าวเชียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สองสามครั้ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "เมื่อกี้ที่ฉันไปรายงานผลการดำเนินงานกับสโมสรนักศึกษาที่ตึกสำนักงานน่ะ พวกนายเดาสิว่าฉันไปเห็นอะไรมา?"

"ฉันเห็นเลขาธิการสโมสรนักศึกษา รองอธิการบดี คณบดีคณะสารสนเทศศาสตร์ ผู้อำนวยการกองคลัง และผู้บริหารระดับสูงอีกหลายคน ต่างก็ทำตัวนอบน้อมเกรงใจหลินชวนกันหมด แม้แต่อาจารย์ที่ปรึกษาสโมสรนักศึกษายังทำได้แค่ยืนหลบมุมอยู่เงียบๆ เลย"

"ฉันสงสัยก็เลยลองไปเลียบเคียงถามดู อาจารย์ที่ปรึกษาสโมสรนักศึกษาไม่ได้พูดตรงๆ หรอกนะ แต่ก็บอกว่าหลินชวนเป็นคนที่รองอธิการบดีกับคณบดีให้ความสำคัญมากๆ แถมยังเป็นแขกวีไอพีของกองคลังด้วย"

"ภูมิหลังที่แท้จริงของเขาคืออะไร ฉันก็ไม่รู้หรอก แต่ลำพังแค่ที่พูดมา พวกนายรู้ไหมว่าบารมีมันระดับไหนแล้ว?"

เมิ่งผิงกับเฉินอวี่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึก ตกตะลึงจนพูดไม่ออก แค่อาจารย์ที่ปรึกษาสโมสรนักศึกษาธรรมดาๆ ก็ถือว่าเป็นเจ้านายของพวกเขาแล้ว นับประสาอะไรกับเลขาธิการสโมสรนักศึกษา คณบดี ผู้อำนวยการกองคลัง และรองอธิการบดี นั่นมันระดับเจ้านายของเจ้านายของเจ้านายอีกทีนู่นเลย

แถมไม่ได้มาแค่คนเดียว แต่มากันเป็นพรวน บารมีระดับนี้ นอกจากอธิการบดีแล้วก็คงไม่มีใครเทียบติดแล้วล่ะ

และคนระดับนี้ กลับมีชื่อไปโผล่อยู่ในรายชื่อที่จะถูกคัดออกของพวกเรา เมื่อกี้เกือบจะเปิดประชุมเพื่อหารือเรื่องเตะเขาออกอยู่แล้วเชียว

เมิ่งผิงกับเฉินอวี่ถึงกับเหงื่อตกจนเปียกชุ่มหน้าผาก ในที่สุดก็ตระหนักได้ว่าปัญหานี้มันร้ายแรงแค่ไหน

พูดกันตามตรง เกรงว่าขอแค่หลินชวนเอ่ยปากคำเดียว ตำแหน่งประธานและรองประธานของพวกเขาทั้งหมดก็เตรียมตัวกระเด็นได้เลย เผลอๆ สภานักศึกษาทั้งชุดอาจจะโดนโละทิ้งแล้วจัดตั้งใหม่เลยด้วยซ้ำ

จ้าวโม่เซวียนเองก็เบิกตากว้าง อ้าปากค้างจนหุบไม่ลง เขาเคยคลุกคลีกับหลินชวนมาแล้วครั้งหนึ่ง ย่อมรู้ดีว่าหลินชวนมีเงิน และเข้าใจดีว่าคนแบบนี้ไม่ใช่คนที่จะไปล่วงเกินได้ง่ายๆ

แต่นึกไม่ถึงเลยว่าสถานะและบารมีของหลินชวนจะสูงส่งลิบลิ่วขนาดนี้ ถึงขั้นทำให้ผู้อำนวยการกองคลัง คณบดี และรองอธิการบดียังต้องเกรงอกเกรงใจ? ไอ้หมอนี่ ตกลงมันเป็นใครกันแน่เนี่ย?

เมิ่งผิงถามด้วยความตื่นตระหนก "แล้วจะเอาไงดีล่ะ ถึงพวกเราจะแก้ปัญหาล้อมคอกด้วยการลบชื่อหลินชวนออกได้ทันเวลา แต่ก่อนหน้านี้ข่าวก็แพร่สะพัดออกไปแล้ว ป่านนี้หลินชวนคงรู้ตัวแล้วล่ะมั้ง"

ไป๋ฮ่าวเชียนตอบ "เรื่องไปขอโทษน่ะเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว แต่เรื่องเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้ก็คือ ต้องหาตัวคนเสนอชื่อคัดหลินชวนออกมาให้ได้"

"ฉันจะรีบไปสืบเดี๋ยวนี้เลย" เฉินอวี่พยักหน้ารับอย่างแข็งขัน

ประธานกับรองประธานอีกสามคนช่วยกันสืบ ประสิทธิภาพการทำงานย่อมรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ไม่ถึงสามนาที ผลก็ออกมาแล้ว คนที่เสนอชื่อหลินชวนขึ้นมา ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นหลี่เฉียง ประธานฝ่ายวิชาการนั่นเอง

สายตาของไป๋ฮ่าวเชียน เมิ่งผิง และจ้าวโม่เซวียน ต่างก็พุ่งเป้าไปที่เฉินอวี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ เฉินอวี่ถึงกับเหงื่อแตกพลั่ก รีบแก้ตัวทันที "เรื่องนี้ ฉันไม่รู้เรื่องเลยนะเว้ย"

ในวินาทีนี้ เฉินอวี่อยากจะตบหน้าหลี่เฉียงแรงๆ สักสองฉาด หลี่เฉียงเป็นคนที่เขาดันขึ้นมากับมือ เรียกได้ว่าเป็นคนของเขาเลยก็ว่าได้ พอหลี่เฉียงไปทำเรื่องงามหน้าแบบนี้ เขาก็หนีความรับผิดชอบไม่พ้นเหมือนกัน

ไป๋ฮ่าวเชียนพูดขึ้น "เรื่องของนายเดี๋ยวค่อยมาเคลียร์กันทีหลัง ตอนนี้ไปเรียกตัวหลี่เฉียงมานี่ก่อน ถ้าจัดการเรื่องนี้ไม่จบ พวกเราจะโดนเตะออกหรือเปล่าก็ไม่รู้หรอกนะ แต่ส่วนของนายน่ะ หนีไม่พ้นแน่ๆ"

เฉินอวี่ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบต่อสายโทรหาหลี่เฉียงทันที หลี่เฉียงที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย รีบวิ่งหน้าตั้งมาตามคำสั่ง

ไป๋ฮ่าวเชียนด่ากราดแบบไม่ไว้หน้า "หลี่เฉียง แกอยากจะพาพวกเราไปตายหรือไงวะ?"

หลี่เฉียงถึงกับเอ๋อกิน นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นไป๋ฮ่าวเชียนหลุดมาดขนาดนี้ เขาอ้ำๆ อึ้งๆ ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ

เฉินอวี่ตวาดลั่น "หลี่เฉียง ทำไมแกถึงเสนอชื่อคัดหลินชวนออกฮะ? ถึงแม้เขาจะไม่ได้มีผลงานอะไรโดดเด่นในสภานักศึกษา แต่เขาก็ไม่ได้ทำความผิดอะไรนี่ การโดดเรียนก็เรื่องนึง แต่มันก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไรนัก ไม่ว่าจะมองมุมไหน มันก็ยังไม่ถึงขั้นต้องคัดชื่อออกเลยนะเว้ย"

หลี่เฉียงถึงกับอึ้ง ที่แท้ก็เป็นเพราะหลินชวนงั้นเหรอ?

เขาไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แค่หลินชวนคนเดียว ทำไมถึงทำให้ประธานและรองประธานทั้งสามคนเดือดดาลได้ขนาดนี้?

แต่ในเวลานี้ เขาไม่กล้าปริปากบอกความจริงออกไปหรอก สาเหตุที่เขาทำก็เพราะได้ยินมาว่าหลิงอู่ซ่าไปกินข้าวกับหลินชวน เขาเลยเกิดอาการอิจฉาตาร้อนขึ้นมา

ก็แค่ไอ้ลูกกระจ๊อกในฝ่ายวิชาการของเขาแท้ๆ มันมีดีอะไรนักหนา? นี่มันเป็นการใช้อำนาจเพื่อล้างแค้นส่วนตัวชัดๆ ขืนพูดออกไปก็ตายลูกเดียว

เฉินอวี่เห็นหลี่เฉียงยังไม่มีท่าทีจะสำนึกผิด ก็รู้สึกเหลืออด จึงเล่าสิ่งที่ไป๋ฮ่าวเชียนไปเจอมาที่ตึกสำนักงานให้ฟัง

พอหลี่เฉียงฟังจบ ก็ถึงกับยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตก นักศึกษาคนเดียวทำให้ผู้บริหารทั้งมหา'ลัยต้องมาคอยต้อนรับขับสู้เนี่ยนะ? นี่มันนิยายแฟนตาซีชัดๆ

"ไป รีบไปขอโทษรุ่นน้องหลินชวนเดี๋ยวนี้เลย" ไป๋ฮ่าวเชียน เฉินอวี่ และจ้าวโม่เซวียน ไม่เปิดโอกาสให้หลี่เฉียงได้ตั้งตัว ลากคอเขาตรงดิ่งไปหาหลินชวนทันที

ทว่าโทรหาหลินชวนเท่าไหร่ก็ไม่ติด พวกเขาเลยจำใจต้องโทรหาสวีฉี่หมิง หัวหน้าห้องของหลินชวนแทน

สวีฉี่หมิงรับสายจากไป๋ฮ่าวเชียนด้วยความประหลาดใจ พอได้ยินอีกฝ่ายถามหาหลินชวน เขาก็รีบช่วยพูดแก้ต่างให้ทันที "รุ่นพี่ครับ หลินชวนเนี่ย ผมรู้จักเขาดี เขาก็เป็นคนพึ่งพาได้อยู่นะครับ ไม่น่าถึงขั้นต้องคัดออกหรอกครับ..."

ไป๋ฮ่าวเชียนรีบพูดแทรก "เรื่องนั้นพวกเรารู้ดีอยู่แล้ว พวกเราก็มองมาตลอดว่ารุ่นน้องหลินชวนเป็นคนเก่ง เรียนดี ทำงานก็มีความรับผิดชอบ ก็เลยรู้สึกแปลกใจที่มีชื่อเขาโผล่มาอยู่ในรายชื่อคัดออก พวกเราก็เลยไปสืบดูน่ะ"

"ผลปรากฏว่าเป็นเพราะหลี่เฉียง ประธานฝ่ายวิชาการ มันใช้อำนาจหน้าที่ในทางที่ผิดเพื่อแก้แค้นส่วนตัว พวกเราก็เลยจะพาตัวหลี่เฉียงไปขอโทษรุ่นน้องหลินชวนอยู่นี่ไง"

เมิ่งผิงเสริมขึ้นมา "ก่อนหน้านี้เป็นความสะเพร่าของพวกเราเอง ปล่อยรายชื่อออกไปโดยไม่ได้ตรวจสอบให้ดีก่อน โชคดีที่ไหวตัวทัน ยังไม่เกิดความเสียหายร้ายแรงอะไร"

เฉินอวี่บอก "พวกเราออกประกาศชี้แจงไปแล้วล่ะ แต่ยังไงก็ต้องไปขอโทษด้วยตัวเองถึงจะแสดงให้เห็นถึงความจริงใจ"

สวีฉี่หมิงที่อยู่ปลายสาย ถึงกับอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก ประธานกับรองประธานสภานักศึกษาทำไมถึงพูดจาสุภาพเกรงใจขนาดนี้เนี่ย เกิดอะไรขึ้นวะ?

ที่ไป๋ฮ่าวเชียนบอกว่ามองเห็นมาตลอดว่าหลินชวนเรียนดีทำงานเก่งน่ะ เขาไม่เชื่อเลยสักคำ

ถ้าคิดแบบนั้นมาตั้งแต่แรก ชื่อของหลินชวนก็คงไม่ไปโผล่ในรายชื่อคัดออกหรอก

คำพูดแก้ตัวพวกนั้นมันเป็นแค่ข้ออ้าง ไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลย สิ่งสำคัญคือท่าทีของพวกเขาต่างหาก ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังหวาดกลัวหลินชวนอยู่เลยแฮะ?