บทที่ 74 เป็นสุภาพบุรุษหรือไอ้หน้าหม้อกันแน่?

หลังจากเหอเย่าร้องไปสองเพลง หลินชวนถึงยอมปล่อยเขาไป

เหอเย่าเห็นว่าหลินชวนหายโกรธแล้ว จึงพาชายหนุ่มผมปาดหลังเดินคอตกจากไปอย่างเสียหน้า

ความจริงหลินชวนรู้สึกว่าคนพรรค์นี้ไม่คู่ควรกับการเป็นรองหัวหน้าแผนกเลย แต่ก็นั่นแหละ มันไม่ใช่กงการอะไรของเขา ยื่นมือเข้าไปสอดเรื่องคนอื่นมากไปก็ไม่ดี

เรื่องนี้สำนักงานบริหารจัดการธุรกิจและการค้าน่าจะรู้เรื่องแล้ว จะจัดการยังไงก็เป็นเรื่องของพวกเขา

หลังจากเหอเย่าจากไป หลู่เทาก็ดูเหมือนจะเกรงอกเกรงใจหลินชวนมากขึ้นไปอีกหลายส่วน

ในตอนนี้เขารู้สึกโชคดีเหลือเกินที่เลือกดึงหลินชวนมาร่วมลงทุน ต่อให้ต้องยอมสละตำแหน่งเถ้าแก่ใหญ่ให้ก็ตาม

บารมีของหลินชวนยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ขอแค่ไม่มีปัญหาใหญ่อะไรเกิดขึ้น ซินซื่อเจี้ย มีเดีย จะต้องเจริญรุ่งเรืองไร้อุปสรรคแน่นอน

หลู่เทายังอยากจะพูดจาประจบประแจงอีกสักสองสามประโยค แต่หลินชวนกลับจูงมือหยินเมิ่งหลานเดินไปหาพวกพนักงาน พูดคุยกันแค่ไม่กี่คำ เขาก็กลมกลืนเข้ากับเหล่าพนักงานได้อย่างรวดเร็ว ถึงขั้นเริ่มเล่นเกมกันแล้วด้วยซ้ำ

หลู่เทามองภาพนั้นด้วยความงุนงง ไม่รู้จะพูดอะไรดี นี่สินะที่เขาเรียกกันว่าการวางตัวเป็น เข้าถึงง่าย?

ช่วงแรกๆ พวกพนักงานก็มีความรู้สึกเกร็งอยู่บ้าง ยังไงซะนี่ก็คือเถ้าแก่นี่นา

แต่พวกเขาก็รู้สึกประทับใจในตัวหลินชวนอยู่แล้ว จึงไม่ได้รู้สึกต่อต้านอะไร พอเล่นกันไปได้สักพัก เห็นว่าเขาไม่ได้ถือตัวเลยสักนิด พวกเขาก็เริ่มผ่อนคลายและสนุกกันเต็มที่

พอเล่นกันจนเครื่องติด ก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเสนอให้เล่นเกม 'พลังดูดกลืนดาว' ซึ่งก็คือการให้ทุกคนนั่งล้อมวง แล้วใช้ปากดูดไพ่ส่งต่อกันไปเรื่อยๆ ถ้าเกิดดูดไว้ไม่อยู่ ปากก็อาจจะชนปากกันได้

หยินเมิ่งหลานย่อมนั่งอยู่ข้างๆ หลินชวน ส่วนอีกข้างของเธอคือโจวอี และถัดจากโจวอีก็เป็นพนักงานหญิงอีกคน

ถึงแม้เกมนี้ถ้าให้นั่งสลับชายหญิงจะยิ่งเร้าใจกว่า แต่หยินเมิ่งหลานเป็นผู้หญิงของหลินชวน พนักงานชายจึงไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

ส่วนโจวอีก็เป็นสตรีมเมอร์สาวดาวรุ่ง พนักงานชายก็ต้องรักษาระยะห่างเพื่อป้องกันข้อครหา ส่วนพนักงานหญิงคนอื่นๆ ก็ไม่ได้คิดมากอะไรนัก

แต่ที่นึกไม่ถึงก็คือ ซูเย่ว์เฉิงกลับเดินเข้าไปนั่งประกบอีกข้างของหลินชวนอย่างเป็นธรรมชาติและเป็นฝ่ายเข้าหาเองด้วย แถมยังดึงผู้ช่วยสาวของตัวเองมานั่งประกบอีกข้างของเธออย่างเนียนๆ

หยินเมิ่งหลานเห็นภาพนั้น แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เธอรู้สถานะตัวเองดี ว่าเธอไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่าย

เกมรอบแรกผ่านไปได้ด้วยดี สามารถส่งต่อไพ่กันได้ราบรื่น แต่พอรอบที่สองวนมาถึงซูเย่ว์เฉิง จังหวะที่กำลังจะส่งไพ่ให้หลินชวน ซูเย่ว์เฉิงกลับดูดไพ่ไว้ไม่อยู่ ไพ่จึงร่วงหล่นลงมา

ริมฝีปากของซูเย่ว์เฉิงกำลังจะประทับลงบนริมฝีปากของหลินชวนอยู่รอมร่อ ดูเหมือนเธอจะเสียหลักและเบรกตัวเองไม่อยู่

ในช่วงวินาทีเป็นวินาทีตายนั้นเอง หลินชวนกลับเอนตัวหลบไปด้านหลังอย่างว่องไว พร้อมกับยื่นมือออกไปประคองแขนของซูเย่ว์เฉิงไว้เบาๆ

เขาสามารถหยุดยั้งอุบัติเหตุครั้งนี้ได้อย่างง่ายดาย

ซูเย่ว์เฉิงจ้องมองหลินชวนด้วยความอึ้ง กะพริบตาปริบๆ เห็นได้ชัดว่าเธอค่อนข้างประหลาดใจกับผลลัพธ์นี้

เถ้าแก่คนใหม่ของพวกเรา ไม่เพียงแต่หล่อเหลา รวยล้นฟ้า พึ่งพาได้ และมีความเด็ดขาด แต่ยังเป็นสุภาพบุรุษขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?

ซูเย่ว์เฉิง: ค่าความประทับใจ +5

ทว่าที่หลินชวนทำแบบนี้ เป็นเพราะเขาเป็นสุภาพบุรุษจริงๆ งั้นเหรอ?

นับตั้งแต่หลินชวนได้รับระบบมา และก้าวเข้าสู่เส้นทางการกอบโกยค่าความประทับใจจากบรรดาสาวสวย เขาก็ได้สลัดคราบหนุ่มใสซื่อทิ้งไป และกำลังก้าวเข้าสู่วิถีไอ้หน้าหม้ออย่างเต็มตัวแล้ว

ยิ่งหลังจากผ่านเรื่องราวเมื่อคืนมา เขาก็ไม่อาจเรียกตัวเองว่าเป็นสุภาพบุรุษผู้ทรงศีลได้อีกต่อไป

แต่เขาก็ยังคงรักและหวงแหนร่างกายของตัวเองอยู่มาก อิงจากข้อมูลในอินเทอร์เน็ต สมัยนี้โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์มีเยอะขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่อัตราการติดเชื้อเอชไอวีก็ยังพุ่งสูงถึงขนาดที่ว่าในหนึ่งพันคนจะมีคนติดเชื้อหนึ่งคนเลยทีเดียว

ถ้าไม่มีระบบ มันก็คงยากที่จะตรวจสอบ แต่ในเมื่อมีระบบ ขอแค่ค่าความประทับใจถึง 80 แต้ม เขาก็สามารถตรวจสอบได้โดยตรงเลย

ถ้าอย่างนั้นก็แก้ปัญหาได้ง่ายนิดเดียว ตราบใดที่ค่าความประทับใจยังไม่ถึง 80 แต้ม เขาก็จะขอปฏิเสธการแตะเนื้อต้องตัวอย่างเด็ดขาด เพื่อเป็นการป้องกันไว้ก่อน ปลอดภัยไว้ก่อนดีที่สุด

ซูเย่ว์เฉิงจะไปล่วงรู้ความคิดของหลินชวนได้ยังไง ตอนนี้เธอถูกความเป็นสุภาพบุรุษของเขาตกเข้าให้แล้ว สายตาที่มองเขาจึงยิ่งหวานหยดย้อยมากกว่าเดิม

ดังนั้นในอีกสองรอบถัดมา ไพ่ที่ปากของเธอก็ร่วงหล่นลงมาอีกครั้ง แถมครั้งนี้ระยะห่างยังใกล้กว่าเดิม ยิ่งทำให้หลบไม่ทันเข้าไปใหญ่

ทว่าปฏิกิริยาตอบสนองของหลินชวนกลับรวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ ท้ายที่สุดแล้วเขาอัปแต้มสถานะมาถึงสามครั้ง แถมยังกินยาชุบกายาเข้าไปอีก ปฏิกิริยาตอบสนองของเขาในตอนนี้ เผลอๆ คงไวกว่านักแข่งรถฟอร์มูลาวันซะด้วยซ้ำ

เอาความไวระดับนักแข่งรถมาใช้หลบจูบสาวเนี่ยนะ ไม่มีใครเกินเขาแล้วจริงๆ ทำเอาแววตาของซูเย่ว์เฉิงฉายแววตัดพ้อออกมาเล็กน้อย

พนักงานคนอื่นๆ ที่เห็นเหตุการณ์นี้ต่างก็รู้สึกขบขัน

ไพ่ร่วงครั้งแรกอาจจะอ้างได้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญ แต่ถ้าร่วงติดๆ กันสองครั้งแบบนี้ ดูยังไงก็จงใจชัดๆ

การที่ซูเย่ว์เฉิงทำแบบนี้ ทุกคนก็พอจะเข้าใจได้ ท้ายที่สุดแล้ว เถ้าแก่ที่เพอร์เฟกต์ขนาดนี้ มีใครบ้างล่ะจะไม่อยากจับให้อยู่หมัด?

เพียงแต่นึกไม่ถึงเลยว่า หลินชวนจะปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยขนาดนี้ แถมปฏิกิริยาตอบสนองนั่น มันก็ไวเกินไปแล้วไหม

ทำให้ภาพที่ซูเย่ว์เฉิงงัดสารพัดมารยาหญิงออกมาใช้ แต่กลับถูกหลินชวนปัดป้องไปได้หมดทุกกระบวนท่า ดูตลกขบขันไม่เบา

หยินเมิ่งหลานเห็นหลินชวนปฏิเสธซูเย่ว์เฉิง เธอก็แอบดีใจอยู่เงียบๆ ถึงแม้เธอจะไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายชีวิตของหลินชวน แต่ยังไงซะเธอก็เพิ่งจะได้เป็นผู้หญิงของเขา เธอคงไม่อยากเห็นผู้หญิงคนอื่นมาชิงความโปรดปรานไปจากเธอเร็วขนาดนี้หรอก

เธอแอบคิดในใจว่า ขนาดซูเย่ว์เฉิงสวยกว่าเธอตั้งเยอะ หลินชวนก็ยังปฏิเสธได้ลงคอ หรือว่าเขาตั้งใจจะรักษาน้ำใจเธอกันนะ?

หยินเมิ่งหลาน: ค่าความประทับใจ +1

หลังจากนั้นก็เปลี่ยนมาเล่นบอร์ดเกม ซูเย่ว์เฉิงก็ยังไม่ยอมแพ้ เธอยังคงนั่งประกบติดอยู่อีกด้านหนึ่งของหลินชวน ขยับเข้าไปเบียดเสียดแนบชิด

แต่การเบียดเสียดแนบชิดแบบนี้ หลินชวนกลับไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจหรือผลักไส เพราะการสัมผัสแค่นี้ มันไม่ทำให้ติดโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์หรอก

สิ่งนี้ทำให้ซูเย่ว์เฉิงที่เพิ่งจะรู้สึกน้อยใจเมื่อครู่ กลับมายิ้มระรื่นได้อีกครั้ง

หลิ่วเยียนเอ๋อร์เห็นซูเย่ว์เฉิงเริ่มตีสนิทกับหลินชวนได้มากขึ้นเรื่อยๆ ในใจของเธอก็ยิ่งรู้สึกขมขื่น

ประเด็นสำคัญคือตอนนี้ข้างกายเธอมีเสี่ยวจู้คุมแจอยู่ เธอจึงไม่อาจจะสลัดเขาออกไปได้ แถมตอนนี้ทั้งซ้ายและขวาของหลินชวนก็มีคนจับจองพื้นที่ไปหมดแล้ว ต่อให้เธออยากจะเข้าไปแทรก ก็ไม่มีที่ว่างสำหรับเธอแล้ว

จนกระทั่งงานเลี้ยงเลิกรา ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันกลับบ้าน ดูเหมือนเสี่ยวจู้จะมีธุระต้องคุยกับหลู่เทา เขาจึงขอตัวกลับไปพร้อมกับหลู่เทา

หลิ่วเยียนเอ๋อร์จึงฉวยจังหวะที่ซูเย่ว์เฉิงไม่ได้อยู่ข้างกายหลินชวน รีบแทรกตัวเข้าไปหาทันที "คุณชายหลินคะ หลังจากนี้พวกคุณจะไปเที่ยวไหนกันต่อเหรอคะ? ขอฉันไปด้วยคนได้ไหมคะ?"

ซูเย่ว์เฉิงเห็นแบบนั้น ก็แอบนึกด่าตัวเองในใจที่ไม่น่าสะเพร่าเปิดช่องโหว่ให้เลย ใครจะไปคิดล่ะว่าหลิ่วเยียนเอ๋อร์คนนี้จะฉวยโอกาสแทรกตัวเข้ามาได้ไวขนาดนี้

แต่กลับเห็นหลินชวนขยับตัวถอยห่างอย่างเห็นได้ชัด พร้อมกับตอบว่า "ไม่ไปเที่ยวไหนต่อแล้วครับ พวกเราเตรียมตัวกลับบ้านกันแล้ว"

ดวงตาของซูเย่ว์เฉิงทอประกายวาบ ก่อนหน้านี้ตอนที่เธอตั้งใจจะจูบหลินชวน เขาก็ขยับหนีเหมือนกัน แต่นั่นไม่ใช่เพราะรังเกียจ มันคือความเป็นสุภาพบุรุษต่างหาก แถมหลังจากนั้นพอเธอขยับเข้าไปใกล้ๆ เขาก็ไม่ได้ขยับหนีอีกเลย

แต่พอหลิ่วเยียนเอ๋อร์คนนี้ขยับเข้าไปใกล้ เขากลับถอยกรูดหนีทันที ภาษากายแบบนั้น เห็นได้ชัดเลยว่าเขารู้สึกรังเกียจ

ซูเย่ว์เฉิงรีบพุ่งตัวเข้าไปเสียบแทนที่ว่างที่หลินชวนเพิ่งจะขยับถอยหนีมาทันที เบียดหลิ่วเยียนเอ๋อร์กระเด็นออกไปวงนอกเลย

ถูกต้องแล้ว หลินชวนรู้สึกรังเกียจหลิ่วเยียนเอ๋อร์จริงๆ ท้ายที่สุดแล้ว เมื่อกี้เธอยังควงแขนผู้ชายคนอื่นอยู่หลัดๆ

แถมหลิ่วเยียนเอ๋อร์ก็ไม่ค่อยจะรู้กาลเทศะสักเท่าไหร่ เขาจึงไม่อยากจะไปคลุกคลีตีโมงกับเธอให้มากความ ให้เธอเป็นแค่เครื่องมือปั๊มค่าความประทับใจไปวันๆ ก็พอแล้ว

หลิ่วเยียนเอ๋อร์ย่อมมองออกถึงท่าทีรังเกียจของหลินชวน เธอถึงกับยืนหน้าชากลางอากาศ ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาเล็กน้อย ทั้งอับอายและเจ็บใจ

แต่สิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจมากกว่านั้น คือความรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง คราวที่แล้วตอนที่เธอควงแขนเขา เขาก็ไม่ได้รังเกียจเธอนี่นา ดูเหมือนว่าโอกาสที่จะได้เกาะติดคุณชายตระกูลอภิมหาเศรษฐี มันได้หลุดลอยไปต่อหน้าต่อตา เพราะการตัดสินใจที่ผิดพลาดของเธอเองซะแล้ว

ตอนนี้ตัวเธอเองไม่เพียงแต่เทียบหยินเมิ่งหลานไม่ติด แม้แต่ซูเย่ว์เฉิงที่เพิ่งจะมาทำความรู้จักทีหลัง เธอก็ยังสู้ไม่ได้เลย

ซูเย่ว์เฉิงยังมีโอกาสได้รับความโปรดปรานจากหลินชวน แต่สำหรับเธอแล้ว ดูเหมือนจะไม่มีโอกาสหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียว