บทที่ 65 การโจมตีข้ามมิติด้วยความได้เปรียบด้านทรัพยากรของคนรวย

หลินชวนตัดสินใจไม่กลับหอพัก เขาหยิบประวัติของอู๋เฟิงติดตัวไปด้วย แล้วขับลัมโบร์กินีตรงไปยังสำนักงานทนายความซิงเฉวียนที่อยู่ใกล้ๆ

ทันทีที่จอดรถเสร็จ ก็มีทนายความหลายคนเดินออกมาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น

สำนักงานทนายความซิงเฉวียนเป็นสำนักงานขนาดใหญ่ มีฝีมือและชื่อเสียงติดอันดับต้นๆ ของเมืองเจียงไห่

ถ้าเป็นคนธรรมดาทั่วไปมาติดต่อ พวกเขาไม่มีทางเดินออกมาต้อนรับถึงข้างนอกหรอก แค่ไม่ทำตัวหยิ่งยโสใส่ก็ถือว่าดีถมไปแล้ว

แต่สำหรับเจ้าของรถลัมโบร์กินีย่อมแตกต่างออกไป เพราะนี่คือเครื่องการันตีว่าเป็นลูกค้ารายใหญ่

"เชิญด้านในเลยค่ะคุณผู้ชาย" ทนายความสาวผมสั้นท่าทางทะมัดทะแมงที่เดินนำหน้าสุดเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้ม

เมื่อเข้ามานั่งในห้องรับรองและชงชาเสร็จสรรพ พวกเขาก็ทักทายและแนะนำตัวกันสั้นๆ เธอชื่อเฉินอิน

เฉินอินเข้าเรื่องอย่างรวดเร็ว "คุณหลินคะ ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรให้พวกเราช่วยเหลือไหมคะ?"

หลินชวนหยิบเอกสารปึกหนึ่งออกมา "มีโรงงานผลิตผงฉาบผนังเอกชนแห่งหนึ่งค้างจ่ายค่าจ้างพนักงาน ผมอยากจะช่วยพนักงานพวกนั้นเรียกร้องสิทธิ์ครับ"

เฉินอินเห็นหลินชวนขับลัมโบร์กินี แถมยังมีบุคลิกสุภาพเรียบร้อยดั่งหยก ตอนแรกก็คิดว่าน่าจะเป็นคดีข้อพิพาทของบริษัทใหญ่ หรือไม่ก็คดีแย่งชิงมรดกอะไรทำนองนั้น นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นคดีขี้ปะติ๋วขนาดนี้

โรงงานผลิตผงฉาบผนังเอกชนแห่งนี้ ไม่ใช่โรงงานเล็กๆ ธรรมดานะ แต่มันเล็กจิ๋วเลยล่ะ

ตั้งอยู่ในเขตชนบทชานเมือง อุปกรณ์เครื่องจักรก็เก่าซอมซ่อ ต่อให้ขายทิ้งแบบเหมาเข่ง อย่างมากก็ได้เงินแค่สองแสนกว่าหยวน

เจ้าของเป็นสามีภรรยาคู่หนึ่ง ส่วนพนักงานก็มีแค่สามสี่คนเท่านั้น

แล้วการไปช่วยคนพวกนี้เรียกร้องสิทธิ์ มันจะได้เงินสักกี่บาทเชียว? แน่นอนว่าส่วนแบ่งค่าทนายที่พวกเธอจะได้ ก็คงน้อยจนน่าสงสารตามไปด้วย

เขาเป็นถึงคุณชายตระกูลมหาเศรษฐีแท้ๆ ทำไมถึงมาใส่ใจกับโรงงานเล็กเท่าขี้ตาแมวแบบนี้ได้ล่ะ?

เฉินอินไม่อยากรับทำคดีข้อพิพาทเล็กๆ แบบนี้เลย แต่พอมองดูคุณชายที่นั่งอยู่ตรงหน้า เธอก็ตัดสินใจรับงานเพื่อผูกมิตรเอาไว้ ไม่แน่ว่าวันข้างหน้าเขาอาจจะเอาโปรเจกต์ใหญ่กว่านี้มาให้ก็ได้ ใครจะไปรู้?

เฉินอินเอ่ยถาม "คุณหลินคะ พอจะเรียกคนงานพวกนั้นมาที่นี่ได้ไหมคะ? พวกเราจำเป็นต้องสอบถามรายละเอียดและรวบรวมพยานหลักฐานให้ครบถ้วนค่ะ"

หลินชวนตอบ "คนงานพวกนั้นล้วนแต่เป็นคนไม่มีความรู้ครับ ทั้งที่ตัวเองเสียเปรียบแท้ๆ แต่กลับไม่รู้จักใช้กฎหมายมาปกป้องสิทธิ์ของตัวเอง คงต้องรบกวนทางคุณส่งคนไปช่วยพูดเกลี้ยกล่อมพวกเขาหน่อยนะครับ"

พอได้ยินแบบนั้น เฉินอินก็ถึงกับงงตึ้บ

เธอก็รู้แหละว่าสมัยนี้ยังมีคนอีกไม่น้อยที่ไม่รู้กฎหมายเลย โดนโรงงานเบี้ยวค่าแรงมาครึ่งปีก็ยังก้มหน้าทนยอมรับสภาพโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ

แต่คดีเล็กๆ แค่นี้ ถึงขั้นต้องให้พวกเธอถ่อไปเกลี้ยกล่อมด้วยตัวเองเลยเหรอ?

แต่ประโยคถัดมาของหลินชวน กลับทำเอาดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นมาทันที "ค่าทนายหนึ่งล้านหยวน ผมมีเงื่อนไขแค่สองข้อ หนึ่งคือพนักงานต้องได้รับความเป็นธรรม สองคือโรงงานแห่งนี้จะต้องปิดตัวลง"

"ผมหวังว่าจะจัดการให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถ้างานนี้ราบรื่น วันข้างหน้าเราอาจจะได้ร่วมงานกันในโปรเจกต์ที่ใหญ่กว่านี้ครับ"

เฉินอินตื่นเต้นจนเนื้อเต้น คุณชายคนนี้เป็นลูกค้ารายใหญ่จริงๆ ด้วย

การใช้เงินตั้งหนึ่งล้านหยวนไปฟ้องร้องโรงงานเล็กๆ ที่มีมูลค่าแค่สองแสนกว่าหยวน ไม่ว่าจะมองมุมไหนมันก็ไม่คุ้มค่าเอาซะเลย

เห็นได้ชัดว่าคุณชายคนนี้ไม่ได้ทำไปเพื่อเงิน เดาได้เลยว่าร้อยทั้งร้อย เจ้าของโรงงานคงไปกระตุกหนวดเสือเขาเข้าให้แล้ว

เฉินอินรับคำอย่างหนักแน่น "คุณหลินวางใจได้เลยค่ะ พวกเราจะจัดการให้คุณพอใจอย่างแน่นอน สำนักงานทนายความซิงเฉวียนของเรามีเส้นสายเครือข่ายอยู่ทั่วทั้งเมืองเจียงไห่ ยิ่งโรงงานแห่งนี้ตั้งอยู่ในเขตอำเภอเล็กๆ ที่ขึ้นตรงกับเมืองเจียงไห่ด้วยแล้ว ยิ่งจัดการง่ายเลยค่ะ"

"แต่ฉันขอคอนเฟิร์มอีกนิดนะคะ คุณหลินต้องการแค่ฟ้องร้องเพื่อเรียกร้องสิทธิ์ให้พนักงานอย่างเดียว หรือว่าพวกข้อหาเรื่องการต่อเติมอาคารผิดกฎหมาย ปัญหาด้านอัคคีภัย และเรื่องการปล่อยมลพิษ ก็สามารถฟ้องรวมไปด้วยได้เลยคะ?"

หลินชวนตอบเสียงเรียบ "ตราบใดที่เป็นวิธีที่ถูกกฎหมาย ก็งัดมาใช้ให้หมดเลยครับ"

"เข้าใจแล้วค่ะ" เฉินอินพยักหน้ารับ ตอนนี้เธอยิ่งมั่นใจในจุดประสงค์ของหลินชวนแล้ว การเรียกร้องสิทธิ์มันก็แค่ข้ออ้าง การบดขยี้โรงงานแห่งนี้ให้ย่อยยับต่างหากล่ะคือเป้าหมายที่แท้จริง

ไม่นานทั้งสองฝ่ายก็เซ็นสัญญาว่าจ้างกันเรียบร้อย ถึงแม้เงินมัดจำล่วงหน้าจะไม่ได้เยอะอะไร ต้องรอให้งานสำเร็จลุล่วงก่อนถึงจะได้จ่ายครบหนึ่งล้านหยวน

แต่เห็นได้ชัดว่าเฉินอินไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้นเลย เพราะในมุมมองของเธอ คดีนี้มันง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก

...

เวลาผ่านไปสองวันครึ่ง จู่ๆ เสียงสายเรียกเข้าสมาร์ตโฟนของอู๋เฟิงที่กำลังนั่งอยู่ในหอพักก็ดังขึ้น

พอมองดูหน้าจอเห็นว่าเป็นสายจากพ่อ เขาก็รีบกดรับทันที

ตอนแรกก็นึกว่าจะโทรมาคุยสารทุกข์สุกดิบตามประสา แต่กลับได้ยินน้ำเสียงร้อนรนของพ่อดังสวนมา "อาเฟิง แกรู้จักทนายความเก่งๆ บ้างไหม?"

อู๋เฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับ "เมื่อก่อนก็พอจะรู้จักทนายความอยู่คนนึงครับ พ่อถามทำไมเหรอ?"

พ่อของเขาตอบด้วยความร้อนรน "ก็คนงานสี่คนในโรงงานเราน่ะสิ จู่ๆ ก็แว้งกัด รวมหัวกันกล้าฟ้องร้องพวกเราซะงั้น"

"แล้วไอ้สำนักงานทนายความอะไรที่ชื่อซิงเฉวียนนั่น ก็ยังฟ้องพ่วงข้อหาต่อเติมอาคารผิดกฎหมาย เรื่องอัคคีภัย แล้วก็เรื่องปล่อยมลพิษมาด้วย ใครๆ เขาเปิดโรงงานมันก็ทำแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ ทำไมจู่ๆ ถึงได้มีปัญหาเยอะแยะขนาดนี้วะ?"

"ตอนนี้บัญชีธนาคารของพวกเราถูกอายัดหมดแล้ว แถมยังมีหมายศาลระบุวันนัดพิจารณาคดีมาแล้วด้วย เขาบอกว่าให้เวลาไกล่เกลี่ยครึ่งเดือน ถ้าตกลงกันไม่ได้ก็ไปเจอกันที่ศาลเลย"

ขั้นตอนตั้งแต่การยื่นฟ้องจนถึงการรับฟ้อง โดยทั่วไปต้องใช้เวลาตั้งเจ็ดวัน กว่าคดีจะจบกระบวนความ ก็อาจจะกินเวลาถึงสามสี่เดือน

ถ้าฝ่ายจำเลยรู้จักใช้วิธีเตะถ่วงเวลาล่ะก็ อาจจะลากยาวไปเป็นปีสองปีหรือนานกว่านั้นด้วยซ้ำ

ทว่าในเมื่อฝ่ายจำเลยมีวิธีเตะถ่วงเวลา ฝ่ายโจทก์ก็ย่อมมีวิธีเร่งรัดกระบวนการเช่นกัน และสำนักงานทนายความซิงเฉวียน ก็คือผู้เชี่ยวชาญระดับหัวกะทิในด้านนี้อย่างไม่ต้องสงสัย

ใช้เวลาแค่สองวันครึ่ง ทั้งการยื่นเอกสารฟ้องร้อง การจ่ายค่าธรรมเนียมศาล การจ่ายค่าวางหลักประกัน และการส่งหมายเรียกนัดพิจารณาคดี ทุกอย่างก็ถูกจัดการจนเสร็จสรรพ

สีหน้าของอู๋เฟิงเปลี่ยนไปทันที ในหัวนึกถึงชื่อของหลินชวนขึ้นมาเป็นคนแรก ท้ายที่สุดแล้ว ช่วงนี้คนที่เขาไปล่วงเกินเข้า ก็มีแค่หลินชวนคนเดียวนี่แหละ

"เหอะ ก็แค่นี้เองงั้นเหรอ? แกจ้างทนายได้ คิดว่าฉันจ้างไม่ได้หรือไง?" อู๋เฟิงแค่นเสียงเยาะเย้ย ก่อนจะกดโทรศัพท์หาเพื่อนที่เป็นทนายความทันที ต้องยอมรับเลยว่าหมอนี่ก็พอจะมีเส้นสายอยู่บ้างเหมือนกัน

ทนายความที่แซ่เฉียนคนนั้นทำงานอยู่ในอำเภอของพวกเขา และบังเอิญมีคิวว่างพอดี จึงรีบไปดูลาดเลาที่โรงงานของครอบครัวอู๋เฟิงอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็โทรกลับมาหาเขา "อู๋เฟิง นี่แกไปมีเรื่องบาดหมางกับใครมาหรือเปล่าเนี่ย?"

อู๋เฟิงตอบ "ก็ไปมีเรื่องกับคนคนนึงมาแหละ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหรอก ในเมื่อมันอยากจะฟ้อง ก็สู้คดีกันไปสิ ยังไงซะถ้าเราชนะคดี ฝ่ายตรงข้ามก็ต้องเป็นคนจ่ายค่าทนายให้เราอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?"

ทนายเฉียนรีบแย้ง "ไม่ๆๆ นั่นแหละคือประเด็นสำคัญเลย คนที่แกไปมีเรื่องด้วยน่ะ ไม่ใช่ว่ารวยระดับเศรษฐีหรอกนะ?"

"แกรู้หรือเปล่า ว่าฝ่ายนั้นเขาจ้างสำนักงานทนายความซิงเฉวียนมาทำคดีเลยนะเว้ย นั่นมันสำนักงานระดับบิ๊กเบิ้มเลย ลำพังแค่ก้าวเท้าเข้าไปฉันยังไม่มีปัญญาเลย ทนายความกิ๊กก๊อกสุดของที่นั่น ก็ยังเก่งกว่าฉันเป็นไหนๆ"

"แถมงานนี้ พวกเขาไม่ได้มาแค่คนเดียวนะ แต่ยกกันมาเป็นทีมเลย ถ้าไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ คงนึกว่าเป็นคดีระดับชาติไปแล้ว"

"แล้วแกรู้ไหมว่าพวกเขายื่นเงื่อนไขอะไรให้พวกคนงานบ้าง? พวกเขาจ่ายเงินล่วงหน้าให้คนงานพวกนั้นไปก่อนหนึ่งในสามของค่าแรงหกเดือนที่ถูกเบี้ยว เพื่อให้คนงานมีเงินใช้จ่ายประทังชีวิต จะได้สู้คดีได้อย่างสบายใจ"

"ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าคดีนี้จะแพ้หรือชนะ พวกเขาก็ไม่เก็บค่าธรรมเนียมจากคนงานเลยแม้แต่แดงเดียว พอชนะคดีปุ๊บ ทั้งค่าจ้างที่ค้างจ่าย ค่าชดเชย ค่าล่วงเวลา พวกเขาจะยกให้คนงานทั้งหมดแบบไม่หักเปอร์เซ็นต์เลย"

"การรับทำคดีแบบนี้ ตามหลักแล้วสำนักงานทนายความซิงเฉวียนมีแต่จะขาดทุนย่อยยับ แต่การที่พวกเขาให้ความสำคัญกับคดีนี้มากขนาดนี้ ย่อมต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังแน่นอน เห็นได้ชัดเลยว่าต้องมีมหาเศรษฐีคอยทุ่มเงินอัดฉีดอยู่เบื้องหลังแหงๆ"

อู๋เฟิงฟังแล้วก็กัดฟันกรอด ยิ่งมั่นใจว่าเป็นฝีมือของหลินชวนแน่นอน "ก็แค่เบี้ยวค่าแรงเองไม่ใช่เหรอวะ จะไปมีค่าชดเชยกับค่าล่วงเวลาอะไรล่ะ ต่อให้มันจะรวยล้นฟ้าแค่ไหน ศาลก็ต้องตัดสินไปตามเนื้อผ้าอยู่ดีปะวะ แล้วแกจะไปกลัวพวกมันทำไมเนี่ย?"

ทนายเฉียนถอนหายใจ "ไม่ใช่ว่าฉันกลัวหรอก แต่เป็นเพราะแกไม่เข้าใจความร้ายแรงของปัญหาต่างหาก ตามกฎหมายแรงงาน การค้างจ่ายค่าจ้างยังไงก็ต้องจ่ายค่าชดเชย"

"พวกสวัสดิการต่างๆ อย่างค่าเบี้ยเลี้ยงทำงานในที่อากาศร้อน ก็ต้องจ่ายตามสิทธิ การค้างจ่ายค่าแรงมาครึ่งปีจนบีบให้พนักงานต้องลาออก เผลอๆ อาจจะต้องจ่ายค่าชดเชยเลิกจ้างตามกฎหมายเพิ่มไปอีกสองเท่าด้วยซ้ำ"

"การที่คนงานของพวกแกเป็นชาวบ้านตาสีตาสาไม่รู้กฎหมาย มันไม่ได้แปลว่ากฎหมายจะไม่ได้ระบุสิทธิพวกนี้เอาไว้ซะหน่อย"

"ความจริงกฎหมายแรงงานสมัยนี้ เขาคุ้มครองลูกจ้างกันสุดๆ เลยนะ ที่ลูกจ้างส่วนใหญ่สู้เถ้าแก่ไม่ได้ อย่างแรกก็เพราะพวกเขาไม่รู้กฎหมายและไม่มีช่องทางเข้าถึงทนายความ อย่างที่สองคือพวกเขาหาเช้ากินค่ำ ไม่มีสายป่านยาวพอที่จะไปฟ้องร้องยืดเยื้อกับเถ้าแก่ได้หรอก"

"แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว พวกเขามีทีมทนายความระดับพระกาฬคอยหนุนหลัง แถมยังมีเงินทุนหนาเตอะ คนที่จะหมดหน้าตักและสู้ยืดเยื้อไม่ไหว ก็คือพวกเราต่างหาก"

"ยิ่งบวกกับข้อหาเรื่องการต่อเติมอาคารผิดกฎหมาย ปัญหาอัคคีภัย และเรื่องการปล่อยมลพิษเข้าไปอีก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย ต่อให้ปัญหาพวกนี้จะไม่ได้ร้ายแรงอะไรมาก แต่เขาก็สามารถสั่งให้แกหยุดการผลิตเพื่อปรับปรุงแก้ไขได้ เผลอๆ ต่อให้แก้เสร็จแล้ว เขาก็ยังหาเรื่องจับผิดแกได้อีกเรื่อยๆ ฝ่ายนั้นเขามีเงินเหลือเฟือพร้อมจะเล่นสงครามประสาทกับแก แล้วแกล่ะมีอะไรไปสู้?"

"พูดกันตามตาม การสู้คดีในศาลมันก็คือสงครามผลาญทรัพยากรนั่นแหละ สำหรับคนรวยแล้ว มันก็คือการโจมตีข้ามมิติด้วยความได้เปรียบด้านทรัพยากรดีๆ นี่เอง"

"ตอนนี้ฉันขอถามเพื่อความแน่ใจหน่อยเถอะ คนที่แกไปกระตุกหนวดเสือเข้าน่ะ เขารวยระดับไหนวะ?"

อู๋เฟิงฟังจนสมองเริ่มอื้ออึง ในที่สุดก็เริ่มตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหาได้แล้ว "ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน รู้แค่ว่านาฬิกาที่เขาใส่คือโรเล็กซ์กับปาเต็ก ฟิลิปป์ ส่วนรถก็มีอยู่สามคัน มีเมอร์เซเดสเบนซ์ จี 63 คันนึง ลัมโบร์กินีคันนึง แล้วก็โรลส์-รอยซ์ คัลลิแนน อีกคันนึงน่ะ"

ทนายเฉียนที่อยู่ปลายสาย ถึงกับเงียบกริบไปเป็นสิบวินาที ก่อนจะสบถออกมา "ไอ้เวรเอ๊ย นี่แกกำลังรนหาที่ตายชัดๆ จะไปตายก็อย่าลากฉันไปซวยด้วยสิวะ คดีนี้ฉันหมดปัญญาจะช่วยจริงๆ แกไปหาคนอื่นที่เก่งกว่าฉันเถอะ"

พูดจบ ทนายเฉียนก็กดตัดสายทิ้งไปทันที