บทที่ 76 วิธีท่องเที่ยวของคนรวยมันเหนือจินตนาการของคุณไปเยอะ (ตอนจบ)

เย่เม่ยเซิงมองดูรถโรลส์-รอยซ์ คัลลิแนนที่อยู่ตรงหน้า และคนขับรถที่เชิญเธอขึ้นรถ เธอก็อึ้งไปเล็กน้อย รู้สึกเหมือนตกอยู่ในภวังค์

จะพูดยังไงดีล่ะ มันให้ความรู้สึกเหมือนฉากการเดินทางของพวกตระกูลเศรษฐีในซีรีส์เลย เธอกะพริบตาปิ๊งๆ ส่งยิ้มหวานหยดย้อย "ที่แท้โรลส์-รอยซ์ คัลลิแนนที่ทุกคนเอาไปตั้งกระทู้เมาท์กันในเว็บบอร์ดช่วงก่อน ก็เป็นของรุ่นน้องนี่เอง ลัมโบร์กินีคันนั้นก็คงจะเป็นของรุ่นน้องด้วยใช่ไหมล่ะ?"

หลินชวนไม่ได้มีความคิดที่จะปิดบังเลยสักนิด เขาพยักหน้ารับแล้วตอบอย่างสบายๆ "ใช่ครับ ของผมเอง"

แววตาของเย่เม่ยเซิงดูจะหวานเยิ้มหยดย้อยยิ่งกว่าเดิม เธอขยับเอวคอดกิ่ว ก้าวขึ้นไปนั่งเบาะหลังด้วยท่วงท่าที่ทั้งพลิ้วไหวและสง่างาม ในขณะเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นในหัวของหลินชวน

เย่เม่ยเซิง: ค่าความประทับใจ +5

ส่วนกระเป๋าเดินทางของเย่เม่ยเซิง คนขับรถก็จัดการยกไปเก็บไว้ที่กระโปรงหลังรถให้ตามระเบียบ

"รุ่นน้อง ทรงผมนี้ใครเซตให้เนี่ย?" พอขึ้นมาบนรถ เย่เม่ยเซิงก็มองดูผมของหลินชวนแล้วเอ่ยปากถาม

หลินชวนตอบ "ก็ทรงที่ตัดตอนพวกเราไปเดินห้างด้วยกันคราวที่แล้วไงครับ วันนี้ผมแค่เซตๆ จับๆ เอาเองน่ะครับ"

"รุ่นน้องน่าจะจ้างช่างทำผมส่วนตัวสักคนนะ มานี่มา เดี๋ยวฉันจัดทรงให้" พูดจบ เย่เม่ยเซิงก็ยื่นมือมาช่วยจัดแต่งทรงผมให้หลินชวน

ท่วงท่าของเธอแผ่วเบาอ่อนโยน ราวกับเป็นพี่สาวข้างบ้าน ปลายนิ้วเรียวยาวขาวผ่องดุจลำเทียน ปัดป่ายโดนหน้าผากและพวงแก้มของหลินชวนเป็นระยะๆ

ร่างกายของเธอขยับเข้ามาใกล้มาก แต่ก็ไม่ได้แนบชิดจนเกินงาม กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกของหลินชวน

หลินชวนรู้สึกเหมือนถูกโอบล้อมไปด้วยความอ่อนโยนจนแทบอยากจะทิ้งตัวลงนอนหนุนตักเธอ ต่อให้เขาจะมองออกตั้งนานแล้วว่าเธอเป็นคนยังไง รู้ดีว่าเธอคือตัวแม่สายอ่อยระดับพรีเมียม แต่ในวินาทีนี้ เขาก็เกือบจะห้ามใจไม่ให้หลงใหลไปกับเสน่ห์ของเธอไม่ได้ อดไม่ได้ที่จะทึ่งในใจว่า ผู้หญิงคนนี้มารยาแพรวพราวเกินไปแล้ว

ไม่นาน เย่เม่ยเซิงก็จัดทรงผมให้เสร็จ เธอหยิบกระจกขึ้นมาให้หลินชวนดู "ดูสิ ดูดีขึ้นตั้งเยอะเห็นไหม? หน้าตาก็ออกจะหล่อเหลาบาดใจขนาดนี้ ถ้าปล่อยให้ทรงผมพังมันก็น่าเสียดายแย่เลย"

หลินชวนมองดูตัวเองในกระจก ก็พบว่ามันดูดีกว่าเมื่อกี้จริงๆ ด้วย ถึงตอนตัดจะตัดมาดีแค่ไหน แต่ถ้าเซตไม่เป็นมันก็ลดความหล่อลงไปได้เหมือนกัน เขาแอบคิดในใจว่า สงสัยกลับไปคงต้องจ้างช่างทำผมส่วนตัวบ้างซะแล้ว

ตลอดการเดินทาง ทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างถูกคอ ไม่ใช่เพราะหลินชวนมีอีคิวสูงหรือคุยเก่งอะไรหรอกนะ แต่เป็นเพราะเย่เม่ยเซิงเก่งเรื่องการคุยต่างหาก ต่อให้คุณจะเป็นคนคุยไม่เก่ง เธอก็สามารถสร้างบรรยากาศทำให้คุณรู้สึกเหมือนว่าตัวเองเป็นคนคุยเก่งได้

เวลาที่เขายิงมุกตลกฝืดๆ เธอก็ยังอุตส่าห์หัวเราะจนตัวงอ และเวลาที่เขาพูดแหย่เล่น เธอก็ยังแกล้งทุบแขนเขาเบาๆ

การสัมผัสเนื้อต้องตัว ผิวพรรณที่เนียนนุ่มลื่นมือ ทำให้คนโดนสัมผัสรู้สึกคันยุบยิบในใจจนแทบอดใจไม่ไหวอยากจะดึงร่างบางๆ นั้นเข้ามากอดให้รู้แล้วรู้รอด แต่เธอก็จะรีบขยับตัวออกห่างไปอยู่ในระยะที่พอดีอย่างรวดเร็ว

ไม่นาน รถก็แล่นมาถึงสนามบิน แน่นอนว่าหลินชวนไม่ต้องไปสนใจเรื่องรถเลย คนขับรถจัดการขับไปเก็บให้เรียบร้อย

แถมทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถ ก็มีชายหนุ่มใส่สูทผูกไทสองคน กับชายวัยกลางคนรูปร่างผอมสูงหน้าตายาวๆ อีกหนึ่งคนเดินเข้ามาต้อนรับ "คุณชายหลิน ผมเหล่าหม่าครับ"

"สวัสดีครับ ทำไมคุณถึงมาด้วยตัวเองล่ะครับ?" หลินชวนพยักหน้ารับ

"เพื่อมาต้อนรับคุณชายหลิน ผมก็ต้องมาด้วยตัวเองอยู่แล้วสิครับ สวัสดีครับ คุณหนูเย่" เหล่าหม่าทักทายด้วยความนอบน้อม

"สวัสดีค่ะ" เย่เม่ยเซิงยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังสวมบทบาทเป็นคุณหนูตระกูลเศรษฐีที่กำลังจะออกเดินทาง แต่เธอก็ไม่ได้แสดงอาการตื่นเต้นตกใจอะไรออกมาให้เสียมาด ยังคงรักษาความสง่างามเอาไว้ได้อย่างดีเยี่ยม

"คุณชายหลิน คุณหนูเย่ เชิญทางนี้เลยครับ" เหล่าหม่าเดินนำทางให้หลินชวนและเย่เม่ยเซิง ส่วนกระเป๋าเดินทางก็ปล่อยให้ชายหนุ่มสองคนนั้นเป็นคนเข็น

พวกเขาไม่ต้องเดินเข้าไปในอาคารผู้โดยสารเลยด้วยซ้ำ แต่เดินตรงไปยังช่องทางพิเศษเอฟบีโอ ผ่านช่องตรวจค้นความปลอดภัยส่วนตัว แล้วก็เดินทะลุเข้าไปยังลานจอดเครื่องบิน ตรงดิ่งไปที่หน้าเครื่องบินเลย

เย่เม่ยเซิงถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก เมื่อก่อนเวลาขึ้นเครื่องบิน เธอต้องไปยืนต่อแถวรอคิวยาวเหยียด ต่อให้ซื้อตั๋วชั้นธุรกิจ อย่างมากก็แค่ได้เดินเข้าช่องทางวีไอพีที่อยู่ข้างๆ แถวคนเยอะๆ เท่านั้นเอง

"รุ่นน้อง นี่ใช่บัตรแพลทินัมระดับเอกซ์คลูซีฟในตำนานอะไรนั่นหรือเปล่า?" เย่เม่ยเซิงกระซิบถามที่ข้างหูหลินชวน

เธอไม่ทำตัวเป็นพวกอวดฉลาดทั้งที่ไม่รู้ แต่กลับถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นจริงๆ การทำแบบนี้ไม่เพียงแต่ไม่ทำให้เธอดูด้อยค่าลง แต่กลับทำให้เธอดูมีเสน่ห์น่ารักน่าเอ็นดูขึ้นไปอีก

แถมการขยับเข้ามาพูดใกล้ๆ หู ก็ทำให้ร่างกายของเธอแนบชิดกับตัวหลินชวนไปโดยปริยาย ลมหายใจหอมกรุ่นที่รดรินอยู่ข้างหู ยิ่งสร้างความรู้สึกใกล้ชิดสนิทสนมมากยิ่งขึ้น

ถึงแม้เธอจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เบามาก แต่เหล่าหม่าก็ยังหูดีได้ยินเข้าจนได้ เขายิ้มบางๆ แล้วอธิบายว่า "คุณหนูเย่ครับ นี่คือเครื่องบินส่วนตัว กัลฟ์สตรีม จี550 ครับ ไม่ใช่บัตรแพลทินัมอะไรหรอกครับ คุณชายหลินเหมาเครื่องบินลำนี้ทั้งลำเลยครับ ผู้โดยสารบนเครื่องบินลำนี้ มีแค่คุณกับคุณชายหลินแค่สองคนเท่านั้นครับ"

เย่เม่ยเซิงอ้าปากค้าง ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก เครื่องบินส่วนตัวในตำนาน เมื่อก่อนเคยเห็นแต่ในทีวีเท่านั้นแหละ

ประตูห้องโดยสารเปิดรออยู่แล้ว แอร์โฮสเตสยืนต้อนรับอย่างอบอุ่นอยู่ที่หน้าประตู พอเดินขึ้นไปบนเครื่อง ก็มีคนช่วยยกกระเป๋าไปเก็บให้ พอพวกเขาถอดเสื้อคลุมออก แอร์โฮสเตสก็รีบเข้ามารับเสื้อคลุมไปแขวนเก็บให้ทันที

สภาพแวดล้อมภายในเครื่องบิน ทำให้เย่เม่ยเซิงรู้สึกผ่อนคลายสบายใจขึ้นมาทันที มันไม่เหมือนเครื่องบินทั่วไปที่มีเบาะนั่งเรียงติดกันเป็นแถวๆ แต่ที่นี่มันเหมือนกับห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งอย่างหรูหราอลังการเลยต่างหาก

พื้นที่กว้างขวาง โซฟานุ่มสบาย แถมยังมีโต๊ะ โต๊ะกลาง ทีวี และสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน

"คุณชายหลิน คุณหนูเย่ จะรับเครื่องดื่มอะไรดีคะ?" แอร์โฮสเตสเดินเข้ามาถามด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ

"น้ำส้มครับ" หลินชวนไม่สนใจหรอกนะว่าเครื่องดื่มอะไรจะดูไฮโซหรือโลว์คลาส ตอนนี้เขาแค่อยากดื่มน้ำส้มก็เท่านั้น แน่นอนว่าสำหรับคนที่เหมาเครื่องบินส่วนตัว กัลฟ์สตรีม จี550 ทั้งลำ ต่อให้เขาสั่งน้ำเปล่ามาดื่ม ก็ไม่มีใครกล้ามองว่าเขาโลว์คลาสอยู่แล้ว

"งั้นฉันก็รับน้ำส้มด้วยแล้วกันค่ะ" เย่เม่ยเซิงไม่ได้สั่งพวกไวน์แดงหรืออะไรทำนองนั้น แต่เลือกสั่งตามหลินชวน

หลังจากนั่งลง ดื่มน้ำส้ม และซึมซับกลิ่นอายของเม็ดเงินและความสะดวกสบายแบบจัดเต็ม เย่เม่ยเซิงก็รู้สึกเคลิบเคลิ้มหลงใหล สายตาที่เธอมองหลินชวนตอนนี้ หวานเยิ้มหยดย้อยยิ่งกว่าน้ำผึ้งเดือนห้าเสียอีก

เย่เม่ยเซิง: ค่าความประทับใจ +5

หลังจากนั้นเครื่องบินก็เทกออฟ ไต่ระดับความสูง และทำการบิน เย่เม่ยเซิงพบว่าเธอแทบไม่รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนอะไรเลย เธอเองก็เคยนั่งเครื่องบินมาหลายครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่รู้สึกสบายเหมือนนั่งเล่นอยู่บ้านตัวเองเลย

ส่วนการบริการของแอร์โฮสเตสก็ดูแลเอาใจใส่ทุกระเบียดนิ้ว คำว่า 'ต้อนรับขับสู้ราวกับเป็นคนในครอบครัว' เพิ่งจะถูกตีแผ่ออกมาให้เห็นภาพชัดเจนก็คราวนี้แหละ

ความประทับใจของเย่เม่ยเซิง ถูกถ่ายทอดออกมาผ่านภาษากายอย่างชัดเจน เวลาที่พูดคุยกัน ร่างกายของเธอจะเอนเอียงไปทางหลินชวนตลอดเวลา

เอวที่คอดกิ่วและอ่อนช้อยนั้น พลิ้วไหวราวกับงู ไม่ว่าจะเดิน นั่ง หรือเอนตัวนอน เธอก็แผ่รังสีความเย้ายวนชวนหลงใหลออกมาตลอดเวลา

ตอนที่ลุกไปเข้าห้องน้ำ เย่เม่ยเซิงก็ทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว ลองเสิร์ชดูราคาเหมาลำของ กัลฟ์สตรีม จี550 ถึงได้รู้ว่าเขาคิดราคากันเป็นชั่วโมง และชั่วโมงหนึ่งก็ปาเข้าไปตั้งสี่แสนกว่าหยวนเลยทีเดียว

พอเดินออกมาจากห้องน้ำ เธอก็ตัดสินใจเดินไปนั่งแหมะอยู่ข้างๆ หลินชวนเลย แต่รู้สึกเหมือนเพิ่งจะคุยกันได้ไม่เท่าไหร่ เครื่องบินก็แล่นมาถึงซานย่าแล้ว เธอรู้สึกเสียดายอย่างบอกไม่ถูก นี่เป็นครั้งแรกที่เธออยากให้นั่งเครื่องบินนานกว่านี้อีกสักหน่อย

พอลงจากเครื่อง ก็มีคนมารอรับหน้าที่เข็นกระเป๋าเดินทางให้อีก เหล่าหม่าเดินนำพวกเขาเดินผ่านช่องทางวีไอพีไปได้อย่างฉลุย

เดินออกจากสนามบินอย่างรวดเร็ว หน้าประตูก็มีรถหรูจอดรอรับอยู่แล้ว ทันทีที่ขึ้นรถ คนขับรถก็สตาร์ตเครื่องออกเดินทางทันที

ผ่านไปไม่นาน พวกเขาก็เดินทางมาถึงโรงแรมแอตแลนติส เข้าพักในห้องสวีทใต้น้ำในตำนานที่ราคาแพงหูฉี่ถึงคืนละหนึ่งแสนหยวน

ห้องสวีทห้องนี้เป็นแบบดูเพล็กซ์สองชั้น ชั้นล่างเป็นพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำขนาดย่อมๆ ให้ความรู้สึกเหมือนยกห้องสวีททั้งห้องมาตั้งไว้ใต้ท้องทะเลเลยก็ว่าได้ มีสัตว์ทะเลกว่า 280 สายพันธุ์แหวกว่ายอยู่ล้อมรอบตัว

ตั้งแต่เริ่มออกเดินทางจนกระทั่งมาถึงที่พัก เย่เม่ยเซิงไม่รู้สึกเหนื่อยล้าเลยแม้แต่นิดเดียว ราวกับว่าตลอดการเดินทางมันมีแต่ความผ่อนคลายและฟินขั้นสุด ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้ว ว่าทำไมหลินชวนถึงบอกว่าไม่ต้องเตรียมแผนการเดินทางอะไรมาเลย

ที่เขาบอกกันว่าการไปเที่ยวเหนื่อยนักเหนื่อยหนา ความจริงแล้วมันไม่ได้เหนื่อยเพราะไปเที่ยวหรอก มันเหนื่อยเพราะจนต่างหากล่ะ สำหรับคนรวยตัวจริง การไปเที่ยวมันไม่เหนื่อยเลยสักนิด

เย่เม่ยเซิง: ค่าความประทับใจ +5