บทที่ 64 พายุฝนเพิ่งจะเริ่มก่อตัว

ณ สำนักงานสโมสรนักศึกษา หลังจากเลขาธิการสโมสรนักศึกษาจัดการงานเสร็จ เขาก็จิบชาพักผ่อนพลางหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา

ไม่นานเขาก็เห็นข้อความที่หลินชวนเพิ่งส่งมาให้ และมันก็ดึงดูดความสนใจของเขาในระดับสูงสุดทันที

อย่างแรกเลย เรื่องการนำความลับไปแพร่งพรายถือเป็นข้อห้ามร้ายแรง ถึงแม้เรื่องนี้จะไม่ได้เป็นความลับสุดยอดอะไร แต่มันก็ไม่ควรตกเป็นหัวข้อสนทนาที่ผู้ช่วยนักศึกษาจะเอาไปพูดเรื่อยเปื่อยได้ทุกที่

อย่างที่สอง ข้อความนี้หลินชวนเป็นคนส่งมา เห็นได้ชัดว่าเขาเกิดความไม่พอใจแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ยิ่งต้องให้ความสำคัญให้มาก

ถึงแม้สถานะของหลินชวนจะเป็นเพียงแค่นักศึกษาคนหนึ่งก็ตาม

แต่เขายังมีอีกหนึ่งสถานะ นั่นคือศิษย์เก่าผู้บริจาคเงินรายใหญ่ระดับท็อปของมหาวิทยาลัยเจียงไห่ เพิ่งจะบริจาคเงินไปหกล้านหยวน แถมยังรับปากว่าจะบริจาคสมทบอีกปีละหกล้านหยวนไปตลอดเก้าปีข้างหน้า

การบริหารมหาวิทยาลัยก็ต้องใช้เงิน ถึงแม้เบื้องบนจะมีงบประมาณจัดสรรลงมาให้ แต่มันก็เพียงพอแค่ประคองการทำงานพื้นฐานเท่านั้น หากมีเงินบริจาคเข้ามาสมทบ ก็จะสามารถพัฒนาด้านต่างๆ ให้ดียิ่งขึ้นได้

ยิ่งทำผลงานได้ดีเท่าไหร่ ผลประเมินของพวกเขาก็จะยิ่งดีตามไปด้วย โอกาสที่จะได้เลื่อนขั้นก็ย่อมสูงขึ้นเป็นเงาตามตัว

ยิ่งไปกว่านั้น อย่าลืมสิว่าหลินชวนบริจาคเงินตามคำสั่งของผู้ใหญ่ในครอบครัว การที่สั่งให้ลูกหลานตัวเองบริจาคเงินตั้งหกสิบล้านหยวนได้ ผู้ใหญ่ท่านนั้นจะมีอำนาจบารมีล้นฟ้าขนาดไหนกันล่ะ?

สรุปสั้นๆ ก็คือ หลินชวนคือบุคคลที่คู่ควรแก่การให้ความสำคัญอย่างยิ่งยวด

เลขาธิการสโมสรนักศึกษารีบไปหาเลขาธิการคณะกรรมการพนักงานมหาวิทยาลัยทันที โดยไม่อ้อมค้อม เขาเปิดคลิปเสียงให้อีกฝ่ายฟังตรงๆ

เลขาธิการคณะกรรมการพนักงานฯ ขมวดคิ้วมุ่น สั่งให้เลขาไปตามตัวรองเลขาธิการหม่ามาพบทันที จากนั้นก็ขี้เกียจจะพูดพร่ำทำเพลง เปิดคลิปเสียงให้รองเลขาธิการหม่าฟัง

รองเลขาธิการหม่าฟังจบ สีหน้าก็ดูย่ำแย่ลงทันที "ผมไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้อู๋เฟิงฟังเลยนะ มันบังเอิญแอบได้ยินเอง ผมก็เคยเตือนมันไปแล้วว่าห้ามเอาไปพูดต่อ นึกไม่ถึงเลยว่ามันจะเอาไปป่าวประกาศมั่วซั่วแบบนี้"

เลขาธิการคณะกรรมการพนักงานฯ เคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบาๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เรื่องรายละเอียด ค่อยมาทำรายงานชี้แจงให้ผมฟังทีหลัง ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำเป็นอันดับแรกคือ จัดการเตะอู๋เฟิงคนนี้ออกจากสำนักงานไปซะ แล้วไปพิจารณาดูด้วยว่าสมควรจะบันทึกความผิดสถานหนักด้วยไหม"

"ครับๆๆ ผมจะรีบจัดการเดี๋ยวนี้เลย ส่วนรายงานทบทวนความผิด ผมก็จะรีบทำมาส่งให้เร็วที่สุดครับ" รองเลขาธิการหม่ารีบรับคำ เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายเต็มหน้าผาก

แต่ยังไม่ทันที่รองเลขาธิการหม่าจะได้ไปจัดการธุระ จู่ๆ เลขาก็เดินเข้ามา "ท่านรองเลขาธิการคะ ท่านรองอธิการบดีเรียกพบค่ะ"

รองเลขาธิการหม่าหน้าถอดสี รีบวิ่งหน้าตั้งไปที่ห้องทำงานของรองอธิการบดีทันที

ทว่าผลปรากฏว่า สีหน้าของรองอธิการบดียิ่งดูถมึงทึงกว่าเดิม "คุณก็เป็นผู้บริหารเก่าแก่แล้ว ทำไมถึงยังทำผิดพลาดเรื่องโง่ๆ แบบนี้ได้อีก? เรื่องสำคัญระดับนี้ เอาไปหลุดปากบอกคนที่ไม่เกี่ยวข้องได้ยังไง?"

"เป็นความผิดของผมเองครับ แต่ผมไม่ได้ตั้งใจ..."

รองเลขาธิการหม่าพูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกรองอธิการบดีพูดแทรกขึ้นมา "ไม่ต้องมาแก้ตัวกับผม ไปอธิบายให้คณะกรรมการตรวจสอบวินัยฟังเอาเองเถอะ"

พอได้ยินคำว่าคณะกรรมการตรวจสอบวินัย สีหน้าของรองเลขาธิการหม่าก็เปลี่ยนไปอีกรอบ เขาตระหนักได้ว่าเรื่องนี้คงส่งผลกระทบต่อตัวเขารุนแรงกว่าที่คาดคิดไว้มาก

เขารู้ดีว่าลำพังแค่ตัวเรื่องมันไม่ได้ใหญ่โตอะไรนัก แต่ปัญหาคือ มันดันไปเกี่ยวพันกับหลินชวนที่เป็นคนโปรดเบอร์หนึ่งในตอนนี้ ถ้าเกิดเอาผิดขึ้นมาจริงๆ เรื่องมันก็ลุกลามใหญ่โตได้เหมือนกัน

เมื่อเรื่องบานปลายมาถึงขั้นนี้ เขาก็ทำได้แค่พยายามกอบกู้สถานการณ์ให้ได้มากที่สุด และสิ่งแรกที่ต้องทำก็คือ การเตะโด่งอู๋เฟิงออกไป ในใจของเขาตอนนี้เกลียดชังอู๋เฟิงเข้ากระดูกดำ รู้อย่างนี้ไม่น่ารับไอ้เวรนี่เข้ามาทำงานแต่แรกเลย

ทางด้านอู๋เฟิงที่เพิ่งจะกลับถึงหอพักและกำลังลำพองใจอยู่นั้น ไม่นานก็ได้รับโทรศัพท์จากอาจารย์ฝ่ายพนักงาน แน่นอนว่าไม่ใช่รองเลขาธิการหม่าโทรมาด้วยตัวเองหรอก ระดับของเขายังไม่คู่ควร

อาจารย์ฝ่ายพนักงานรู้เรื่องที่รองเลขาธิการหม่าถูกไอ้เด็กอู๋เฟิงนี่ทำพิษเข้าให้แล้ว น้ำเสียงจึงเย็นชาสุดๆ "อู๋เฟิง ค่าจ้างทำงานพาร์ตไทม์ครึ่งเดือนนี้ของเธอ เดี๋ยวจะโอนให้นะ แต่หลังจากนี้ไม่ต้องมาที่สำนักงานแล้ว อ้อ แล้วก็เตรียมเขียนรายงานสำนึกผิดมาด้วยล่ะ เรื่องที่เธอเอาความลับไปแพร่งพรายมั่วซั่ว อาจจะต้องโดนบันทึกความผิดนะ"

อู๋เฟิงตกใจสุดขีด กำลังจะอ้าปากแก้ตัว แต่อีกฝ่ายไม่เปิดโอกาสให้เลย กดตัดสายทิ้งไปดื้อๆ

อู๋เฟิงยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ตัวเองถึงโดนเตะออกจากสำนักงาน ทำความลับรั่วไหลเหรอ? หรือว่าจะหมายถึงเรื่องที่หลินชวนอนุมัติทุนการศึกษา? แต่ตัวเองเพิ่งจะพูดไปแหม็บๆ หันมาอีกทีก็โดนไล่ออกเลยเนี่ยนะ?

รูมเมทคนที่เคยเอ่ยเตือนเขาเอาไว้ก่อนหน้านี้ ได้ยินบทสนทนาทั้งหมด ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด "ฉันพูดผิดที่ไหนล่ะ กรรมตามสนองแล้วไง"

อู๋เฟิงหน้าถอดสี รีบเถียงกลับ "นายหมายความว่านี่เป็นฝีมือของหลินชวนงั้นเหรอ? มันนึกอยากจะเตะฉันออกจากสำนักงานก็เตะออกได้ง่ายๆ แบบนี้เลยเนี่ยนะ? ต่อให้มันจะรวยแค่ไหน ก็ไม่น่าจะทำอะไรตามอำเภอใจได้ขนาดนี้นี่หว่า?"

รูมเมทแค่นเสียงหัวเราะหึๆ "ก็เพราะแบบนี้ไง ถึงได้บอกว่าแกไม่รู้ตัวเลยสักนิด ว่ากำลังไปหาเรื่องใครอยู่"

"แกคิดว่าคนรวย ก็แค่มีเงินอย่างเดียวงั้นเหรอ? ชนชั้นกลางทั่วไป อาจจะมีเงินแค่นิดหน่อย แต่ถ้าคนรวยระดับนึง แกคิดว่าคนธรรมดาจะกล้าไปตอแยเหรอ?"

"แกคงไม่เห็นล่ะสิ ว่าประธานสภานักศึกษา รองประธาน แล้วก็คนอื่นๆ นอบน้อมกับหลินชวนขนาดไหน"

"ถึงฉันจะไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัด แต่แกคิดว่าตัวเองเก่งกว่าประธานสภานักศึกษาหรือไง? ต่อให้พูดกันตามตรงประธานสภานักศึกษาจะไม่ได้มีอำนาจสิทธิ์ขาดอะไร แต่เรื่องฝีมือการทำงานกับมนุษยสัมพันธ์ยังไงก็เหนือกว่าแกแน่ๆ แกเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงคิดว่าคนที่ประธานสภานักศึกษายังต้องก้มหัวให้ แกจะไปข่มขู่เขาได้?"

"อีกอย่าง แกก็เป็นคนพูดเอง ว่าทุนการศึกษาของเจียงจิ้นเยว่ เขาเป็นคนอนุมัติ การที่เขาสามารถอนุมัติเรื่องแบบนี้ได้ มันหมายความว่ายังไง?"

"ตอนที่ได้ยินแกเล่าเรื่องนี้ ฉันก็ตกใจนะ แล้วก็พอจะเดาสาเหตุที่พวกประธานสภานักศึกษาต้องยอมก้มหัวให้เขาได้แล้ว เปอร์เซ็นต์สูงมากที่จะต้องเกี่ยวข้องกับผู้บริหารระดับสูงของมหา'ลัย"

"ท้ายที่สุดแล้ว เรื่องทุนการศึกษาสำหรับนักศึกษาขาดแคลน ตามหลักแล้วต้องให้ผู้บริหารมหา'ลัยเป็นคนตรวจสอบก่อน พอผ่านแล้วก็ต้องส่งเรื่องไปที่กระทรวงศึกษาธิการ เพื่อตรวจสอบอีกรอบ ถึงจะเบิกจ่ายเงินลงมาได้"

"แต่หลินชวนนึกอยากจะอนุมัติก็อนุมัติได้เลย แสดงว่าอำนาจของเขามันส่งตรงถึงระดับผู้บริหารมหา'ลัยไปแล้ว นักศึกษาคนนึงทำได้ขนาดนี้ มันหมายความว่ายังไง? เป็นไปได้สูงมากว่าภูมิหลังของเขาจะยิ่งใหญ่จนน่ากลัว"

"คนระดับนี้ ถ้าคนมีสมองสักหน่อยก็ควรจะรู้สึกหวาดกลัวสิวะ แต่แกเสือกหน้าด้านไปข่มขู่เขาเนี่ยนะ?"

"พูดตามตรงนะ ตั้งแต่เกิดมาฉันเพิ่งจะเคยเห็นคนโง่ดักดานขนาดแกเป็นครั้งแรกเลย หน้าเงินน่ะไม่เท่าไหร่ แต่อย่างน้อยก็ต้องหัดมีสมองซะบ้าง อยู่หอเดียวกับแก ฉันยังแอบกลัวเลยว่าแกจะโดนฟ้าผ่าตายแล้วฉันจะพลอยโดนลูกหลงไปด้วย"

"การที่เขาเตะแกออกจากสำนักงานได้เนี่ย ถือว่ายังปรานีแล้วนะ ฉันกลัวว่าพายุฝนลูกนี้มันเพิ่งจะเริ่มก่อตัวซะมากกว่า"

"ถ้าฉันเป็นแกนะ ฉันจะรีบวิ่งไปขอโทษเขาอย่างจริงใจเดี๋ยวนี้เลย บางทีเรื่องใหญ่อาจจะกลายเป็นเรื่องเล็ก หรือเรื่องเล็กอาจจะกลายเป็นไม่มีอะไรเลยก็ได้"

สีหน้าของอู๋เฟิงเปลี่ยนไปมาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า "ฉันไม่เชื่อหรอกว่ามันจะทำอะไรฉันได้ คนไม่มีอะไรจะเสียอย่างฉัน ไม่กลัวพวกคนรวยหรอกเว้ย"

ระหว่างทางกลับ หลินชวนก็ส่งข้อความไปหาประธานสภานักศึกษา ไป๋ฮ่าวเชียน เพื่อขอประวัติของอู๋เฟิง

ความจริงแล้วตามหลักการ ต่อให้ข้อมูลนักศึกษาจะไม่ได้เป็นความลับสุดยอดอะไร แต่ก็ใช่ว่าใครนึกอยากจะดูก็เอาไปให้ดูได้ง่ายๆ

แต่สังคมในปัจจุบัน หลายๆ ครั้งก็ไม่ได้ยึดถือหลักการกันขนาดนั้น ไป๋ฮ่าวเชียนใช้เวลาเพียงไม่นาน ก็ส่งประวัติของอู๋เฟิงมาให้ ไม่เพียงแต่มีประวัติพื้นฐานตอนเข้าเรียนเท่านั้น แต่ยังมีข้อมูลสภาพครอบครัวอื่นๆ แนบมาด้วย

ที่แท้เมื่อหลายปีก่อนบ้านของเขาก็เคยเปิดโรงงาน โดยเลียนแบบมาจากพ่อของเจียงจิ้นเยว่ ไม่เพียงแต่ได้รับทุนส่งเสียให้เรียนเท่านั้น แม้แต่ธุรกิจที่บ้านก็ยังได้รับความช่วยเหลือด้วย ถ้าจะพูดกันตามตรง ก็ถือว่าแย่งลูกค้าของครอบครัวเจียงจิ้นเยว่ไปไม่น้อยเลย เพียงแต่ครอบครัวเขาเข้ามาในวงการนี้ช้าเกินไป ก็เลยไม่ค่อยได้กำไรเท่าไหร่

"พ่อของเจียงจิ้นเยว่นี่ โคตรจะเป็นคนดีศรีสังคมเลยจริงๆ สมแล้วล่ะที่ยุคนี้การเป็นคนดีมันมักจะไม่ค่อยได้ดี" หลินชวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็คิดหาวิธีจัดการกับอู๋เฟิงออก

ความจริงแล้ววิธีสั่งสอนอู๋เฟิงมีอยู่ตั้งมากมาย แต่การตีงูต้องตีให้ตาย ถ้าจะลงมือทั้งที มันก็ต้องจัดให้หนักหน่อย