บทที่ 677 รสเค็ม

คอร์ดที่ไม่ประสานกันและเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ซ้อนทับกันนั้น ทำให้ความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ในอกของซูฉินหยาแทบจะระเบิดออกมา

ตั้งแต่เล็กจนโต เธอเป็นเด็กที่เชื่อฟังมาตลอด เธอคอยบอกตัวเองว่าแม่ยอมเสียสละเพื่อเธอมามากเหลือเกิน แต่เธอก็เป็นคน เป็นคนที่มีความรู้สึก

เธอรู้สึกเพียงว่าเสียงเบสที่หนักอึ้งนั้นไม่ใช่พันธนาการอีกต่อไป แต่มันได้กลายเป็นความโกรธและความน้อยเนื้อต่ำใจที่สะสมอยู่ในใจมาตลอดยี่สิบปี ซึ่งกำลังส่งเสียงคำรามและพุ่งทะยานขึ้นไป

ความน้อยเนื้อต่ำใจในใจ ได้ค้นพบทางออกเพื่อปลดปล่อยแล้ว

จากนั้น การปะทุอันรุนแรงก็ถอยร่นไปอย่างกะทันหันราวกับน้ำลด เสียงดนตรีเงียบสงบลงในพริบตา