บทที่ 63 แกรู้ตัวไหมว่ากำลังหาเรื่องใครอยู่?

หลินชวนปิดหน้าต่างระบบลง มุมปากยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เขารู้สึกพึงพอใจกับผลลัพธ์ของการบริจาคเงินครั้งนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

ถึงปากจะบอกว่าจะบริจาคหกสิบล้านหยวนในเวลาสิบปี แต่ความจริงแล้วตอนนี้เพิ่งจะควักจ่ายไปแค่หกล้านหยวนเท่านั้น

แต่ผลลัพธ์ที่ได้คือ เขาสามารถเดินกร่างในมหา'ลัยได้อย่างสบายใจ ชื่อเสียงและบารมียกระดับขึ้นไปอีกขั้น แถมยังได้รู้อย่างไม่คาดคิดว่ารูปร่างหน้าตาของเจียงจิ้นเยว่นั้นทะลุ 9 คะแนนไปแล้ว และค่าความประทับใจก็ยังพุ่งพรวดทีเดียวถึง 30 แต้มอีกด้วย

ในใจของเขาเริ่มขบคิด ว่าจะหาทางฮุบเงินสายเปย์ก้อนที่สี่ที่เหลืออยู่อีกเก้าร้อยเก้าสิบสองล้านหยวนมาเป็นของตัวเองยังไงดี

หลังจากนั่งเรียนแบบใจลอยจนจบคาบ เพิ่งจะก้าวเท้าออกจากตึกเรียนหลัก ก็มีนักศึกษาชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหา บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูโรคจิตนิดๆ "เพื่อนนักศึกษาหลินชวน ขอคุยด้วยเป็นการส่วนตัวหน่อยได้ไหม?"

หลินชวนปรายตามองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง "มีธุระอะไรหรือเปล่า?"

นักศึกษาชายคนนั้นทำท่าทางมีลับลมคมนัย "เป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับเจียงจิ้นเยว่น่ะ ฉันคิดว่านายอาจจะสนใจ"

"ไม่สนใจ" หลินชวนขี้เกียจจะใส่ใจ จึงเดินหนีไปดื้อๆ เขาไม่รู้หรอกว่าทำไมจู่ๆ อีกฝ่ายถึงตั้งใจมาพูดเรื่องเจียงจิ้นเยว่ให้เขาฟัง แต่เขาก็ไม่อยากจะไปสืบเรื่องของคนอื่นจากปากของคนที่จู่ๆ ก็โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้หรอกนะ

นักศึกษาชายคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบก้าวเท้ายาวๆ ตามไป

พอเห็นหลินชวนเดินเข้าไปในทางเดินเล็กๆ เขาก็มองซ้ายมองขวา พอเห็นว่าไม่มีใครจึงพูดขึ้น "คืออย่างนี้นะ เรื่องทุนการศึกษาของเจียงจิ้นเยว่เนี่ย ฉันคอยติดตามมาตลอด เมื่อกี้เพิ่งรู้มาว่าในที่สุดเธอก็ได้ทุนการศึกษาแล้ว พอไปถามดูถึงได้รู้ว่าเป็นนายที่อนุมัติให้ ฉันก็เลยสงสัยว่านายไปเอาสิทธิ์อะไรมาอนุมัติเรื่องพวกนี้ พอไปสืบดูดีๆ ถึงได้รู้ว่านายนี่รวยไม่ธรรมดาเลยนะ"

พูดมาถึงตรงนี้ นักศึกษาชายคนนั้นก็หัวเราะหึๆ ดูเหมือนจะภาคภูมิใจในความฉลาดหลักแหลมของตัวเองซะเหลือเกิน

หลินชวนหยุดเดิน จ้องมองนักศึกษาชายคนนั้นด้วยสีหน้าราบเรียบ "หูตาแกไวดีนี่ เรื่องเพิ่งจะจัดการเสร็จหมาดๆ แกก็รู้เรื่องซะแล้ว"

"หึๆ ก็เพราะฉันทำงานอยู่ที่ตึกสำนักงานน่ะสิ บังเอิญอยู่ติดกับกองคลังพอดี แถมยังสนิทกับพวกผู้บริหารด้วยนะ" นักศึกษาชายยังคงทำหน้าได้ใจ ยื่นมือข้างหนึ่งออกมา "ขอแนะนำตัวหน่อยนะ ฉันชื่ออู๋เฟิง อยู่ปีสาม คณะการเงิน หอพักก็อยู่ติดกับห้องพวกนายนั่นแหละ"

หลินชวนแอบจดจำชื่อของอีกฝ่ายไว้ในใจ แต่ไม่ได้ยื่นมือไปจับด้วย "ผู้บริหารที่แกว่าสนิทด้วยน่ะ คือใครล่ะ?"

อู๋เฟิงเป็นพวกหน้าหนา พอเห็นหลินชวนไม่จับมือด้วย ก็ไม่ได้รู้สึกตะขิดตะขวงใจอะไร ชักมือกลับแล้วตอบว่า "รองเลขาธิการคณะกรรมการพนักงาน เลขาธิการหม่าไง ไม่รู้ว่านายจะรู้จักหรือเปล่านะ"

หลินชวนจดจำชื่อเลขาธิการหม่าไว้ในใจอีกคน ก่อนจะเอ่ยถาม "แล้วที่แกจงใจมาหาฉันเนี่ย มีธุระอะไรกันแน่?"

อู๋เฟิงไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป เขาพูดขึ้นว่า "คืออย่างนี้นะ เจียงจิ้นเยว่เป็นพวกไม่รักษาคำพูด ติดเงินฉันไว้ตั้งเยอะแต่ไม่ยอมคืน ฉันก็รอให้เธอได้ทุนการศึกษาแล้วเอามาคืนฉันอยู่เนี่ย ผลคือเงินอนุมัติลงมาแล้ว แต่เธอกลับไม่ยอมจ่ายฉันสักแดงเดียว ในเมื่อเพื่อนนักศึกษาหลินชวนรวยซะขนาดนั้น แถมยังอุตส่าห์ช่วยเธออีก นายก็น่าจะสนใจเธออยู่ใช่ไหมล่ะ นายช่วยจ่ายเงินส่วนนี้แทนเธอหน่อยได้ไหมล่ะ?"

หลินชวนยังคงตีสีหน้านิ่ง ถามกลับไปว่า "เท่าที่ฉันรู้มา เจียงจิ้นเยว่เป็นคนประหยัดมัธยัสถ์มาตลอด แล้วไปติดเงินแกได้ยังไงล่ะ?"

ระหว่างที่พูด เขาก็หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาส่งข้อความไปถามจางจิ้ง อย่างแรกเลย ต่อให้เจียงจิ้นเยว่จะติดหนี้ใครจริง มันก็ไม่ใช่กงการอะไรของหลินชวน ถ้าอู๋เฟิงคิดว่าหลินชวนกำลังตามจีบเจียงจิ้นเยว่อยู่ล่ะก็ หมอนี่คิดผิดถนัด

อย่างที่สองคือ หลินชวนไม่เชื่อคำพูดของอู๋เฟิงเลยแม้แต่ครึ่งคำ ต่อให้เจียงจิ้นเยว่จะติดหนี้จริงๆ อู๋เฟิงก็ไม่มีสิทธิ์มาทวงเงินเอากับเขา การกระทำแบบนี้มันดูไม่น่าเชื่อถือเอาซะเลย คำพูดของคนพรรค์นี้จะเอาอะไรมาเชื่อถือได้ล่ะ?

ยิ่งไปกว่านั้น หลินชวนก็รู้มาว่ารูปร่างหน้าตาของเจียงจิ้นเยว่นั้นสูงถึง 9.1 คะแนน เธอคือดาวมหาวิทยาลัยตัวจริงเสียงจริงต่างหาก

สาวสวยระดับนี้ ขอแค่มีมาตรฐานทางศีลธรรมต่ำลงมาสักนิด ก็ไม่มีทางขัดสนเรื่องเงินทองหรอก คนที่พร้อมจะเปย์เงินให้เธอ คงมีเยอะจนต่อแถวพันรอบมหาวิทยาลัยเจียงไห่ได้เป็นวงกลมเลยล่ะ

พูดตามตรง หลังจากผ่านเรื่องของจางเหยียนมาแล้ว เขาก็ไม่ได้มองสันดานของผู้หญิงในแง่ดีนักหรอก แต่ก็ไม่ได้สุดโต่งถึงขั้นมองคนในแง่ร้ายไปซะหมด อย่างน้อยพอดูจากสถานการณ์ของเจียงจิ้นเยว่แล้ว เธอไม่น่าจะเป็นคนที่ไร้ศีลธรรมแบบนั้น

ไม่นาน จางจิ้งก็ตอบข้อความกลับมา "อะไรนะ? ไอ้สารเลวอู๋เฟิงกล้าไปทวงเงินจากนายเนี่ยนะ? นายอย่าไปฟังที่มันพล่ามเด็ดขาดเลยนะ เจียงจิ้นเยว่ไม่เคยติดหนี้อะไรมันเลย ถ้าจะพูดให้ถูก ต้องบอกว่าอู๋เฟิงต่างหากที่ติดหนี้ทั้งเงินและบุญคุณตระกูลเจียง"

"ความจริงเมื่อก่อน บ้านของเจียงจิ้นเยว่ไม่ได้ยากจนเลยนะ ที่บ้านเปิดโรงงาน อย่างน้อยๆ ก็ถือว่าเป็นเศรษฐีย่อยๆ เลยล่ะ"

"แต่พ่อของเธอเป็นคนใจบุญเกินไป ช่วงสิบยี่สิบปีมานี้ อุปถัมภ์เด็กยากไร้ไปเป็นร้อยสองร้อยคน เงินทองส่วนใหญ่ก็หมดไปกับเรื่องพวกนี้แหละ ตัวเองก็ยังอยู่แต่บ้านเก่าๆ ไม่เคยเปลี่ยนบ้านใหม่เลย"

"ต่อมาธุรกิจเริ่มย่ำแย่ กำไรก็น้อยลงเรื่อยๆ พ่อของเธอก็ทำงานหนักเกินไปจนล้มป่วยเข้าโรงพยาบาล ค่าผ่าตัดบวกกับค่ารักษาพยาบาลหลังจากนั้น ปาเข้าไปตั้งหลายแสนหยวน"

"ครอบครัวที่ไม่มีเงินเก็บอยู่แล้ว ก็เลยต้องกลายมาเป็นหนี้เป็นสิน ส่วนพวกเด็กยากไร้ที่เคยได้รับความช่วยเหลือ บางคนก็เรียนจบมีงานทำเงินเดือนดีๆ กันตั้งนานแล้ว แต่ในบรรดาร้อยสองร้อยคนนั้น แทบจะเป็นพวกเนรคุณกันหมดเลย"

"บางคนถึงขั้นรู้ทั้งรู้ว่าพ่อของเธอเข้าโรงพยาบาล ก็ยังหน้าด้านมาขอเงินต่ออีก แถมยังหาว่าตอนแรกรอดส่งเสียให้เรียนจนจบป.ตรี แต่พอถึงแค่มัธยมก็ดันหยุดส่งเสีย หาว่าบ้านเธอไม่รักษาคำพูดอะไรสารพัด"

"ไอ้อู๋เฟิงเนี่ย ก็คือหนึ่งในเด็กที่เคยได้รับทุนอุปถัมภ์นั่นแหละ ได้รับทุนมาตั้งแต่ประถมจนถึงมหา'ลัย ตอนหลังรู้ทั้งรู้ว่าบ้านเจียงไม่มีเงินแล้ว ก็ยังจะตามตื๊อขอเงินจากเจียงจิ้นเยว่อีก"

หลินชวนอ่านแล้วก็ขมวดคิ้วแน่น เชี่ยเอ๊ย บนโลกนี้มีคนที่หน้าด้านหน้าทนไร้ยางอายได้ขนาดนี้ด้วยเหรอวะเนี่ย?

ตอนแรกเขานึกว่าจางเหยียนกับหลิ่วถิงก็หน้าด้านสุดๆ แล้วนะ นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีคนที่เหนือชั้นกว่าโผล่มาอีก

หลินชวนเงยหน้าขึ้นมองอู๋เฟิง แล้วพูดว่า "ทำไมฉันถึงได้ยินมาว่า ครอบครัวของเจียงจิ้นเยว่เป็นคนส่งเสียให้แกเรียนล่ะ?"

อู๋เฟิงชะงักไปอีกรอบ คงนึกไม่ถึงว่าหลินชวนจะสืบเรื่องนี้ได้เร็วขนาดนี้

แต่ก็ยังคงความหน้าหนาเอาไว้ แกล้งหัวเราะแห้งๆ "ก็จริงนั่นแหละ แต่ครอบครัวนั้นบอกว่าจะส่งเสียให้เรียนจนจบป.ตรีนี่นา ผลคือส่งเสียถึงแค่ปีหนึ่งก็หยุดส่งแล้ว ช่วงสองปีมานี้ฉันต้องดิ้นรนทำงานพาร์ตไทม์ส่งตัวเองเรียนเลยนะ"

"ตกลงกันไว้ดิบดีว่าจะส่งเสียจนจบป.ตรี เพื่อให้พวกเราลืมตาอ้าปากได้ แต่กลับมาหยุดส่งเสียกลางคันแบบนี้ ถ้านี่ไม่เรียกว่าผิดคำพูด แล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะ?"

เมื่อหลินชวนได้รับการยืนยัน เขาก็เบาใจ รีบส่งข้อความหารองอธิการบดีและเลขาธิการสโมสรนักศึกษาทันที "ดูเหมือนว่าการทำงานของตึกสำนักงานมหา'ลัยเรา จะหละหลวมไปหน่อยนะครับ มีคนเอาความลับมาปล่อยปละละเลยง่ายๆ แบบนี้เลย"

พร้อมกันนั้น เขาก็ส่งไฟล์บันทึกเสียงคำพูดของอู๋เฟิงเมื่อกี้ไปให้ด้วย ใช่แล้ว เมื่อกี้เขาแอบอัดเสียงเอาไว้

ความจริงต่อให้ไม่อัดเสียงก็ไม่ต่างกันหรอก ตอนนี้เขามีอำนาจสิทธิ์ขาดไม่เบา แค่เอ่ยปากประโยคเดียวก็ได้รับความสำคัญแล้ว และขอแค่ได้รับความสำคัญ เรื่องพวกนี้ก็สืบหาความจริงได้ง่ายนิดเดียว

ในตอนนั้นเอง อู๋เฟิงก็ยังคงพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ต่อไปว่า "เพราะงั้น เงินที่เจียงจิ้นเยว่ติดฉันอยู่ในช่วงหลังๆ นี้น่ะ นายพอจะช่วยจ่ายแทนได้ไหมล่ะ? ยังไงเงินแค่นี้ สำหรับนายมันก็ขนหน้าแข้งไม่ร่วงอยู่แล้วนี่นา"

"ไม่อย่างนั้นล่ะก็ นายคงไม่อยากให้เรื่องที่นายกำลังตามจีบสามดาวคณะพร้อมกับเจียงจิ้นเยว่หลุดออกไปหรอกใช่ไหม? ถ้ามีคนเอาไปตั้งกระทู้ใส่สีตีไข่ในเว็บบอร์ดล่ะก็ ฉันเกรงว่าชื่อเสียงของนายจะป่นปี้เอานะ"

ตอนแรกหลินชวนก็กะจะแค่เตะหมอนี่ออกจากตึกสำนักงานก็พอแล้ว แต่พอได้ยินคำพูดนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลง แล้วยิ้มตอบ "แกให้เวลาฉันกลับไปคิดทบทวนดูหน่อยก็แล้วกัน"

อู๋เฟิงพยักหน้า "ได้สิ แต่ห้ามคิดนานเกินไปนะ ไม่งั้นล่ะก็ ข่าวสารมันไม่รอใครหรอกนะ"

หลังจากหลินชวนเดินจากไป อู๋เฟิงก็ยังแสยะยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ

ไม่ไกลออกไปนัก มีนักศึกษาชายคนหนึ่งที่น่าจะบังเอิญเห็นเหตุการณ์นี้เข้าพอดี เดินตรงเข้ามาหาพลางเอ่ยถามด้วยความตื่นตระหนก "เมื่อกี้เหมือนฉันจะได้ยินว่า แกกำลังข่มขู่หลินชวนอยู่เหรอ?"

นักศึกษาชายคนนี้ เป็นคนของสภานักศึกษา

อู๋เฟิงหัวเราะหึๆ "ก็ไม่เชิงข่มขู่หรอก แค่ไปขอผลประโยชน์จากมันนิดหน่อยเอง"

"ไอ้เวรเอ๊ย แกตระหนักบ้างไหมว่าตัวเองกำลังไปกระตุกหนวดเสือใครเข้า? ตั้งแต่นี้ต่อไปอย่าไปบอกใครเชียวนะว่าอยู่หอเดียวกับพวกฉัน พวกฉันไม่ขอมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับแกทั้งนั้น" นักศึกษาชายมองอู๋เฟิงด้วยสายตาราวกับกำลังมองคนโง่ที่รนหาที่ตาย