บทที่ 73 ภูมิหลังของเขาลึกล้ำจนหยั่งไม่ถึง

เหอเย่าตกใจจนพูดติดอ่างทันที "ทะ... ท่านรองผู้อำนวยการครับ ฟังผมอธิบายก่อน..."

รองผู้อำนวยการพูดสวน "ผมไม่อยากฟังคำอธิบาย ผมแค่อยากรู้ว่าซินซื่อเจี้ย มีเดีย มีปัญหาจริงๆ หรือคุณจงใจหาเรื่องกันแน่?"

"เมื่อกี้ท่านรองอธิบดีเพิ่งจะโทรมาหาผมเพื่อถามเรื่องนี้ ถ้าคุณใช้อำนาจหน้าที่ในทางที่ผิด คุณรู้ไหมว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไง?"

รองอธิบดี?

สีหน้าของเหอเย่ายิ่งซีดเผือดลงไปอีก "คืออย่างนี้นะครับ พอดีผมได้รับแจ้งเบาะแสว่าซินซื่อเจี้ย มีเดียมีปัญหา ก็เลยต้องเข้ามาตรวจสอบดูสักหน่อย ถ้าไม่มีปัญหาอะไรก็ย่อมไม่หาเรื่องอยู่แล้วล่ะครับ พวกเราเป็นข้าราชการรับใช้ประชาชน ย่อมไม่มีทางใช้อำนาจในทางที่ผิดแน่นอนครับ"

"ไม่มีก็ดีแล้ว คุณก็จัดการให้มันดีๆ ก็แล้วกัน" พูดจบรองผู้อำนวยการก็กดตัดสายไปทันที

เรื่องราวดูเหมือนจะจบลงแค่นี้

ทว่าสีหน้าของเหอเย่ากลับไม่ได้ดีขึ้นเลยสักนิด ถ้าเขาฟังคำเตือนแฝงในประโยคของรองผู้อำนวยการไม่ออก ก็คงไม่ต้องทำงานในแวดวงนี้แล้วล่ะ

เรื่องนี้คงโดนคาดโทษสถานหนักจากรองผู้อำนวยการไปแล้วแหงๆ ถ้าจัดการไม่ดี มีหวังได้เก็บข้าวของไสหัวไปแน่นอน

"คุณชายหลินคนนั้นตกลงเป็นใครกันแน่เนี่ย ถึงกับมีรองอธิบดีและรองผู้อำนวยการคอยหนุนหลังให้?" เหอเย่าเหงื่อแตกพลั่กไหลย้อยเต็มหน้าผาก

เหอเย่ารีบโทรศัพท์สั่งให้ลูกน้องหยุดมือทันที จากนั้นก็ผลักประตูเดินกลับเข้าไปในห้อง ชายหนุ่มผมปาดหลังพอเห็นใบหน้าซีดเซียวของเขาก็ชะงักไป เอ่ยถามขึ้น "พี่เย่า เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ?"

แต่เหอเย่ากลับไม่สนใจเขา หันไปถามผู้จัดการเหยาแทน "ที่นี่มีเหล้าอะไรดีๆ บ้าง?"

ผู้จัดการเหยาตอบ "มีหลุยส์ที่สิบสาม กับรอยัลซาลูทครับ"

เหอเย่าสั่ง "เอาหลุยส์ที่สิบสามมาสองขวด แล้วก็รอยัลซาลูทอีกหนึ่งลัง ช่วยส่งไปที่ห้องข้างๆ ให้ฉันที"

ผู้จัดการเหยาถึงกับอึ้งไปนิด ก่อนจะรีบไปจัดการตามคำสั่ง

ถึงแม้เขาจะยังไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์แน่ชัด แต่ก็เห็นได้ชัดว่ารองหัวหน้าแผนกจากสำนักงานบริหารจัดการธุรกิจและการค้าที่เมื่อกี้ยังทำตัวกร่างอยู่เลย ตอนนี้กลับยอมถอยซะแล้ว

สำหรับเขานี่ถือเป็นเรื่องดีเลยทีเดียว ท้ายที่สุดแล้วเขาจะได้ไม่ต้องมาคอยเป็นคนกลางอึดอัดใจอีกต่อไป

"พี่เย่า ฝั่งตรงข้ามเป็นคนมีเส้นสายเหรอครับ?" ชายหนุ่มผมปาดหลังก็ไม่ใช่คนโง่ กระซิบถามเสียงเบา

เหอเย่าตอบด้วยสีหน้าย่ำแย่ "ไม่ใช่แค่มีเส้นสายธรรมดาหรอก แต่ภูมิหลังลึกล้ำจนหยั่งไม่ถึงเลยต่างหาก เมื่อกี้ท่านรองผู้อำนวยการโทรมาถามเรื่องนี้ด้วยตัวเอง แถมยังบอกอีกว่ามีท่านรองอธิบดีโทรมาถามด้วย"

พอชายหนุ่มผมปาดหลังได้ยินแบบนั้น ก็ถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึก ความกร่างก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยความหวาดกลัว เขารู้ดีว่าคำว่า 'รองอธิบดี' นั้นหมายถึงอะไร

เมื่อผู้จัดการเหยาเตรียมเหล้าเสร็จ เหอเย่าก็พากลุ่มคนพร้อมกับเหล้าเดินไปที่ห้องข้างๆ ทันที

พอซูเย่ว์เฉิงกับโจวอีเห็นพวกเหอเย่าเดินเข้ามา สีหน้าก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที

ทว่าภาพที่พวกเธอจินตนาการไว้ว่าอีกฝ่ายจะเข้ามากร่างบังคับให้พวกเธอไปร้องเพลงให้ฟังกลับไม่เกิดขึ้น บนใบหน้าของอีกฝ่ายกลับประดับไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง

เห็นเพียงเหอเย่ารีบก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปหาหลินชวน โค้งคำนับปะหลกๆ "คุณชายหลินครับ เมื่อกี้ต้องขออภัยที่มารบกวนจริงๆ ครับ เพื่อเป็นการขอโทษ ค่าใช้จ่ายของพวกคุณในวันนี้ผมขอรับเป็นเจ้ามือทั้งหมดเลยนะครับ แล้วผมก็เตรียมเหล้าดีๆ มาให้ด้วย หวังว่าพวกคุณจะดื่มกันอย่างมีความสุขนะครับ"

แต่หลินชวนกลับทำเหมือนไม่ได้ยิน ปล่อยให้เหอเย่ายืนเก้ออยู่ตรงนั้น ส่วนตัวเองก็หันไปคลอเคลียกระซิบกระซาบกับหยินเมิ่งหลานต่อไป

เหอเย่าไม่กล้าแสดงความไม่พอใจใดๆ ออกมาเลย ยังคงปั้นยิ้มโค้งตัวยืนรอรับคำบัญชาจากหลินชวนอยู่อย่างนั้น

เสี่ยวจู้กับหลิ่วเยียนเอ๋อร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นภาพนั้นก็ถึงกับอ้าปากค้าง คนที่เมื่อกี้ยังทำตัวกร่างสั่งให้สตรีมเมอร์สาวไปนั่งร้องเพลงให้ฟัง ทำไมจู่ๆ ถึงได้หงอเป็นหมาหงอยขนาดนี้ล่ะ?

คนที่อีกฝ่ายกลัวเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่หลู่เทา แต่เป็นหลินชวนต่างหาก นั่นหมายความว่า บารมีของหลินชวนเหนือกว่าหลู่เทาหลายขุมเลยงั้นเหรอ?

สายตาที่หลิ่วเยียนเอ๋อร์มองหลินชวน ก็ยิ่งแฝงความชื่นชมเทิดทูนมากขึ้นไปอีก

หลิ่วเยียนเอ๋อร์: ค่าความประทับใจ +5

ส่วนเสี่ยวจู้ก็มองหลินชวนด้วยความเคารพยำเกรงมากยิ่งขึ้น

ถึงแม้ตำแหน่งรองหัวหน้าแผนกจะไม่ได้สูงส่งอะไรนัก แต่โดยปกติแล้วก็ไม่จำเป็นต้องมาทำตัวเกรงใจนักธุรกิจขนาดนี้ ยิ่งถ้าเป็นรองหัวหน้าแผนกที่มีอำนาจในมือเยอะๆ นักธุรกิจเผลอๆ ต้องเป็นฝ่ายเอาของขวัญไปประเคนให้ด้วยซ้ำ

หลินชวนแค่ยกหูโทรศัพท์กริ๊งเดียว ก็ทำให้อีกฝ่ายยอมก้มหัวประจบประแจงได้ขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าบารมีของหลินชวน ไม่ได้มีแค่เรื่องเงินเพียงอย่างเดียวแน่นอน

ทางด้านหลู่เทาที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ พอเห็นภาพนี้ก็ชะงักไปเหมือนกัน เขาพูดกับปลายสายว่า "ไม่ต้องแล้วครับ เรื่องจัดการเรียบร้อยแล้ว" ก่อนจะกดวางสายไป

ในเวลานี้ หลู่เทาตระหนักได้ว่า ตัวเองอาจจะยังประเมินสถานะของหลินชวนต่ำเกินไปซะแล้ว

พนักงานที่นั่งอยู่ไม่ไกล พอเห็นเหตุการณ์นี้ ก็พากันซุบซิบด้วยความตื่นเต้น

"ผู้ชายคนนั้นน่าจะเป็นคนที่สั่งให้เย่ว์เฉิงกับโจวอีไปร้องเพลงให้ฟังเมื่อกี้ใช่ไหม? ทำไมถึงกลายเป็นฝ่ายมาขอโทษซะเองล่ะ?"

"เห็นได้ชัดเลยว่าเถ้าแก่คนใหม่ของพวกเราบารมีล้นฟ้าจริงๆ บารมีเหนือกว่าเถ้าแก่หลู่คนก่อนซะอีก"

"ต่อให้เถ้าแก่หลู่จะมีบารมีขนาดไหน ก็คงไม่ยอมไปงัดข้อกับคนอื่นเพื่อปกป้องสตรีมเมอร์ในสังกัดหรอก เผลอๆ อาจจะคิดว่าการส่งเย่ว์เฉิงกับโจวอีไปร้องเพลงให้ฟัง จะช่วยสานสัมพันธ์ให้ดีขึ้นซะด้วยซ้ำ"

"ใช่เลย เถ้าแก่ทั่วไปเขาไม่มาสนศักดิ์ศรีราคาถูกของพวกพนักงานอย่างเราหรอก"

"ทั้งหล่อ ทั้งรวย แถมยังคอยปกป้องพวกเราอีก เถ้าแก่คนใหม่ของเรานี่สุดยอดไปเลยจริงๆ"

"ประเด็นสำคัญคือต้องมีอำนาจบารมีด้วย คนธรรมดาทั่วไปอยากจะปกป้องก็ปกป้องไม่ได้หรอก เขาแค่พูดคำเดียว อีกฝ่ายก็ต้องคลานมาขอโทษถึงที่เลย"

"อ๊ายยย ฉันจะเป็นแฟนคลับเขาแล้ว"

พนักงานสาวๆ ต่างก็เริ่มมีอาการคลั่งรักกันเป็นแถว

ซูเย่ว์เฉิงกับโจวอีในเวลานี้ ก็ยิ่งรู้สึกว่าหลินชวนหล่อเหลาบาดใจมากขึ้นไปอีก

ซูเย่ว์เฉิง: ค่าความประทับใจ +5 โจวอี: ค่าความประทับใจ +5

หลินชวนปล่อยให้เหอเย่ายืนเก้ออยู่พักใหญ่ ราวกับเพิ่งจะสังเกตเห็นการมีอยู่ของเขา "รองหัวหน้าแผนกเหอ คุณกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย? จู่ๆ ก็มาเลี้ยงเหล้าเลี้ยงเครื่องดื่มพวกเราแบบนี้ ประชาชนตาดำๆ อย่างพวกเรารับไว้ไม่ไหวหรอกนะครับ"

เมื่อก่อนตอนที่เหอเย่าได้ยินคนอื่นเรียกตัวเองว่าหัวหน้าแผนกหรือรองหัวหน้าแผนก เขารู้สึกภาคภูมิใจยืดอกหน้าบานสุดๆ แต่ในตอนนี้ พอได้ยินคำเรียกนี้ เขากลับรู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งตัว รู้สึกเหมือนว่าถ้าขืนปล่อยให้พูดต่อไป ตำแหน่งหน้าที่การงานของเขาคงหลุดลอยไปแน่ๆ

เหอเย่ารีบฉีกยิ้มประจบประแจง "มิได้ครับมิได้ ผมก็เป็นแค่ลูกชาวบ้านธรรมดา ตอนนี้ก็เป็นแค่ข้าราชการที่คอยรับใช้ประชาชน เมื่อกี้ล่วงเกินพวกคุณไป ก็สมควรที่จะต้องมาแสดงความขอโทษครับ"

หลินชวนพูดต่อ "คุณก็แค่เรียกพวกเธอไปร้องเพลงให้ฟังเฉยๆ นี่นา จะเรียกว่าล่วงเกินได้ยังไงกันล่ะ? ดูท่าทางรองหัวหน้าแผนกเหอคงจะเป็นคนชอบร้องเพลงสินะ ในเมื่อมาถึงที่แล้ว ไม่ลองโชว์ลูกคอให้พวกเราฟังสักสองเพลงหน่อยล่ะครับ?"

พอได้ยินแบบนั้น ใบหน้าของเหอเย่าก็แดงก่ำขึ้นมาทันที ก่อนหน้านี้เขาเป็นคนสั่งให้ซูเย่ว์เฉิงกับโจวอีไปร้องเพลงให้ฟัง แต่ตอนนี้หลินชวนกลับสั่งให้เขาร้องเพลงให้ฟังแทน นั่นไม่ได้หมายความว่า หลินชวนลดเกรดเขาให้ไปเทียบเท่ากับพวกสตรีมเมอร์สาวขายเสียงหรอกเหรอ?

แต่เขาก็ไม่กล้าเอ่ยปากเถียงเลยสักคำ ถ้าการทำแบบนี้จะช่วยให้เรื่องราวยุติลงได้ มันก็ถือว่าเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว

เหอเย่าพยายามข่มความอับอายขายขี้หน้า พยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ "ก็ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นผมจะขอร้องเพลงสักสองเพลง เพื่อสร้างความบันเทิงให้คุณชายหลินนะครับ"

เหอเย่าเลือกมาสองเพลง คือเพลงเกอช่างจู่กั๋ว (ขับขานสรรเสริญปิตุภูมิ) และเป่าเว่ยหวงเหอ (ปกป้องแม่น้ำฮวงโห) ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาชอบเพลงเก่า หรือคิดว่าการร้องเพลงแนวนี้มันจะไม่ทำให้เสียภาพลักษณ์มากนัก

จากนั้น เขาก็เริ่มเปล่งเสียงร้องเพลงปลุกใจอย่างฮึกเหิม ท่ามกลางสายตาของทุกคนในห้องที่มองมาด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น

ซูเย่ว์เฉิงและโจวอีเข้าใจในทันทีว่าหลินชวนกำลังเอาคืนแทนพวกเธอ ในใจนอกจากความเทิดทูนบูชาแล้ว ก็ยังมีความซาบซึ้งใจเพิ่มเข้ามาอีกด้วย

นับตั้งแต่ก้าวเข้ามาเป็นสตรีมเมอร์สาว พวกเธอก็ต้องเผชิญกับการถูกดูถูกเหยียดหยามมาสารพัด อย่างเรื่องการถูกเรียกไปร้องเพลงเอนเตอร์เทนแบบนี้ หลายคนก็มองว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดา ส่วนความรู้สึกของพวกเธอ จะมีใครมาสนใจกันล่ะ

แต่หลินชวน ไม่เพียงแต่ช่วยเป็นเกราะกำบังให้พวกเธอ คอยปกป้องศักดิ์ศรีของพวกเธอ แต่ยังแอบเอาคืนแทนพวกเธออย่างแนบเนียนอีกด้วย

ผู้ชายคนนี้ ช่างเป็นที่พึ่งพาและให้ความรู้สึกปลอดภัยได้อย่างเหลือล้นจริงๆ

ซูเย่ว์เฉิง: ค่าความประทับใจ +5 โจวอี: ค่าความประทับใจ +5