บทที่ 75 วิธีท่องเที่ยวของคนรวยมันเหนือจินตนาการของคุณไปเยอะ (ตอนต้น)

ตกดึก พอกลับมาถึงวิลล่าหยุนลู่ซานจวี๋หลังที่ 6 หยินเมิ่งหลานก็ปรนนิบัติอาบน้ำถูหลังให้หลินชวนอย่างเอาอกเอาใจอีกครั้ง

วันนี้เธอได้ประจักษ์ถึงสถานะและบารมีของหลินชวนอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น ทำให้เธอยิ่งหวงแหนร่มโพธิ์ร่มไทรต้นนี้มากขึ้นไปอีก

การที่ซูเย่ว์เฉิงกับหลิ่วเยียนเอ๋อร์พยายามทอดสะพานให้หลินชวน มันก็ทำให้เธอเริ่มรู้สึกถึงภัยคุกคาม เธอรู้ดีว่าต่อให้จะไม่ได้คิดครอบครองหลินชวนไว้คนเดียว แต่ก็ประมาทไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นถ้าพลาดพลั้งขึ้นมา เผลอๆ อาจจะไม่ได้รับความโปรดปรานจากหลินชวนเลยแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว

อาบน้ำเสร็จ หลินชวนก็หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาไถดู พบว่ามีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านเรียงเป็นตับ

ในกลุ่มรูมเมท ทั้งสามคนกำลังเมาท์มอยกันอย่างออกรส ถามหลินชวนว่าทำไมคืนนี้ถึงไปค้างอ้างแรมข้างนอก แอบไปกกสาวที่ไหนหรือเปล่าเนี่ย แถมยังเล่าอีกว่าวันนี้ตอนอยู่โรงอาหาร บังเอิญเจอเย่เม่ยเซิงด้วย

ซูเย่ว์เฉิงส่งลิงก์มาให้หนึ่งลิงก์ "คุณชายหลินคะ นี่คือช่องสตรีมของฉันค่ะ ถ้าคุณว่าง ก็แวะเข้ามาดูฉันสตรีมบ้างนะคะ"

"แน่นอนว่าคนกันเอง ไม่ต้องเปย์ของขวัญนะคะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะโดนแพลตฟอร์มหักเปอร์เซ็นต์ไปเปล่าๆ"

"ถ้าคุณเข้ามาดูในช่องสตรีม ฉันจะร้องเพลงเต้นรำให้คุณดูค่ะ อ้อ แต่ถ้าคุณอยากจะดูแบบส่วนตัว... ก็ได้เหมือนกันนะคะ"

หลินชวนพิมพ์ตอบกลับ "โอเคครับ ถ้าว่างเดี๋ยวผมแวะไปดูนะ สู้ๆ ล่ะ บริษัทหวังพึ่งคุณให้ช่วยกอบโกยเงินอยู่นะ"

หลิ่วเยียนเอ๋อร์ส่งข้อความมา "คุณชายหลินคะ คุณเกลียดฉันแล้วเหรอคะ? ความจริงฉันก็เป็นเด็กดีว่าง่ายเหมือนกันนะคะ..."

หลินชวนอ่านไม่จบประโยคด้วยซ้ำ ก็กดปิดแชตทิ้งไปเลย แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ได้รู้สึกขยะแขยงหลิ่วเยียนเอ๋อร์ถึงขั้นที่รู้สึกกับจางเหยียน ก็เลยไม่ได้บล็อกหรือลบเพื่อนทิ้ง

ข้อความสุดท้ายมาจากเย่เม่ยเซิง "วันนี้เธอไม่ได้อยู่มหา'ลัยเหรอ แอบหนีไปเที่ยวไหนมาหรือเปล่าเนี่ย?"

ตั้งแต่วันที่บังเอิญเจอกันที่โรงอาหารพร้อมกับหลิงอู่ซ่าและฉินปิงชิง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอทักมาก่อน

หลินชวนพิมพ์ตอบกลับ "รุ่นพี่รู้ได้ไงครับ?"

เย่เม่ยเซิง "ลองทายดูสิ"

หลินชวน "บังเอิญเจอรูมเมทผมที่โรงอาหาร แล้วเห็นว่าผมไม่ได้อยู่ด้วย ก็เลยเดาว่าผมอาจจะแอบหนีไปเที่ยวใช่ไหมล่ะครับ?"

เย่เม่ยเซิง "โธ่ ไม่สนุกเลย แค่นี้ก็เดาถูกซะแล้ว นายช่วยแกล้งทำเป็นเดาไม่ถูกหน่อยไม่ได้หรือไง? แต่แอบอิจฉาพวกปีสามจริงๆ เลยนะที่ไม่ต้องมานั่งเครียดเรื่องหางานทำ ฉันเองก็อยากหนีไปเที่ยวบ้างเหมือนกัน"

ถ้าหลินชวนฟังคำใบ้นี้ไม่ออก ก็เสียดายเวลาสามปีที่อุตส่าห์เป็นไอ้โบ้มาเปล่าๆ ถึงแม้ตอนนี้เขาจะปฏิญาณตนแน่วแน่ว่าจะเลิกเป็นไอ้โบ้เด็ดขาดแล้ว แต่สกิลบางอย่างที่สั่งสมมามันก็ยังเอามาปรับใช้ได้อยู่

หลินชวนคิดในใจ "ก็ดีเหมือนกัน ฉันเองก็อยากจะออกไปเปิดหูเปิดตาเที่ยวเล่นอยู่พอดี เป้าหมายหลักของการฮุบเงินสายเปย์ ก็เพื่อเอามาปรนเปรอความสุขให้ตัวเองไม่ใช่หรือไงล่ะ?"

"ถึงแม้เย่เม่ยเซิงคนนี้จะดูร้ายลึกไปหน่อย แต่ตราบใดที่นายไม่เผลอใจไปรักเธอ เธอก็ถือว่าเป็นสาวสวยที่ควงไปเที่ยวด้วยแล้วเจริญหูเจริญตาดี แถมยังได้ถือโอกาสปั๊มค่าความประทับใจไปในตัวด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว มีอะไรจะไม่ดีล่ะ?"

หลินชวนพิมพ์ตอบกลับ "พรุ่งนี้ผมกะจะไปเที่ยวเกาะไหหลำสักรอบ รุ่นพี่พอจะว่างไปเที่ยวด้วยกันไหมล่ะครับ?"

ขอย้ำอีกครั้งว่า หลินชวนยึดถือความต้องการของตัวเองเป็นหลัก เขาอยากจะไปเสพสุขที่ไหนก็ไปที่นั่น ส่วนเย่เม่ยเซิงจะอยากไปที่ไหน เขาไม่เคยคิดจะถามเลยสักนิด ถ้าเกิดเย่เม่ยเซิงไม่อยากไป เขาก็พร้อมจะเปลี่ยนคนควงไปเที่ยวด้วยทันที

เย่เม่ยเซิง "ว่างสิ ไปด้วยกันสิ นายวางแผนเที่ยวไว้หรือยังล่ะ ฉันมีเพื่อนที่เคยไปเที่ยวที่นั่นมา เดี๋ยวฉันลองไปถามนางให้เอามะ"

หลินชวน "ไม่ต้องหรอกครับ เดี๋ยวผมจัดการเองทั้งหมดเลย"

จากนั้นหลินชวนก็ไถดูโมเมนต์วีแชตเรื่อยเปื่อย ก็เห็นฉินปิงชิงโพสต์สเตตัสบอกว่าอยากจะไปเที่ยวในที่ที่วิวสวยๆ แล้วใช้กล้องสเปกเทพๆ ถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก

ส่วนหลิงอู่ซ่าก็โพสต์สเตตัสบอกว่าอยากจะขับรถออฟโรดไปลุยเส้นทางวิบากบนภูเขา

ดูเหมือนจะเป็นการจงใจโพสต์อ่อยให้เขาเห็น แต่หลินชวนก็ขี้เกียจจะไปนั่งเดาใจพวกเธอ ถ้าทักแชตส่วนตัวมา เขาก็อาจจะยอมเสียเวลาอ่านดูสักหน่อย แต่ถ้ามาแนวโพสต์ลอยๆ ในโมเมนต์แบบนี้ เขาก็ขอผ่าน เขากดไลก์ให้ทั้งสองโพสต์แบบส่งๆ ก่อนจะหันไปจัดการธุระของตัวเองต่อ

เขากดเข้าไปในกลุ่มชมรมรถหรูห่าวอวิ้น แล้วพิมพ์ถาม "ในกลุ่มนี้มีใครทำธุรกิจท่องเที่ยว หรือว่าพอจะรู้จักใครในแวดวงนี้บ้างไหมครับ?"

เผิงเจ๋อช่วยแท็กหาคนคนหนึ่งที่ใช้ชื่อว่า 'เหล่าหม่า พ่อบ้านส่วนตัวแสนรู้ใจ' "คุณชายหลินครับ พี่คนนี้เขารับจัดทริปท่องเที่ยวส่วนตัวครับ ราคาก็แอบแรงอยู่เอาเรื่อง แต่เรื่องการบริการนี่รับประกันว่าระดับพรีเมียมแน่นอนครับ"

หลู่เทาเองก็แท็ก 'เหล่าหม่า พ่อบ้านส่วนตัวแสนรู้ใจ' ด้วยเหมือนกัน "คุณชายหลินอยากไปเที่ยวที่ไหนเหรอครับ ให้ผมติดสอยห้อยตามไปด้วยคนได้ไหมครับ?"

เผิงเจ๋อแซว "หลู่เทา ทำไมจู่ๆ นายถึงทำตัวสนิทสนมกับคุณชายหลินจังเลยล่ะเนี่ย คุณชายหลินเขาต้องควงสาวสวยไปเที่ยวอยู่แล้ว จะให้นายตามไปเป็น กขค ทำไมล่ะวะ?"

หลู่เทาตอบกลับ "จะไม่ให้สนิทได้ไง ก็คุณชายหลินเพิ่งจะตกลงมาร่วมหุ้นกับผม ตอนนี้บริษัทซินซื่อเจี้ย มีเดีย ครึ่งนึงก็ตกเป็นของคุณชายหลินแล้วนะเว้ย"

"เชี่ยเอ๊ย นี่นายดึงคุณชายหลินมาร่วมลงทุนได้แล้วเหรอวะ?"

"ฉันก็ว่าอยู่ ตอนนี้นายควรจะนั่งหน้าดำคร่ำเครียดสิวะ ทำไมถึงได้ดูชิลๆ แถมยังมีกะจิตกะใจอยากจะไปเที่ยวอีก"

"ซินซื่อเจี้ย มีเดีย มูลค่าตลาดตั้งสองร้อยล้าน ครึ่งนึงตกเป็นของคุณชายหลิน งั้นก็แปลว่า... คุณชายหลินควักเงินลงทุนไปร้อยล้านเลยเหรอวะ?"

"โคตรเทพเลยว่ะ เพิ่งจะถอยรถหรูเหยียบสิบล้านมาสองคัน ซื้อนาฬิการะดับสิบล้านมาอีกเรือน ตามด้วยจ่ายเงินสดเต็มจำนวนห้าสิบกว่าล้านซื้อคฤหาสน์หรูของเหล่าเผิงไปหมาดๆ ผ่านไปไม่ทันไร นี่จัดไปอีกร้อยล้านแล้วเหรอ"

"ผมพูดได้คำเดียวเลยว่า โคตรของโคตรป๋าเลยครับท่าน"

"คุณชายหลินครับ สนใจมาร่วมลงทุนในโรงงานของครอบครัวผมบ้างไหมครับ ใช้เงินลงทุนแค่สิบล้านหยวน ผมยินดียกหุ้นให้ครึ่งนึงเลยครับ"

"คุณชายหลินครับ สนใจอยากจะซื้ออสังหาฯ เพิ่มไหมครับ พอดีผมมีอพาร์ตเมนต์สวยๆ อยู่หลายห้องเลย ตกแต่งพร้อมหิ้วกระเป๋าเข้าอยู่ได้เลยนะครับ"

จางเฉวียนอันและหลวี่ฟางที่เคยพยายามเกลี้ยกล่อมให้หลินชวนไปลงทุนในโปรเจกต์ตึกร้างแต่ไม่สำเร็จ เริ่มเกิดอาการร้อนรน "เดี๋ยวก่อนสิคะ พวกเราเป็นฝ่ายเข้าไปเสนอโปรเจกต์ให้คุณชายหลินก่อนนะคะ"

เงื่อนไขในการเข้ากลุ่มคลับรถหรูแห่งนี้ คือต้องมีรถหรูมูลค่าสามล้านหยวนขึ้นไป นอกเหนือจากพวกเซลส์ขายรถที่มีอยู่ประปรายแล้ว สมาชิกในกลุ่มนี้ก็ล้วนแต่เป็นเศรษฐีมีระดับกันทั้งนั้น

แต่ถึงจะเป็นคนรวยเหมือนกัน มันก็ยังมีการแบ่งชนชั้นกันอยู่ดี หลายคนที่ขอเข้ากลุ่มนี้ ก็เพียงเพื่อหวังจะมาขยายคอนเนกชันของตัวเองเท่านั้น

และการที่หลินชวนสามารถทุ่มเงินลงทุนหลักสิบล้านหรือร้อยล้านได้อย่างหน้าตาเฉยแบบนี้ ย่อมไม่ต้องสงสัยเลยว่า เขาคือสุดยอดคอนเนกชันที่ทรงคุณค่าที่สุดในกลุ่มนี้อย่างแน่นอน

ในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัวของหลินชวน "ฉินปิงชิง: ค่าความประทับใจ +5"

ครอบครัวของฉินปิงชิงทำธุรกิจขายรถ บวกกับที่พ่อของเธอคอยติดสินบนเส้นสายต่างๆ ถึงได้เบียดเสียดแทรกตัวเข้ามาอยู่ในกลุ่มนี้ได้สำเร็จ ปกติเธอก็มักจะซุ่มเงียบไม่ออกความเห็นอะไร จะโผล่มาก็ต่อเมื่อมีคนตั้งใจจะซื้อรถเท่านั้น

และในเวลานี้ เห็นได้ชัดว่าเธอคงกำลังอ่านแชตในกลุ่มอยู่ ขนาดอ่านแค่ตัวหนังสือผ่านหน้าจอ ก็คงจะช็อกอ้าปากค้างไปแล้วแน่ๆ

'เหล่าหม่า พ่อบ้านส่วนตัวแสนรู้ใจ' โผล่มาตอบแชตอย่างรวดเร็ว "คุณชายหลินครับ ผมส่งคำขอแอดเพื่อนไปแล้ว รบกวนคุณชายกดยอมรับด้วยนะครับ"

หลินชวนกดยอมรับแอดเพื่อน แล้วเข้าประเด็นทันที "ผมตั้งใจจะไปเที่ยวเกาะไหหลำ คุณพอจะจัดทริปให้ได้ไหมครับ?"

เหล่าหม่าตอบรับอย่างกระตือรือร้น "จัดให้ได้แน่นอนครับ อย่าว่าแต่เกาะไหหลำเลยครับ จะไปที่ไหนในประเทศหรือจะไปรอบโลกผมก็จัดให้ได้หมดเลยครับ ไม่ทราบว่าคุณชายหลินอยากจะทำกิจกรรมอะไรบ้างครับ แล้วก็ตั้งงบไว้ประมาณเท่าไหร่ดีครับ?"

หลินชวนอธิบาย "ผมจะควงสาวไปเที่ยวด้วยกันหนึ่งคนครับ จัดมาให้ครบทุกอย่างเลยนะ ไม่ว่าจะเป็นโรงแรมระดับซูเปอร์ไฮเอนด์ ทริปดำน้ำดูปะการัง เช่าเรือยอตช์หรูออกทะเล ฯลฯ ขอแค่จัดมาให้สุดเหวี่ยงและประทับใจที่สุด งบประมาณสำหรับทริปนี้ ผมขอตั้งไว้ที่ขั้นต่ำสิบล้านหยวนขึ้นไปก็แล้วกันครับ"

เหล่าหม่าถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึก ถึงแม้เขาจะพอรู้กิตติศัพท์ความป๋าของหลินชวนมาจากในกลุ่มแล้วบ้าง แต่พอได้ยินคำว่า 'งบประมาณขั้นต่ำสิบล้านหยวน' เขาก็ยังอดช็อกไม่ได้อยู่ดี ท้ายที่สุดแล้วนี่มันก็เป็นแค่ทริปท่องเที่ยวทริปหนึ่งเท่านั้นเองนะเว้ย

เหล่าหม่าตระหนักได้ทันทีว่า นี่คือลูกค้ารายใหญ่ระดับซูเปอร์วีไอพี เขาจะต้องจัดทริปนี้ให้ออกมาเพอร์เฟกต์ที่สุด แล้วงานนี้เขาก็จะได้ฟันกำไรเละเทะไปตามระเบียบ

แน่นอนว่า เขาไม่กล้าคิดจะฟันกำไรหลินชวนแบบหน้าเลือดหรอก ราคามาตรฐานอยู่ที่เท่าไหร่ เขาก็ต้องคิดตามจริง ท้ายที่สุดแล้วหลินชวนก็น่าจะเป็นคุณชายจากตระกูลอภิมหาเศรษฐี ดีไม่ดีแค่กระดิกนิ้วนิดเดียวก็อาจจะขยี้เขาจนจมดินได้เลย

คนระดับนี้เขาไม่เดือดร้อนเรื่องเงินหรอก เขาพร้อมจะจ่ายเพื่อซื้อความสุขเสมอ แต่ถ้าคุณเกิดหน้าเลือดไปฟันกำไรเขาเกินควรล่ะก็ นั่นมันคือการรนหาที่ตายชัดๆ

เหล่าหม่ารีบรับคำ "รับทราบครับ ผมจะจัดการทุกอย่างให้เพอร์เฟกต์ที่สุดเลยครับ ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณชายหลินพักอยู่ที่ไหนครับ พรุ่งนี้ผมจะให้คนขับรถไปรับถึงที่เลยครับ"

หลินชวนตอบ "วิลล่าหยุนลู่ซานจวี๋ หลังที่ 6 ครับ"

เช้าวันรุ่งขึ้น คนขับรถที่เหล่าหม่าส่งมารับก็มาจอดรอถึงหน้าวิลล่า เขานั่งรออยู่ที่ลานหน้าบ้านอย่างเงียบๆ ปล่อยให้หลินชวนทานมื้อเช้าให้เสร็จก่อน

มื้อเช้ามื้อนี้ เป็นฝีมือการทำอาหารของหยินเมิ่งหลานล้วนๆ ถึงแม้ในวิลล่าจะมีแม่บ้านคอยดูแลอยู่แล้ว แต่เธอก็ยังอยากจะโชว์เสน่ห์ปลายจวักให้หลินชวนได้ลิ้มลอง ซึ่งก็ต้องยอมรับเลยว่า ฝีมือการทำอาหารของเธอจัดว่าเด็ดทีเดียว

ทานมื้อเช้าเสร็จ คนขับรถก็รับหน้าที่ขับรถโรลส์-รอยซ์ คัลลิแนนของหลินชวน พาเขาออกเดินทาง หยินเมิ่งหลานรู้สถานะและขอบเขตของตัวเองดี เธอจึงไม่ได้เอ่ยปากถามเลยสักนิดว่าหลินชวนจะไปไหน หลังจากหลินชวนออกเดินทางไปแล้ว เธอก็ไม่ได้อยู่รั้งรอที่วิลล่าต่อเช่นกัน

ณ บริเวณหน้าประตูมหาวิทยาลัยเจียงไห่ เย่เม่ยเซิงเพิ่งจะมายืนรอได้ไม่นาน ก็เห็นรถโรลส์-รอยซ์ คัลลิแนนคันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบตรงหน้า

กระจกรถถูกเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติของหลินชวน คนขับรถรีบวิ่งลงมาเปิดประตูรถให้อย่างนอบน้อม "เชิญขึ้นรถเลยครับ คุณหนูเย่"