บทที่ 72 อานุภาพของการเปลี่ยนเงินเป็นอำนาจเริ่มเผยให้เห็น

ผู้จัดการเหยาไม่ได้รับคำตอบที่น่าพอใจ แต่ก็ไม่กล้าล่วงเกินหลินชวนกับหลู่เทา เขาติดอยู่ตรงกลาง กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เขาเดินคอตกกลับไปที่ห้องข้างๆ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินเข้าไปรายงานสถานการณ์ให้เหอเย่าฟัง

พอเหอเย่าฟังจบ สีหน้าก็ขรึมลงเล็กน้อย ส่วนชายหนุ่มผมปาดหลังที่อยู่ข้างๆ ยิ่งเดือดดาล "หัวหน้าแผนกเหออุตส่าห์เชิญดีๆ ขนาดนี้ยังไม่ไว้หน้า ช่างกำเริบเสิบสานจริงๆ"

เหอเย่าโบกมือห้ามไม่ให้เขาโวยวาย ลองคิดดูครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นว่า "คุณเดินไปอีกรอบนะ บอกไปว่าเพิ่มศัตรูหนึ่งคนสู้เพิ่มมิตรหนึ่งคนไม่ได้ ความจริงผมก็ค่อนข้างชื่นชมบริษัทซินซื่อเจี้ย มีเดียนะ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าพวกเขาจะเจริญรุ่งเรืองอย่างราบรื่น"

ประโยคนี้มองเผินๆ เหมือนเป็นการชื่นชม แต่ถ้าฟังให้ลึกลงไป มันก็คือคำขู่ชัดๆ

ผู้จัดการเหยาไม่กล้าชักช้า รีบเดินไปส่งสารอีกรอบ ผ่านไปครู่หนึ่งก็กลับมา ผู้จัดการเหยาอึกอักอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น "คุณชายหลินบอกว่า ขอบคุณที่ชื่นชมครับ แต่สตรีมเมอร์ของพวกเขาไม่ค่อยสบาย ต้องขออภัยจริงๆ ครับ"

ชายหนุ่มผมปาดหลังทำท่าจะปรี๊ดแตกอีกรอบ แต่ก็ถูกเหอเย่าห้ามไว้เช่นเคย เหอเย่ายิ้มแล้วพูดว่า "ไม่ต้องพูดอ้อมค้อมขนาดนั้นหรอก ถ่ายทอดคำพูดเดิมของเขามาให้หมดเลยดีกว่า"

ผู้จัดการเหยาจำใจต้องตอบตามความจริง "ครั้งนี้คุณชายหลินพูดแค่คำเดียวครับ... ไสหัวไป"

อุตส่าห์เอาคำว่า 'ไสหัวไป' มาแปลเป็น 'ขอบคุณที่ชื่นชม แต่ไม่สบายต้องขออภัยจริงๆ' ช่างใช้ความพยายามอย่างหนักเสียจริง น่าเสียดายที่เหอเย่าเป็นพวกเขี้ยวลากดิน เลยมองทะลุปรุโปร่งในพริบตา

ชายหนุ่มผมปาดหลังตวาดลั่น "ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริงๆ ฉันว่าพวกมันคงอยากโดนตรวจสอบดีๆ สักรอบแล้วล่ะมั้ง"

"อย่าเอะอะก็ตรวจสอบๆ สำนักงานบริหารจัดการธุรกิจและการค้าเป็นของบ้านแกหรือไง?" เหอเย่าถลึงตาใส่ชายหนุ่มผมปาดหลัง แล้วสั่งสอน "ข้าราชการคืออะไร ก็คือคนที่คอยรับใช้ประชาชน เอะอะก็ใช้อำนาจรัฐเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวนั่นมันข้อห้ามร้ายแรง จะไปทำผิดพลาดเรื่องพรรค์นั้นได้ยังไง?"

"แต่เรื่องโฆษณากับการไลฟ์ขายของของพวกบริษัทสื่อมีเดียเนี่ย มันก็มีความวุ่นวายอยู่เยอะจริงๆ ถึงเวลาที่ต้อง... เข้าไปตรวจสอบสักหน่อยแล้วล่ะ"

การที่เหอเย่าห้ามชายหนุ่มผมปาดหลัง ไม่ใช่ว่าเขาไม่เห็นด้วยกับวิธีนั้น แต่แค่รู้สึกว่าหมอนี่มันใจร้อนหุนหันพลันแล่นเกินไป พูดอะไรก็ตรงไปตรงมาซะหมด ขืนทำแบบนั้น มันจะทิ้งร่องรอยให้โดนจับผิดเอาได้ง่ายๆ

พวกเขี้ยวลากดินตัวจริง เขาต้องรู้จักพูดจาภาษาข้าราชการ ทำให้ฟังดูเหมือนกำลังปฏิบัติหน้าที่อย่างตงฉิน ไม่ได้มุ่งเป้าเจาะจงเล่นงานใคร

ตัดภาพมาที่ห้องข้างๆ หลู่เทาถอนหายใจอย่างจนปัญญา "คุณชายหลินครับ ถึงจะปฏิเสธก็พูดจาให้อ้อมค้อมกว่านี้หน่อยก็ได้นะครับ ตอนแรกผมกะจะเดินไปทักทายเขาสักหน่อย แต่คุณเล่นตะเพิดเขาด้วยคำว่า ไสหัวไป ซะงั้น"

หลินชวนยิ้ม ไม่ได้ใส่ใจอะไร "ตอนมาครั้งแรก ผมก็พูดสุภาพแล้วไม่ใช่เหรอ? ในเมื่อผมปฏิเสธไปแล้ว ท่าทีก็ชัดเจนขนาดนั้น แต่ยังจะเซ้าซี้มาอีก แบบนี้เขาเรียกว่าไม่มีมารยาทและไม่ให้เกียรติกันต่างหากล่ะ ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ให้เกียรติ แล้วยังจะหวังให้ผมให้เกียรติอีกเหรอ?"

"เฮ้อ ผมได้ยินมาว่าเหอเย่าคนนี้เป็นพวกเจ้าคิดเจ้าแค้นซะด้วย คงต้องวานให้เส้นสายช่วยจัดการสักหน่อยแล้วล่ะ" พูดจบ หลู่เทาก็หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาโทรออก

หลินชวนเองก็หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา ส่งข้อความหารองอธิการบดี "ท่านรองอธิการบดีครับ มหา'ลัยของเราสนับสนุนให้นักศึกษาทำธุรกิจหรือเปล่าครับ?"

นึกไม่ถึงเลยว่า รองอธิการบดีเฝิงเยี่ยน จะโทรกลับมาอย่างรวดเร็ว "ทำไมล่ะ เธอคิดจะทำธุรกิจเหรอ? มหา'ลัยต้องสนับสนุนให้นักศึกษาทำธุรกิจอยู่แล้ว แถมยังมีนโยบายสิทธิพิเศษสารพัดอย่างให้ด้วยนะ"

หลินชวนตอบ "ผมไม่ได้เพิ่งจะคิดครับ แต่เริ่มทำไปแล้ว ผมเพิ่งจะลงทุนในบริษัทสื่อมีเดียไปหนึ่งร้อยล้านน่ะครับ"

ปลายสายมีเสียงของหล่นดังเคร้ง ไม่รู้ว่าทำอะไรตกพื้น เฝิงเยี่ยนกระอักกระไอเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้น "ในเมื่อเธอลงทุนไปแล้ว จะมาถามฉันทำไมอีกล่ะ? หรือว่าติดขัดปัญหาเรื่องเอกสารอะไร จะให้ฉันช่วยถามให้ไหม?"

หลินชวนเข้าเรื่อง "พอดีมีคนจากสำนักงานบริหารจัดการธุรกิจและการค้า คิดจะมาหาเรื่องนักศึกษาหน้าใหม่อย่างผมน่ะครับ ท่านพอจะช่วยคุยให้หน่อยได้ไหมครับ?"

ใช่แล้ว หลินชวนตั้งใจจะขอให้รองอธิการบดีช่วย บางคนอาจจะคิดตื้นๆ ว่า รองอธิการบดีก็เป็นแค่รองอธิการบดี

แต่กลับไม่รู้เลยว่า ตำแหน่งอธิการบดีและรองอธิการบดีในมหาวิทยาลัยนั้น มีระดับความสำคัญสูงมาก สำหรับมหาวิทยาลัยทั่วไป อธิการบดีและรองอธิการบดีมักจะมีระดับเทียบเท่าอธิบดีและรองอธิบดี ส่วนมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับประเทศ อาจจะเทียบเท่าระดับรัฐมนตรีหรือผู้ช่วยรัฐมนตรีเลยทีเดียว อย่างอธิการบดีและรองอธิการบดีของมหาวิทยาลัยชิงหัวกับมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึง บารมีล้นฟ้าสุดๆ

อธิการบดีมหาวิทยาลัยบางคนพอดำรงตำแหน่งไปสักพัก ก็อาจจะย้ายไปรับตำแหน่งนายกเทศมนตรีหรือแม้กระทั่งผู้ว่ามณฑลเลยก็มี

สำหรับรองอธิการบดีมหาวิทยาลัยเจียงไห่นั้น มีระดับเทียบเท่ารองอธิบดี ต่ำกว่าอธิบดีฉีในซีรีส์ดังเรื่องนั้นแค่ขั้นเดียวเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น ประสบการณ์บารมีของท่านยังลึกล้ำสุดๆ ถ้าอีกไม่กี่ปีข้างหน้าท่านจะก้าวขึ้นเป็นรองนายกเทศมนตรี ก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเลยสักนิด

หลินชวนพิจารณาเรื่องพวกนี้ไว้ตั้งแต่ตอนที่บริจาคเงินแล้ว การอาศัยสถานะความเป็นนักศึกษา ถือเป็นก้าวแรกที่ยอดเยี่ยมในการเปลี่ยนเงินให้กลายเป็นอำนาจ

การตอบโต้สภานักศึกษาในมหาวิทยาลัยก่อนหน้านี้ มันก็แค่การหยั่งเชิงเล่นๆ เท่านั้น เป้าหมายที่แท้จริงของเขา คือสังคมภายนอกต่างหาก

เฝิงเยี่ยนฟังคำพูดของหลินชวนแล้วก็หัวเราะด่าอย่างเอ็นดู "นักศึกษาหน้าใหม่อะไรกันล่ะ ไม่ต้องมาทำตัวเป็นเด็กน้อยน่าสงสารหรอกน่า กำลังทรัพย์ของเธอขนาดนี้ ยังจะเรียกว่าเป็นนักศึกษาธรรมดาอยู่อีกเหรอ?"

"แต่ในเมื่อเธอเป็นนักศึกษาของมหา'ลัยเรา แถมยังเป็นศิษย์เก่าดีเด่นที่บริจาคเงินตั้งหกสิบล้าน การเริ่มต้นทำธุรกิจย่อมปล่อยให้ใครมาจงใจกลั่นแกล้งเตะตัดขาไม่ได้อยู่แล้ว เดี๋ยวฉันจะจัดการถามให้เอง"

"ขอบคุณครับท่านอธิการบดีเฝิง" หลินชวนละคำว่า 'รอง' ออกไปอย่างรู้หน้าที่

วางสายเสร็จ เฝิงเยี่ยนก็ต่อสายตรงหารองผู้อำนวยการกองแห่งสำนักงานบริหารจัดการธุรกิจและการค้าทันที ปลายสายรับสายด้วยน้ำเสียงร่าเริง "ว่าไงเหล่าเฝิง ลมอะไรหอบให้โทรมาหาฉันเนี่ย? ว่างออกมาก๊งไพ่ด้วยกันไหมล่ะ?"

เป็นข้าราชการระดับสูงเหมือนกัน การที่พวกเขาจะรู้จักมักจี่กันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก อันที่จริงเมื่อก่อนพวกเขายังเคยตั้งวงเล่นไพ่ด้วยกันบ่อยๆ ด้วยซ้ำ แถมตำแหน่งรองผู้อำนวยการระดับเมืองก็ถือว่าต่ำกว่าเฝิงเยี่ยนอยู่สองขั้น

เฝิงเยี่ยนหัวเราะร่วน "ช่วงนี้งานที่มหา'ลัยสุมหัวน่ะสิ ยังไม่มีเวลาไปเล่นไพ่หรอก ไว้รอให้เคลียร์งานเสร็จก่อนแล้วค่อยมานัดเจอกันนะ"

"ที่โทรมาวันนี้ ก็เพราะอยากจะถามเรื่องนึงน่ะ พอดีมีนักศึกษาของฉันคนนึงกำลังเปิดบริษัท แต่ดูเหมือนจะเจอพวกหาเรื่องกลั่นแกล้งเข้าให้น่ะ..."

เล่ารายละเอียดจบ เฝิงเยี่ยนก็ทิ้งท้ายไว้อีกประโยค "ฉันไม่ได้จะมาเข้าข้างลูกศิษย์ตัวเองหรอกนะ ถ้าบริษัทเขามีปัญหาจริงๆ ก็ต้องตรวจสอบและดำเนินการสั่งปิดไปตามระเบียบ แต่ถ้าไม่มีปัญหาอะไร แล้วยังมีคนจงใจมาเตะตัดขากันล่ะก็ เรื่องนี้ฉันไม่ยอมอยู่เฉยแน่ๆ"

รองผู้อำนวยการสำนักงานปรับน้ำเสียงให้จริงจังขึ้นมาทันที "วางใจได้เลย ในสายตาผม ไม่อนุญาตให้มีการใช้อำนาจรัฐในทางที่ผิดเด็ดขาด"

ตัดภาพกลับมาที่ห้องคาราโอเกะ เหอเย่าเพิ่งจะวางสายจากการสั่งการให้ลูกน้องไปตามสืบเรื่องบริษัทซินซื่อเจี้ย มีเดีย จู่ๆ เสียงริงโทนโทรศัพท์ก็ดังขึ้น พอเห็นว่าเป็นสายจากรองผู้อำนวยการกอง เขาก็รีบนั่งหลังตรงเผงทันที

ระดับขั้นตำแหน่งข้าราชการ: อธิบดี, รองอธิบดี, ผู้อำนวยการกอง, รองผู้อำนวยการกอง, หัวหน้าแผนก, รองหัวหน้าแผนก ตัวเขาเป็นแค่รองหัวหน้าแผนก ส่วนรองผู้อำนวยการคนนี้อยู่ระดับรองผู้อำนวยการกอง ซึ่งถือว่าเป็นเจ้านายของเจ้านายเขาอีกที

เหอเย่ารีบส่งสัญญาณให้ทุกคนในห้องเงียบเสียงลง ก่อนจะกดรับสาย "ท่านรองผู้อำนวยการครับ มีธุระอะไรให้ผมรับใช้..."

รองผู้อำนวยการยิงคำถามตรงประเด็น "ที่คุณจะไปตรวจสอบบริษัทซินซื่อเจี้ย มีเดียเนี่ย คุณไปพบว่าบริษัทนี้มีปัญหาอะไร หรือเปล่า?"

พอได้ยินประโยคนี้ เหอเย่าก็ถึงกับอึ้งกิมกี่ ตัวเขาเพิ่งจะสั่งการให้เตรียมตรวจสอบบริษัทซินซื่อเจี้ย มีเดียไปหมาดๆ ทำไมท่านรองผู้อำนวยการถึงรู้เรื่องได้ไวขนาดนี้ล่ะ?

ลูกน้องทางฝั่งนู้น ก็น่าจะยังไม่ได้เริ่มขยับตัวทำอะไรเลยด้วยซ้ำใช่ไหม?

หรือต่อให้เริ่มลงมือไปแล้ว ท่านรองผู้อำนวยการที่มีงานรัดตัวเป็นพันๆ อย่าง ก็ไม่น่าจะมาบังเอิญเห็นเรื่องขี้ปะติ๋วนี้ได้พอดีเป๊ะขนาดนี้หรอกมั้ง?

และถึงจะบังเอิญเห็นเข้าจริงๆ ตามหลักแล้วก็ไม่น่าจะมาใส่ใจอะไรเลย ทำไมถึงโทรสายตรงมาหาเขาด้วยตัวเอง แถมยังใช้น้ำเสียงเชิงตำหนิติเตียนแบบนี้อีกต่างหาก?

หรือว่า... จะเป็นเพราะคุณชายหลินคนนั้น? เขาเป็นใครมาจากไหนกัน ถึงสามารถทำให้ท่านรองผู้อำนวยการต้องออกโรงจัดการด้วยตัวเองได้?

สีหน้าของเหอเย่าซีดเผือดลงในพริบตา เหงื่อเย็นๆ แตกพลั่กไหลลงมาไม่หยุด