บทที่ 66 ไหนบอกว่าตัวเองจนไง งั้นฉันจัดให้ตามคำขอ

อู๋เฟิงเริ่มร้อนรน จึงโทรศัพท์ไปหาอีกครั้ง

ทว่าคราวนี้ ทนายเฉียนไม่ยอมรับสายอีกเลย

พอส่งข้อความไป ทนายเฉียนก็เห็นแก่ความเป็นเพื่อนตอบกลับมาประโยคหนึ่ง "ถ้าฉันเป็นแกนะ ฉันจะรีบยอมรับผิดแล้วขอโทษซะ ขืนดันทุรังสู้ต่อไป แกได้แพ้หมดรูปแน่"

"เดิมทีโรงงานของแกก็ทำผิดกฎหมายอยู่แล้ว แถมอีกฝ่ายยังมีทั้งทีมทนายความระดับพระกาฬและเงินทุนหนาเตอะมาฟ้องร้อง แล้วแกจะเอาอะไรไปสู้?"

"ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆ แกรู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายมีนาฬิกาแบรนด์เนมสองเรือนกับรถหรูอีกสามคัน แล้วแกไปแกว่งเท้าหาเสี้ยนทำไม?"

"แค่ฉันได้ยินชื่อโรเล็กซ์กับปาเต็ก ฟิลิปป์ ฉันก็ใจสั่นแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเมอร์เซเดสเบนซ์ จี 63 ลัมโบร์กินี แล้วก็คัลลิแนนเลย ลำพังแค่คัลลิแนนคันเดียวก็การันตีความรวยได้แล้ว การมีรถหรูสามคันพร้อมกันเนี่ย ระดับความรวยมันไม่ใช่แค่เอาสามไปคูณหรอกนะ"

อู๋เฟิงยังไม่ยอมถอดใจ พยายามส่งข้อความไปอีก ทว่าคราวนี้ทนายเฉียนไม่ตอบข้อความอีกแล้ว แถมยังบล็อกเขาไปเลย

อู๋เฟิงเริ่มลุกลี้ลุกลนหนักกว่าเดิม จึงลองไปติดต่อนักกฎหมายคนอื่นๆ ในอินเทอร์เน็ตดู

ผลปรากฏว่า ทนายความส่วนใหญ่พอได้ฟังเรื่องราว ก็ไม่มีใครตอบข้อความเขากลับมาอีกเลย

ส่วนน้อยที่ตอบกลับมา ก็แนะนำให้เขาเลิกล้มความคิดที่จะเอาชนะ แล้วรีบจ่ายเงินชดเชยให้เร็วที่สุด เพื่อลดความเสียหายให้เหลือน้อยที่สุด

อู๋เฟิงยังคงดื้อดึง คิดว่าทนายความพวกนั้นอาจจะเห็นแก่เงินมากเกินไป เขาจึงลองไปปรึกษาเพื่อนนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ในมหาวิทยาลัยดู

ผลคือ เพื่อนนักศึกษาคนนั้นก็ให้คำแนะนำอย่างตรงไปตรงมา "มีทางเดียวเท่านั้นแหละ รีบจ่ายเงินชดเชยแล้วขอความเมตตาให้ศาลลดโทษให้"

อู๋เฟิงหน้าถอดสี "แล้วถ้าโรงงานของเพื่อนฉันคนนี้ธุรกิจไม่ค่อยดี เดิมทีก็ไม่มีเงินจ่ายค่าจ้างอยู่แล้ว เลยไม่มีเงินไปจ่ายค่าชดเชยล่ะ?"

"ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรีบปิดกิจการ แล้วขายเครื่องจักรเอาเงินมาจ่ายค่าชดเชยซะ เดิมทีเอกสารใบอนุญาตต่างๆ ก็ไม่ครบถ้วนอยู่แล้ว พอเจอการฟ้องร้องจากทีมทนายความระดับเทพเข้าไป ยังไงก็ไม่มีทางรอดหรอก รีบปิดกิจการไปตั้งแต่เนิ่นๆ จะเป็นผลดีกว่า"

ในที่สุดอู๋เฟิงก็ตระหนักได้อย่างถ่องแท้แล้ว ว่าปัญหานี้มันร้ายแรงขนาดไหน เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายเต็มหน้าผาก ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด

ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดว่า คนไม่มีอะไรจะเสียย่อมไม่กลัวพวกคนรวย แต่ตอนนี้เขาเพิ่งจะรู้ซึ้งว่า คนไม่มีอะไรจะเสียก็ยังโดนลอกคราบจนถึงกระดูกได้

พออู๋เฟิงนึกถึงตอนที่โรงงานต้องปิดตัวลง และหลังจากจ่ายค่าชดเชยแล้วอาจจะต้องมีหนี้สินติดตัว ทำให้ชั่วข้ามคืนต้องกลับไปมีสภาพยากจนข้นแค้นเหมือนเมื่อสิบกว่าปีก่อน เขาก็รู้สึกหวาดกลัวจับใจ

รูมเมทที่อยู่ข้างๆ นั่งฟังอู๋เฟิงคุยโทรศัพท์มาตลอด ส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจ "ฉันบอกแกแล้วไง ตอนนี้เพิ่งจะมารู้สึกกลัวเหรอ?"

จู่ๆ อู๋เฟิงก็ลุกพรวดขึ้น แล้ววิ่งลงบันไดไป

จากนั้นเขาก็สับตีนแตกวิ่งตรงไปยังหอพักไห่อันด้วยความเร็วสูงสุด

เขาวิ่งขึ้นไปที่ห้อง 307 ของหอพักไห่อัน เพื่อหาหลินชวน ทันทีที่เจอหน้า เขาก็โค้งคำนับเก้าสิบองศาพร้อมกับพูดขึ้น "หลินชวน ฉันรู้ตัวแล้วว่าฉันผิด ฉันไม่ควรไปข่มขู่นาย นายช่วยเป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง ปล่อยคนต่ำต้อยอย่างฉันไปสักครั้งได้ไหม"

สือเหล่ย จางอิงเจี๋ย และซุนเป่ารุ่ย ทั้งสามคนต่างก็มองภาพนั้นด้วยความงุนงง เพื่อนนักศึกษาคนนี้กำลังทำบ้าอะไรเนี่ย?

หลินชวนไม่ได้ลงมาจากเตียง เขาเอนตัวพิงหัวเตียงเล่นแท็บเล็ตสบายใจเฉิบ โดยไม่แม้แต่จะชายตามองอู๋เฟิงเลยสักนิด "แกไม่ใช่เหรอที่บอกว่าตัวเองจน จนขนาดที่ต้องไปฮุบเอาเงินทุนการศึกษาของเจียงจิ้นเยว่เพื่อประทังชีวิต ถ้าอย่างนั้น ฉันก็จะจัดให้ตามคำขอของแกไง"

"ฉันผิดไปแล้วครับ คุณได้โปรดละเว้นฉันเถอะนะ" อู๋เฟิงทิ้งตัวคุกเข่าลงกับพื้นดังตุ้บ

หลินชวนยังคงเล่นแท็บเล็ตต่อไป "ไม่มีการต่อรองอะไรทั้งนั้น โรงงานผลิตผงฉาบผนังของบ้านแกก็รีบๆ ปิดกิจการไปซะเถอะ"

ก่อนหน้านี้ก็เคยมีคนมาหาเรื่องหลินชวน อย่างเช่นผู้จัดการหวังแห่งร้านฉินเซียงเก๋อ หรือพวกเซียวปั๋วกับหม่าปิน แต่เพราะคนพวกนั้นก็แค่ดูถูกคนอื่น ไม่ได้ทำการข่มขู่หลินชวนจริงๆ จังๆ ดังนั้นหลังจากที่อีกฝ่ายยอมขอโทษ หลินชวนก็ขี้เกียจจะเก็บมาใส่ใจ

แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป อีกฝ่ายเล่นข่มขู่กันตรงๆ ยิ่งไปกว่านั้น สันดานของอู๋เฟิง ก็เป็นสิ่งที่หลินชวนรับไม่ได้จริงๆ

ใบหน้าของอู๋เฟิงฉายแววเหี้ยมเกรียมขึ้นมาแวบหนึ่ง "หลินชวน คนล้มอย่าข้าม ถ้าแกบีบคั้นกันเกินไป ก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือน เดี๋ยวฉันจะเอาเรื่องของแกไปแฉในเว็บบอร์ด"

หลินชวนปรายตามองอู๋เฟิงด้วยสายตาราบเรียบ "แกจะลองดูก็ได้นะ ไปค้นดูก่อนแล้วกันว่าความผิดฐานหมิ่นประมาทมันมีโทษยังไง ถ้าต้องจ่ายค่าเสียหายเพิ่ม ครอบครัวแกจะรับไหวไหม?"

"ฉันสามารถทุ่มเงินหนึ่งล้านหยวนเพื่อฟ้องให้โรงงานบ้านแกปิดกิจการได้ ฉันก็สามารถทุ่มเงินสิบล้านหยวนเพื่อเอามาใช้ในคดีที่แกหมิ่นประมาทฉันได้เหมือนกัน"

"ขอถามหน่อยเถอะ แกมีปัญญาทุ่มเงินสู้กับฉันสักกี่บาท?"

ความเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าของอู๋เฟิงมลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความซีดเซียวที่หนักกว่าเดิม ในวินาทีนี้ เขาได้ตระหนักซึ้งถึงช่องว่างระหว่างเขากับคนรวยอย่างแท้จริง

หลินชวนเอ่ยขึ้น "ไสหัวไปซะ อย่ามาทำตัวเป็นมลพิษในห้องพักพวกฉัน แล้ววันหลังก็อย่าไปตอแยเจียงจิ้นเยว่อีก ไม่อย่างนั้นฉันยังมีวิธีจัดการกับแกอีกเยอะ อย่าคิดนะว่าสภาพของแกในตอนนี้คือขุมนรกที่ลึกที่สุดแล้ว"

อู๋เฟิงจะขอร้องก็ไม่ได้ จะข่มขู่ก็ไม่กล้า ทำได้แค่นั่งคุกเข่าเอ๋ออยู่ตรงนั้นอีกพักหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วเดินคอตกจากไปอย่างคนสิ้นหวัง

หอพักหญิงคณะวิศวกรรมศาสตร์ เจียงจิ้นเยว่เพิ่งจะวางสายโทรศัพท์ บนใบหน้าของเธอฉายแววงุนงงระคนดีใจ

จางจิ้งเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "คุณป้าโทรมาเหรอ ที่บ้านมีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"

เจียงจิ้นเยว่ตอบ "เมื่อกี้แม่เพิ่งบอกว่า โรงงานของบ้านอู๋เฟิงโดนฟ้อง บัญชีธนาคารก็ถูกอายัด โรงงานก็หยุดการผลิตไปแล้ว พวกออเดอร์ของบ้านเขาก็เลยถูกโอนกลับมาที่โรงงานบ้านฉันหมดเลย"

"ก่อนหน้านี้เธอเพิ่งจะบอกฉันว่าหลินชวนส่งข้อความมาถามเรื่องที่อู๋เฟิงไปทวงเงินจากเขา นี่เพิ่งจะผ่านไปแค่สองสามวัน โรงงานบ้านอู๋เฟิงก็เกิดเรื่องซะแล้ว ฉันว่าเรื่องนี้มันไม่น่าจะใช่เรื่องบังเอิญหรอกนะ"

เจียงจิ้นเยว่: ค่าความประทับใจ +10

จางจิ้งชะงักไป "เธอหมายความว่า นี่เป็นฝีมือของหลินชวนงั้นเหรอ?"

"แต่ก่อนหน้านี้ฉันก็อธิบายให้เขาฟังชัดเจนแล้วนะ ว่าเธอไม่ได้ติดหนี้อะไรอู๋เฟิง แล้วก็บอกเขาไปตามที่เธบอกด้วย ว่าไม่ต้องไปสนใจอู๋เฟิง"

"ทำไมจู่ๆ เขาถึงไปลงมือกับครอบครัวของอู๋เฟิงได้ล่ะ แถมพอลงมือปุ๊บโรงงานก็เจ๊งปั๊บ มันจะง่ายดายขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เจียงจิ้นเยว่ออกความเห็น "บางทีอู๋เฟิงอาจจะไปพูดอะไรไม่เข้าหู ทำให้เขาไม่พอใจเข้าก็ได้ หรือบางทีหลินชวนคนนี้ อาจจะเป็นคนชอบช่วยเหลือคนอื่นเหมือนพ่อฉันก็ได้ แต่เขาทั้งรวยทั้งมีอำนาจ ถ้าคิดจะลงมือทำลายโรงงานเล็กๆ ที่มีปัญหาเยอะอยู่แล้วให้พังพินาศ มันก็คงเป็นเรื่องง่ายนิดเดียวสำหรับเขานั่นแหละ"

จางจิ้งเสริม "ไม่ว่ายังไง นี่ก็ถือเป็นเรื่องดี คนอย่างอู๋เฟิงสมควรได้รับกรรมแล้ว แถมออเดอร์ที่ถูกแย่งไปก็กลับมาที่บ้านเธอหมด โรงงานบ้านเธอก็คงจะหายใจหายคอได้คล่องขึ้นบ้างแล้วล่ะ"

เจียงจิ้นเยว่พยักหน้ารับ จู่ๆ เธอก็หิ้วถุงใบใหญ่ที่ดูหนักอึ้งบนโต๊ะ แล้วเดินออกไปข้างนอก

จางจิ้งร้องทัก "เดี๋ยวก่อน เธอจะไปไหนเนี่ย นั่นมันข้าวตังไข่ปู กับเนื้อแกะชางชู ที่คุณย่าเธอทำส่งมาให้ไม่ใช่เหรอ ฉันยังไม่ได้กินเลยสักคำนะ"

"ปกติก็เห็นมีแต่เธอนี่แหละที่กินเยอะสุด คราวนี้เอาไปให้คนที่ยังไม่เคยลองกินบ้างเถอะ" พูดจบ เจียงจิ้นเยว่ก็เดินออกไปทันที

ผ่านไปไม่นาน หลินชวนก็ได้รับโทรศัพท์จากผู้ดูแลหอพัก พอเดินลงมาข้างล่าง เขาก็ได้รับถุงใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยข้าวตังไข่ปูและเนื้อแกะชางชู

"ใครเอามาให้เหรอครับ?" หลินชวนถาม

"นักศึกษาหญิงสวยๆ คนนึงน่ะ ไม่ได้บอกชื่อไว้หรอก" สายตาที่ผู้ดูแลหอมองหลินชวน ราวกับจะบอกว่า 'ไอ้หนุ่มนี่ร้ายไม่เบาเลยนะ'

หลินชวนลองคิดดู ข้าวตังไข่ปูกับเนื้อแกะชางชู เหมือนจะเป็นของกินขึ้นชื่อของทางแถบเจียงหนาน และบ้านเกิดของเจียงจิ้นเยว่ก็อยู่แถบเจียงหนานพอดี พอนำไปเชื่อมโยงกับค่าความประทับใจของเธอที่เพิ่งจะเพิ่มขึ้นเมื่อกี้...

"สาวสวยคนนี้ นิสัยใช้ได้เลยแฮะ" หลินชวนยิ้มบางๆ แล้วรับของมาอย่างไม่เกรงใจ