บทที่ 706 เพียงขยับมือหนุนส่ง ก็ก้าวสู่จุดสูงสุดของเซี่ยงไฮ้

หลิ่วเพียวเพียวหน้าแดงก่ำยืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น นึกอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นๆ อันที่จริงเธอประเมินตัวเองสูงเกินไป มักจะหลงคิดว่าตนเองเป็นจุดสนใจของทุกคน แต่ในความเป็นจริงแทบไม่มีใครสังเกตเห็นเธอเลย เธอจึงไม่จำเป็นต้องรู้สึกอับอายขนาดนั้น

หลิ่วเพียวเพียวเดินคอตกถอยออกมา พลางเดินไปกระทืบเท้าไปด้วยความขัดใจ

ภายในใจนึกค่อนแคะอย่างเคียดแค้นว่า มีอะไรดีนักหนาเชียว

ผู้ชายที่ตามจีบเธอมีตั้งเยอะแยะ เป็นเขาต่างหากที่ตาถั่ว

ความจริงเธอก็แค่ลองเข้าไปทักทายเล่นๆ ไม่ได้อยากจะรู้จักเขาจริงๆ เสียหน่อย