บทที่ 62 ค่าความประทับใจของสาวสวยระดับ 9 คะแนนคนแรก

ณ ตึกเรียนหลัก สวีฉี่หมิงเดินไปที่หลังห้องเรียน

พอเห็นหลินชวนกำลังตั้งใจอ่านหนังสืออยู่ เขาก็ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ "หลินชวน นายรู้ตัวหรือเปล่าว่าใครเป็นคนเสนอชื่อเตะนายออกจากสภานักศึกษา?"

หลินชวนตอบตามความจริง "ไม่รู้หรอก แล้วก็ไม่สนใจด้วย"

สวีฉี่หมิงมองหลินชวนด้วยสายตาที่ลึกล้ำขึ้น เขารู้สึกว่าคงต้องทำความรู้จักเพื่อนร่วมชั้นคนนี้ใหม่ซะแล้ว

เขาเชื่อว่าหลินชวนพูดจริงที่บอกว่าไม่รู้ว่าใครเป็นคนเสนอชื่อ เพราะเมื่อกี้ไป๋ฮ่าวเชียนเพิ่งจะบอกว่าเพิ่งสืบรู้ตัวคนทำ

นั่นหมายความว่า หลินชวนขี้เกียจจะไปตามสืบเองว่าใครเป็นคนทำ แต่เลือกใช้วิธีเชือดไก่ให้ลิงดู ข่มขวัญสภานักศึกษาทั้งคณะไปเลย แล้วเดี๋ยวพวกประธานกับรองประธานสภานักศึกษา ก็ต้องวิ่งเต้นหาตัวคนผิดมาประเคนให้เขาเองแหละ

สวีฉี่หมิงนึกย้อนไปถึงตอนที่เขาเอาเรื่องนี้มาบอกหลินชวน ตอนนั้นหลินชวนตอบกลับมานิ่งๆ ว่าเดี๋ยวจัดการเอง เขาหลงคิดไปว่าหลินชวนแค่พูดปลอบใจตัวเอง นึกไม่ถึงเลยว่าสำหรับหลินชวนแล้ว เรื่องนี้มันขี้ปะติ๋วแค่ไหน

สวีฉี่หมิงไม่ได้ซักไซ้ต่อว่าหลินชวนไปทำอะไรมา เขาพูดขึ้น "คนที่เสนอชื่อคัดนายออก ก็คือหลี่เฉียง ประธานฝ่ายวิชาการของพวกนายนั่นแหละ เสียแรงที่ก่อนหน้านี้ฉันอุตส่าห์ไปพูดขอร้องให้มันช่วย เมื่อกี้ไป๋ฮ่าวเชียน ประธานสภานักศึกษาบอกว่า กำลังลากตัวหลี่เฉียงมาขอโทษนายอยู่นะ"

พอได้ยินแบบนั้น หลินชวนก็มีท่าทีราบเรียบไร้อารมณ์ ตั้งแต่วินาทีที่เขาตัดสินใจบริจาคเงิน เรื่องของสภานักศึกษาก็กลายเป็นแค่เรื่องขี้ผงที่เขาจัดการแถมๆ ไปเท่านั้นเอง

เขากลับรู้สึกยินดีที่การลองเปลี่ยนเงินเป็นอำนาจครั้งแรกมันราบรื่นขนาดนี้ ตอนนี้เขาสามารถพูดคุยต่อรองกับระดับผู้บริหารมหาวิทยาลัยได้อย่างสบายๆ แล้ว

แน่นอนว่าเขาก็รู้ดีว่า นี่เป็นเพราะอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย และเขาเองก็มีสถานะเป็นนักศึกษา พวกผู้บริหารจึงมีความเอ็นดูและเมตตาอยู่บ้าง ซึ่งถือเป็นข้อได้เปรียบโดยธรรมชาติ แต่ถ้าออกไปสู่สังคมภายนอก เรื่องราวต่างๆ คงซับซ้อนกว่านี้มาก

แต่ถึงอย่างนั้น หลักการมันก็เหมือนกันนั่นแหละ แก่นแท้ของเงินก็คืออำนาจ และแก่นแท้ของอำนาจก็คือการควบคุมผู้อื่น หรือการไม่ยอมตกอยู่ภายใต้การควบคุมของผู้อื่น การมีแค่เงิน อาจจะทำให้ตกเป็นเหยื่อของผู้มีอำนาจได้ ต้องรู้จักใช้เงินสร้างอำนาจ และใช้อำนาจต่อยอดเงิน ถึงจะสามารถยืนหยัดได้อย่างไร้พ่ายในทุกสมรภูมิ

ผ่านไปครู่หนึ่ง ไป๋ฮ่าวเชียน เฉินอวี่ และจ้าวโม่เซวียน ก็คุมตัวหลี่เฉียงมาถึง ตอนนี้หลี่เฉียงเริ่มจะตระหนักถึงสถานการณ์แล้ว ทันทีที่เจอหน้าหลินชวน เขาก็โค้งคำนับเก้าสิบองศา พร้อมกับกล่าวคำขอโทษอย่างจริงใจ

แต่หลินชวนกลับไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาหันไปถามสวีฉี่หมิงแทน "หัวหน้าห้อง สนใจอยากเป็นประธานฝ่ายวิชาการไหม?"

สวีฉี่หมิงถึงกับชะงักไป หลี่เฉียงยิ่งหน้าถอดสี เตรียมจะอ้าปากค้าน แต่ก็ถูกเฉินอวี่ถลึงตาห้ามไว้เสียก่อน

ไป๋ฮ่าวเชียนรีบสนับสนุน "ความจริงฉี่หมิงก็อยู่ในสภานักศึกษาอยู่แล้ว ฝีมือการทำงานก็ยอดเยี่ยม ประสบการณ์ก็พอตัว ให้เขารับตำแหน่งประธานฝ่ายวิชาการ ถือว่าเหมาะสมที่สุดแล้วล่ะ"

เฉินอวี่รีบผสมโรง "หลี่เฉียงใช้อำนาจหน้าที่ในทางที่ผิดเพื่อแก้แค้นส่วนตัว หมดความชอบธรรมที่จะเป็นประธานต่อไปแล้ว ให้ฉี่หมิงขึ้นมาแทนก็ถือว่าลงตัวพอดี"

หลี่เฉียงฟังออกทันทีว่า เฉินอวี่ลอยแพเขาแล้ว พอลองนึกถึงบารมีของหลินชวน เขาก็รู้ตัวว่าต่อให้ดิ้นรนไปก็ไร้ประโยชน์

ไม่ว่าคุณจะกร่างแค่ไหนในสภานักศึกษา อำนาจของคุณก็จำกัดอยู่แค่ในนั้น แต่สำหรับหลินชวน ขอแค่เขาเอ่ยปากคำเดียว เรื่องก็ส่งตรงถึงระดับผู้บริหารมหาวิทยาลัยได้เลย

สวีฉี่หมิงไม่ใช่คนหัวโบราณคร่ำครึ เขาพยักหน้ารับ "ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นผมก็ขอน้อมรับด้วยความยินดีครับ"

ไป๋ฮ่าวเชียนอึกอักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากถาม "รุ่นน้องหลินชวน นายสนใจอยากจะเปลี่ยนตำแหน่งบ้างไหม? ประธานฝ่ายเลขานุการ? ประธานฝ่ายประชาสัมพันธ์? รองประธานสภาฯ? หรือว่า... ตำแหน่งประธานสภาฯ ดี? ขอแค่นายเอ่ยปากคำเดียว ฉันพร้อมสละตำแหน่งประธานให้ทันทีเลย"

คำพูดนี้เขาไม่ได้แกล้งลองใจ แต่พูดออกมาจากใจจริง

การเสียตำแหน่งประธานสภานักศึกษาไป การสละตำแหน่งลงมาเอง กับการถูกหลินชวนเตะโด่งลงมา มันให้ผลลัพธ์ที่ต่างกันลิบลับ ยังไงซะเขาก็เรียนอยู่ปีสี่แล้ว การสละตำแหน่งก่อนกำหนดนิดหน่อย ก็ยังพอจะอ้างได้ว่าเป็นการก้าวลงจากตำแหน่งอย่างสวยงาม

แต่หลินชวนกลับโบกมือปฏิเสธ เขาไม่ได้มีความสนใจในตำแหน่งใดๆ ในสภานักศึกษาเลยแม้แต่น้อย "เมื่อก่อนอยู่ฝ่ายวิชาการ ก็ขออยู่ฝ่ายวิชาการต่อไปแล้วกันครับ จะได้คอยเป็นลูกมือให้หัวหน้าห้องต่อไปด้วย"

ไป๋ฮ่าวเชียนฟังออกทันทีว่าหลินชวนไม่ได้เห็นตำแหน่งพวกนี้อยู่ในสายตาเลย เขาจึงพยักหน้ารับ "ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้ มีอะไรให้ช่วยก็บอกพวกเราได้ตลอดเลยนะ ถ้ารุ่นน้องยังมีเรียน งั้นพวกเราไม่รบกวนแล้วล่ะ"

จนกระทั่งเดินลงมาถึงชั้นล่าง ไป๋ฮ่าวเชียน เฉินอวี่ และจ้าวโม่เซวียน ถึงได้ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก พวกเขาแอบรู้สึกโชคดีที่หลินชวนไม่ได้เอาเรื่องเอาราวอะไรต่อ ไม่อย่างนั้นพวกเขารับเคราะห์หนักแน่

หลังจากเงียบกันไปพักใหญ่ เฉินอวี่ก็เอ่ยถามขึ้น "แล้วเอาไงต่อล่ะ การประชุมคัดคนออกยังจะจัดอยู่ไหม?"

ไป๋ฮ่าวเชียนตอบ "ยกเลิกไปเลย ปล่อยให้เรื่องมันเงียบไปเองดีกว่า ช่วงนี้ก็เน้นจัดระเบียบองค์กร คุมเข้มเรื่องวินัยไปก่อนแล้วกัน"

เฉินอวี่พยักหน้าเห็นด้วย "งั้นเรื่องนั้นฝากพวกนายจัดการด้วยนะ เดี๋ยวฉันไปยื่นเรื่องขอให้สวีฉี่หมิงขึ้นเป็นประธานฝ่ายวิชาการแทนก่อน"

นี่แหละคือเหตุผลที่บอกว่า สภานักศึกษาไม่ได้มีอำนาจสิทธิ์ขาดอะไรเลย ต่อให้ตกลงกันเองเรียบร้อยแล้วว่าจะให้ใครขึ้นมารับตำแหน่ง ก็ยังต้องไปยื่นเรื่องขออนุมัติจากสโมสรนักศึกษาอยู่ดี เพียงแต่โดยปกติแล้ว ถ้าไม่ได้มีปัญหาอะไร สโมสรนักศึกษาก็มักจะไม่ค่อยเข้ามาจุกจิกก้าวก่ายหรอก

เฉินอวี่จัดการเตรียมเอกสารเรียบร้อย ก็มุ่งหน้าไปที่ตึกสำนักงาน พอไปถึงชั้นล่าง ก็บังเอิญสวนกับนักศึกษาหญิงสองคนที่กำลังเดินออกมาพอดี

หนึ่งในนั้นคือ จางจิ้ง ประธานฝ่ายการเงิน ส่วนอีกคน สวมชุดกระโปรงผ้าฝ้ายสีพื้นๆ ที่ซักจนซีดจาง รองเท้าผ้าใบที่แม้จะดูสะอาดสะอ้าน แต่ก็มีร่องรอยการใช้งานผ่านกาลเวลามาอย่างยาวนาน

เส้นผมสีดำขลับถูกมัดรวบไว้ด้านหลังอย่างลวกๆ มีปอยผมหลุดลุ่ยตกลงมาคลอเคลียลำคอขาวระหง ทั่วทั้งร่างไม่มีเครื่องประดับตกแต่งใดๆ เลยแม้แต่ชิ้นเดียว

ทว่าการแต่งกายที่แสนจะเรียบง่ายปอนๆ นี้ กลับไม่อาจบดบังความงามอันบริสุทธิ์ผุดผ่องที่ติดตัวมาแต่กำเนิดของเธอได้เลย คิ้วเรียวสวยดั่งทิวเขาดุจภาพวาด ดวงตาเปล่งประกายดุจดวงดาว จมูกโด่งรั้นได้รูป ริมฝีปากอวบอิ่มดุจผลเชอร์รี ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดดุจหิมะ บริสุทธิ์ผุดผ่องไร้ที่ติ

ในยุคสมัยที่การแต่งหน้า เครื่องประดับ รอยสัก และการทำเล็บ สามารถพบเห็นได้ทั่วไป เธอกลับดูเรียบง่ายและเป็นธรรมชาติ ราวกับดอกไม้บริสุทธิ์ที่ไม่เคยแปดเปื้อนมลทินใดๆ จากสังคมยุคใหม่เลยแม้แต่น้อย ช่างดูสดใสและหลุดพ้นจากค่านิยมทางโลกจริงๆ

ทันทีที่เฉินอวี่เห็นนักศึกษาหญิงคนนี้ ใบหน้าก็เปื้อนยิ้มขึ้นมาทันที "จิ้นเยว่ เธอมายื่นเรื่องขอทุนการศึกษาสำหรับนักศึกษาขาดแคลนทุนทรัพย์เหรอ? ฉันบอกเธอแล้วไงว่าเรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง ฉันจะพยายามเกลี้ยกล่อมสโมสรนักศึกษาให้ได้"

"ขอบคุณค่ะ แต่ไม่เป็นไรแล้วล่ะค่ะ" เจียงจิ้นเยว่ถอยร่นไปด้านหลังอย่างระแวดระวังโดยสัญชาตญาณ พร้อมกับพยักหน้าตอบรับตามมารยาทเท่านั้น

"เรื่องนี้จัดการเรียบร้อยแล้วล่ะ ไม่รบกวนท่านรองประธานให้ต้องมาเหนื่อยหรอกนะ" จางจิ้งส่งยิ้มบางๆ แล้วดึงแขนเจียงจิ้นเยว่เดินเลี่ยงออกไป

เฉินอวี่รู้สึกงุนงง จู่ๆ ก็จัดการเรียบร้อยแล้วเนี่ยนะ? เขาเก็บความสงสัยไว้ในใจ แล้วเดินเข้าไปในห้องทำงานของสโมสรนักศึกษา

หลังจากยื่นเอกสารขอแต่งตั้งสวีฉี่หมิงขึ้นเป็นประธานฝ่ายวิชาการเสร็จ เขาก็ลองเอ่ยถามดู "อาจารย์เสิ่นครับ ทุนการศึกษาของเจียงจิ้นเยว่อนุมัติแล้วเหรอครับ? ก่อนหน้านี้อาจารย์บอกว่าโควตาไม่พอไม่ใช่เหรอครับ?"

อาจารย์เสิ่นตอบ "อนุมัติแล้วจ้ะ นักศึกษาหลินชวนเป็นคนอนุมัติเองเลยนะ"

"หา... ห๊ะ?" เฉินอวี่ถึงกับเอ๋อกิน ต่อให้อนุมัติแล้ว ทำไมถึงกลายเป็นหลินชวนที่เป็นคนอนุมัติล่ะ?

การขออนุมัติทุนการศึกษา แต่ละมหาวิทยาลัยอาจจะมีหน่วยงานรับผิดชอบแตกต่างกันไป สำหรับมหาวิทยาลัยเจียงไห่ สโมสรนักศึกษาจะเป็นผู้พิจารณาอนุมัติ แล้วค่อยส่งเรื่องต่อไปยังสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา

เขาอุตส่าห์วิ่งเต้นเรื่องนี้มาตั้งหลายวัน แต่ก็ไม่เป็นผล แล้วตอนนี้ จู่ๆ ก็มาบอกง่ายๆ ว่า หลินชวนเป็นคนอนุมัติเนี่ยนะ? หลินชวนก็เป็นแค่นักศึกษา จะมามีอำนาจตัดสินใจเรื่องแบบนี้ได้ยังไง?

สมองของเฉินอวี่ประมวลผลตามไม่ทัน รู้สึกสับสนงุนงงไปหมด ในขณะเดียวกันก็เกิดความหวาดระแวงขึ้นมา หรือว่าหลินชวนจะหมายตาเจียงจิ้นเยว่เข้าให้แล้ว?

คนที่ไปหาเรื่องนายคือหลี่เฉียง นายก็ไปแย่งหลิงอู่ซ่ามาสิ ฉันไม่ได้ไปทำอะไรให้สักหน่อย ทำไมต้องมาฉกคนที่ฉันหมายปองไปด้วยล่ะวะ?

แน่นอนว่าคำว่า 'คนที่เขาหมายปอง' มันก็เป็นแค่การคิดไปเองฝ่ายเดียวเท่านั้นแหละ เพราะในขณะเดียวกัน จางจิ้งก็กำลังเดินบ่นเฉินอวี่ให้เจียงจิ้นเยว่ฟังอยู่พอดี

"ไอ้เฉินอวี่เนี่ยนะ ถ้าตั้งใจจะช่วยจริงๆ ก็แล้วไปเถอะ ไม่ว่าจะช่วยสำเร็จหรือไม่สำเร็จ ยังไงก็ต้องขอบคุณ"

"แต่ดูยังไงหมอนี่ก็หวังผลประโยชน์แอบแฝงชัดๆ หวังจะเคลมเธออยู่รอมร่อ ทำอะไรนิดทำอะไรหน่อย ก็คอยจะหาเศษหาเลยเอาเปรียบเธอตลอด"

"กะอีแค่ช่วยเรื่องทุนการศึกษาแค่นี้ คิดจะเอามาผูกมัดเธอเนี่ยนะ ฝันกลางวันไปเถอะ หมอนั่นมันไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่ากว่าเธอจะฝ่าฟันมาถึงจุดนี้ได้ เธอต้องเจอความลำบากมามากแค่ไหน แล้วต้องปฏิเสธสิ่งล่อตาล่อใจก้อนโตมาเยอะขนาดไหน"

"แถมได้ยินมาว่า ตอนแรกหมอนั่นเป็นคนปัดชื่อเธอตกลงไปเองด้วยซ้ำ แต่พอมาเห็นความสวยของเธอทีหลัง ถึงได้เปลี่ยนใจกลับมาสนับสนุนเธอ"

เห็นได้ชัดว่าเจียงจิ้นเยว่ไม่อยากจะพูดถึงเรื่องนี้ เธอจึงเปลี่ยนเรื่องถาม "แล้วเธอไปทำยังไงถึงช่วยให้ฉันได้ทุนการศึกษามาล่ะเนี่ย ไม่ได้ไปยอมลำบากใจทำอะไรให้ใครใช่ไหม?"

จางจิ้งโบกมือปฏิเสธ "ไม่มีทาง ฉันจะไปยอมลำบากใจทำไมล่ะ เบื้องบนเขาเพิ่งจะอนุมัติลงมาสดๆ ร้อนๆ เลยนะ"

เจียงจิ้นเยว่จ้องมองจางจิ้งเขม็ง เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ

จางจิ้งถูกจ้องจนเริ่มรู้สึกผิด จึงยอมสารภาพความจริง "โอเคๆๆ บอกความจริงก็ได้ ความจริงเรื่องนี้ต้องยกความดีความชอบให้เพื่อนนักศึกษาคนนึงน่ะ เขาบริจาคเงินตั้งหกล้านหยวน โดยแบ่งสองล้านหยวนมาสมทบกองทุนการศึกษาและทุนเรียนดี ทุนการศึกษาของเธอ เขาก็เป็นคนอนุมัติให้ด้วยตัวเองเลยนะ"

เจียงจิ้นเยว่กะพริบตาปริบๆ ใบหน้าฉายแววประหลาดใจ พลอตเรื่องแบบนี้มันเหนือความคาดหมายของเธอไปไกลเลย เธอจึงเอ่ยปากถาม "เขาเป็นใครเหรอ?"

"ชื่อหลินชวน เรียนอยู่คณะวิศวกรรมอัตโนมัติน่ะ" จางจิ้งเปิดรูปถ่ายที่เพิ่งแอบถ่ายมาเมื่อกี้ให้ดู ในรูปเป็นภาพที่หลินชวนกำลังพูดคุยอย่างออกรสกับกลุ่มผู้บริหารมหาวิทยาลัย ดูหล่อเหลาสะดุดตา เป็นธรรมชาติ และสุขุมนุ่มลึก

เจียงจิ้นเยว่จ้องมองเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงกลางรูปภาพเขม็ง ราวกับต้องการจะสลักใบหน้านี้ไว้ในความทรงจำ

ในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัวของหลินชวน "เจียงจิ้นเยว่: ค่าความประทับใจ +30"

ชื่อ: เจียงจิ้นเยว่ อายุ: 20 ปี รูปร่างหน้าตา: 9.1 คะแนน ส่วนสูง: 166 เซนติเมตร น้ำหนัก: 52 กิโลกรัม ค่าความประทับใจ: 0 -> 30

เมื่อหลินชวนได้ยินเสียงแจ้งเตือนนี้ ก็ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง

เขากะไว้อยู่แล้วล่ะ ว่าการบริจาคเงินครั้งนี้น่าจะช่วยเพิ่มค่าความประทับใจจากเจียงจิ้นเยว่ ที่กำลังเดือดร้อนเรื่องทุนการศึกษาได้

แต่นึกไม่ถึงเลยว่ามันจะพุ่งพรวดทีเดียวถึง 30 แต้ม และที่นึกไม่ถึงยิ่งกว่าก็คือ รูปร่างหน้าตาของเจียงจิ้นเยว่จะพุ่งทะลุ 9 คะแนนไปเลย

ขนาดซูเฉี่ยนอวี่ที่เป็นถึงดาวมหาวิทยาลัย ยังได้แค่ 8.9 คะแนน แต่เจียงจิ้นเยว่ที่เป็นแค่ดาวคณะ กลับได้ตั้ง 9.1 คะแนนเนี่ยนะ? ไอ้ระบบคะแนนของเว็บบอร์ดนี่มันเอาเกณฑ์อะไรมาวัดวะเนี่ย? ตัวเขาเองก็ไม่เคยเห็นเจียงจิ้นเยว่ตัวจริงเหมือนกัน เลยตัดสินไม่ได้

แต่พอดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ก็พอจะเดาได้ว่าการให้คะแนนในเว็บบอร์ดอาจจะมีความลำเอียงอยู่บ้าง ซึ่งก็ไม่แปลกหรอก ท้ายที่สุดแล้วทุกคนก็ตัดสินกันจากรูปถ่ายในเว็บบอร์ด รูปจะออกมาดูดีหรือไม่ดี การแต่งรูปผ่านแอปก็มีผลอย่างมากเลยทีเดียว