บทที่ 71 มีผมอยู่ตรงนี้ ไม่มีใครบังคับพวกเธอได้

หลังจากการแนะนำตัวเสร็จสิ้น การประชุมก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ถึงแม้หลินชวนจะนั่งอยู่ในตำแหน่งประธาน แต่เขาก็แทบไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรเลย ปล่อยให้ว่านจือเป็นคนจัดการทั้งหมด ส่วนเขาก็แค่นั่งฟังเงียบๆ และได้ค้นพบว่าการทำงานของกิลด์นั้นมีรายละเอียดซับซ้อนยิบย่อยเยอะจริงๆ

หลังจากนั่งฟังไปได้สักพัก เขาก็เริ่มหมดความสนใจ ในฐานะเถ้าแก่ เขาจำเป็นต้องรู้แค่ทิศทางหลักๆ เท่านั้น เรื่องจุกจิกพวกนี้ไม่ต้องไปใส่ใจหรอก

เขาจึงเริ่มรู้สึกเบื่อ และหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเล่น แน่นอนว่าไม่ว่าเขาจะเล่นยังไง ก็ไม่มีใครในที่ประชุมกล้ามีปากมีเสียงอยู่แล้ว

เมื่อการประชุมใกล้จะสิ้นสุดลง ประตูก็ถูกผลักออก หลู่เทาเดินเข้ามาโดยไม่สนใจเลยว่าการประชุมดำเนินไปถึงไหนแล้ว เขาพูดแทรกขึ้นมาทันที "คุณชายหลินครับ การประชุมกิลด์เล็กๆ แค่นี้ คุณชายจะมาเสียเวลานั่งฟังทำไมกันครับ ถ้าอยากจะรู้ความเคลื่อนไหว ไปที่สำนักงานใหญ่ของเราสิครับ"

ว่านจือและคนอื่นๆ พอเห็นหลู่เทา ก็รีบลุกขึ้นยืนพร้อมกัน ในหัวต่างก็มีคำถามผุดขึ้นมาว่า เถ้าแก่หลู่มาที่นี่ทำไมกัน?

แต่พอมองไปที่หลินชวน พวกเขาก็เข้าใจได้ในทันที เห็นได้ชัดว่าเถ้าแก่หลู่ไม่ได้มาเพราะเรื่องของกิลด์ แต่มาหาหลินชวนต่างหาก

แต่หลินชวนก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม พร้อมกับตอบยิ้มๆ "ไหนๆ ก็มาแล้ว นั่งฟังหน่อยก็ไม่เสียหายอะไรนี่ครับ"

หลู่เทาหัวเราะร่วน "ก็ได้ครับๆ เอาตามที่คุณชายสบายใจเลย เดี๋ยวหลังจากนี้เราไปร้องคาราโอเกะกันดีไหมครับ ไปฉลองที่ซินซื่อเจี้ย มีเดีย ของพวกเราได้เริ่มต้นชีวิตใหม่และกำลังจะก้าวไปสู่ความยิ่งใหญ่กันครับ"

ดูออกเลยว่าตอนนี้หลู่เทากำลังผ่อนคลายและอารมณ์ดีสุดๆ เมื่อเทียบกับเมื่อวานแล้ว ราวกับยกภูเขาออกจากอกเลยทีเดียว

หลินชวนพยักหน้ารับ "เป็นข้อเสนอที่ดีเลยครับ พี่จือ หลังเลิกประชุมแล้ว มีเรื่องด่วนอะไรต้องทำอีกไหมครับ? ถ้าไม่มี วันนี้ก็ให้ทุกคนหยุดพักผ่อน แล้วไปเที่ยวสนุกด้วยกันดีกว่าครับ"

"ก็ไม่ได้มีเรื่องด่วนอะไรหรอกค่ะ..." ว่านจือถึงกับอึ้ง ถึงจะบอกว่าไม่มีเรื่องด่วนอะไร แต่จู่ๆ ก็ให้หยุดงานเลยเนี่ยนะ? ดูเหมือนว่าเถ้าแก่คนใหม่คนนี้จะเอาแต่ใจตัวเองใช้ได้เลยแฮะ

แต่ที่นึกไม่ถึงก็คือ หลู่เทากลับพูดสนับสนุนยิ้มๆ "ในเมื่อไม่มีเรื่องด่วนอะไร งั้นก็ให้หยุดงานหนึ่งวัน พวกเราไปร้องคาราโอเกะด้วยกัน ไปฉลองที่คุณชายหลินเข้ามาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของบริษัทเรากันเถอะ"

ในเมื่อเถ้าแก่ทั้งสองคนออกปากให้หยุดงาน มันก็ย่อมไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว พนักงานทุกคนต่างก็โห่ร้องด้วยความดีใจ

การได้หยุดงานกะทันหันแบบนี้ ยังไงก็ต้องได้เงินเดือนตามปกติอยู่แล้ว ได้หยุดฟรีๆ เพิ่มอีกหนึ่งวันแถมยังได้เงินเดือน มีใครบ้างล่ะจะไม่ชอบ

การประชุมจบลงอย่างรวดเร็ว กลุ่มคนพากันเดินทางไปยังร้านคาราโอเกะใกล้ๆ หยินเมิ่งหลานยังคงควงแขนหลินชวนเอาไว้แน่น ทำตัวออดอ้อนน่ารัก ว่านจือ ซูเย่ว์เฉิง โจวอี และคนอื่นๆ ก็ย่อมต้องตามไปด้วยอยู่แล้ว

ชายหนุ่มที่มากับหลิ่วเยียนเอ๋อร์กลับยังไม่ได้กลับไป พอเห็นหลู่เทาเดินออกมา เขาก็รีบก้าวเข้าไปหาทันที "เถ้าแก่หลู่ครับ"

หลู่เทาชะงักไป "คุณคือ?"

ชายหนุ่มรีบอธิบาย "ผมเสี่ยวจู้ไงครับ งานเลี้ยงเมื่อเดือนที่แล้ว พ่อผมยังได้ดื่มเหล้ากับคุณอยู่เลยนะครับ"

หลู่เทาถึงอ้อขึ้นมาทันที เขาปรายตามองหลิ่วเยียนเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ เสี่ยวจู้แวบหนึ่ง ก็เข้าใจสถานการณ์ได้ทะลุปรุโปร่ง จึงหัวเราะบอกว่า "นึกออกแล้ว ลูกชายคนรองของเถ้าแก่จู้นี่เอง ไหนๆ ก็มาแล้ว ไปเที่ยวคาราโอเกะด้วยกันสิ"

เสี่ยวจู้พยักหน้ารับรัวๆ เหมือนไก่จิกข้าว "ได้ครับๆ"

ก่อนหน้านี้เขายังดูวางมาดสุขุมอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับดูหวาดเกรงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ท้ายที่สุดแล้ว ขนาดพ่อของเขายังต้องทำตัวเกรงอกเกรงใจเวลาอยู่ต่อหน้าหลู่เทาเลย

เสี่ยวจู้หันไปมองหลินชวน ตอนที่เจอกันครั้งแรกพอเห็นหลินชวนขับลัมโบร์กินี เขาก็ทำตัวสุภาพด้วยอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้เห็นท่าทีที่หลู่เทาปฏิบัติต่อหลินชวน เขาก็ยิ่งทำตัวนอบน้อมเกรงใจมากขึ้นไปอีก "เถ้าแก่หลู่ครับ แล้วท่านนี้คือ..."

"ท่านนี้คือคุณชายหลิน" หลู่เทาแนะนำตัวแบบสั้นๆ ง่ายๆ ไม่แม้แต่จะเอ่ยปากแนะนำเสี่ยวจู้ให้หลินชวนรู้จักด้วยซ้ำ

แต่เสี่ยวจู้ก็ไม่กล้าแสดงความไม่พอใจออกมาเลย เขาค้อมตัวลงเล็กน้อยพร้อมกับยื่นมือออกไป "คุณชายหลิน ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

หลินชวนยื่นมือไปจับตามมารยาท พร้อมกับพยักหน้ารับ

หลิ่วเยียนเอ๋อร์ยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกขมขื่นในใจ ผู้ชายที่หยินเมิ่งหลานควงแขนอยู่ ช่างดูนิ่งสงบและสง่างามเหลือเกิน ในขณะที่ผู้ชายที่เธอควงอยู่ กลับต้องมาก้มหัวประจบประแจงคนอื่นแบบนี้ มันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่จะทำให้เธอดูด้อยค่ากว่าหยินเมิ่งหลานไปหลายระดับ

พอมองดูผู้ชายที่หล่อเหลาไร้ที่ติ รูปร่างและบุคลิกภาพยอดเยี่ยม แถมยังแผ่ซ่านเสน่ห์อันเหลือล้นออกมาไม่หยุดหย่อนตรงหน้า ความรู้สึกเสียดายที่อุตส่าห์ข่มกลั้นเอาไว้แทบตาย ก็พุ่งทะลักขึ้นมาจุกอกอีกครั้ง

หลิ่วเยียนเอ๋อร์: ค่าความประทับใจ +3

หลินชวนกับหยินเมิ่งหลานขึ้นไปนั่งบนลัมโบร์กินี ส่วนหลู่เทาก็ขับปอร์เช่ของตัวเองไป พนักงานคนที่ไม่มีรถก็ย่อมต้องนั่งแท็กซี่ตามไป ทุกคนมุ่งหน้าไปยังร้านคาราโอเกะพร้อมกัน

พอไปถึง ตอนแรกหลู่เทากะจะเป็นคนจัดการเรื่องห้อง แต่เสี่ยวจู้กลับรีบเสนอหน้าเข้าไปจัดการทุกอย่างให้เสร็จสรรพ

พวกเขาเลือกห้องปาร์ตี้ขนาดใหญ่ ที่มีทั้งโต๊ะเหล้าและหน้าจอหลายจอ หลินชวน หยินเมิ่งหลาน หลู่เทา ว่านจือ เสี่ยวจู้ และหลิ่วเยียนเอ๋อร์ เลือกนั่งในโซนที่มีความเป็นส่วนตัวที่สุด

ส่วนคนอื่นๆ ก็ไปนั่งรวมกันอยู่โซนด้านนอก ท้ายที่สุดแล้ว การต้องมานั่งเกร็งอยู่ข้างๆ หลินชวนกับหลู่เทามันก็ทำให้รู้สึกกดดัน สู้ไปนั่งเล่นกันเองสนุกกว่าเยอะ

แน่นอนว่าก็มีบางคนที่อยากจะเข้าไปนั่งร่วมโต๊ะกับหลินชวนด้วย แต่ก็ไม่ได้มีสถานะที่เหมาะสม อย่างเช่นซูเย่ว์เฉิง ดวงตาหงส์เรียวยาวคู่สวยของเธอมักจะเหลือบมองไปทางหลินชวนอยู่บ่อยครั้ง จนร้องเพลงแทบไม่รู้เรื่องเลย

หลังจากนั่งเล่นกันไปได้ประมาณครึ่งชั่วโมง ผู้จัดการคนหนึ่งก็เดินเข้ามา ทักทายหลินชวนและหลู่เทาด้วยความนอบน้อม ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น "เถ้าแก่หลู่ครับ สาวๆ พวกนี้คือสตรีมเมอร์ในสังกัดของบริษัทคุณใช่ไหมครับ?"

ผู้จัดการเหยาหมายถึงซูเย่ว์เฉิง โจวอี และคนอื่นๆ แน่นอนว่าเขาไม่กล้าไปแตะต้องหยินเมิ่งหลานที่นั่งอยู่ข้างกายหลินชวนหรอก

หลู่เทาพยักหน้ารับ "ใช่ครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ?"

ผู้จัดการเหยาพูดขึ้น "พอดีมีแขกในห้องข้างๆ ถูกใจพวกเธอน่ะครับ เลยอยากจะเชิญพวกเธอไปร้องเพลงให้ฟังที่ห้องสักสองสามเพลง"

เขาขยับเข้าไปใกล้ๆ หูของหลู่เทา แล้วกระซิบเสริมไปอีกหนึ่งประโยค

หลู่เทาพยักหน้ารับรู้ แล้วหันไปกระซิบกับหลินชวน "ที่แท้ก็เป็นเหอเย่าจากสำนักงานบริหารจัดการธุรกิจและการค้านี่เอง ระดับรองหัวหน้าแผนกเลยนะนั่น"

ว่านจือได้ยินดังนั้นก็กวักมือเรียกโจวอีกับซูเย่ว์เฉิงให้เดินเข้ามาหา หลู่เทาพูดขึ้น "พอดีมีแขกห้องข้างๆ ถูกใจพวกเธอน่ะ พวกเธอไปร้องเพลงให้พวกเขาฟังที่ห้องนั้นหน่อยก็แล้วกัน"

ซูเย่ว์เฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็รีบซ่อนความไม่พอใจเอาไว้อย่างรวดเร็ว เธอปั้นยิ้มขึ้นมาบนใบหน้าอีกครั้ง แล้วพยักหน้ารับคำ

ส่วนโจวอีนั้น ทั่วทั้งร่างแสดงออกถึงความต่อต้านอย่างชัดเจน แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากปฏิเสธ ทำเอาเธอร้อนรนจนแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว

ถึงแม้ว่าเวลาสตรีมสด จะต้องคอยเอาใจและทำตามคำขอของคนดูบ้าง แต่ยังไงซะนั่นมันก็มีหน้าจอขวางกั้นอยู่ มันไม่เหมือนกันหรอกนะ

ยิ่งไปกว่านั้น ในชีวิตจริง โจวอีก็ดูเป็นคนค่อนข้างเก็บตัว ดูออกเลยว่าเธอน่าจะเป็นพวกคนประเภทอินโทรเวิร์ต

ในตอนนั้นเอง หลินชวนก็เอ่ยปากพูดขึ้น "ไม่ต้องเกร็งไปหรอก ถ้าไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป"

พอซูเย่ว์เฉิงกับโจวอีได้ยินแบบนั้น ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

หลู่เทาชะงักไปเล็กน้อย รีบกระซิบเสียงเบา "คุณชายหลินครับ ถึงแม้ตำแหน่งของอีกฝ่ายจะไม่ได้สูงส่งอะไร และไม่สามารถทำอะไรพวกเราได้ก็เถอะ แต่ยังไงซะเขาก็มาจากสำนักงานบริหารจัดการธุรกิจและการค้านะครับ ถ้าเกิดเขาจงใจเล่นแง่หาเรื่องขึ้นมา พวกเราก็ต้องเสียเวลาไปคอยตามแก้ปัญหาอีก ยังไงก็แค่ให้พวกเธอไปร้องเพลงสองสามเพลงเอง ไม่ได้มีอะไรเสียหายหนักหนาสักหน่อย ผูกมิตรเอาไว้ ไม่แน่วันข้างหน้าอาจจะมีประโย..."

เห็นได้ชัดว่าหลู่เทาก็ไม่ได้กลัวอีกฝ่ายหรอก เพียงแต่เขาไม่ได้เห็นซูเย่ว์เฉิงกับโจวอีสลักสำคัญอะไรก็เท่านั้นเอง

หลินชวนพูดแทรกขึ้นมาทันที "เชื่อผมเถอะ ไม่มีความจำเป็นหรอก"

หลู่เทาได้แต่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา จำใจต้องทำตามคำสั่งของหลินชวน ท้ายที่สุดแล้ว สถานะคุณชายตระกูลอภิมหาเศรษฐีผู้ลึกลับของหลินชวน ก็ทำให้เขารู้สึกยำเกรงอยู่ไม่น้อย

ผู้จัดการเหยามีสีหน้าลำบากใจ เอ่ยขึ้นด้วยความเกรงใจ "คุณชายหลินครับ อีกฝ่ายก็แค่อยากจะให้พวกเธอไปร้องเพลงให้ฟังแค่ไม่กี่เพลงเองนะครับ..."

แต่หลินชวนกลับไม่แม้แต่จะชายตามองเขา เขาหันไปพูดกับซูเย่ว์เฉิงและโจวอีว่า "วันนี้มีผมอยู่ตรงนี้ ไม่มีใครมาบังคับให้พวกเธอไปร้องเพลงต้อนรับแขกได้ทั้งนั้นแหละ กลับไปนั่งเถอะ เที่ยวให้สนุกนะ"

ในวินาทีนี้ สายตาที่ซูเย่ว์เฉิงมองหลินชวน หวานหยดย้อยจนแทบจะกลายเป็นน้ำเชื่อมอยู่แล้ว ส่วนโจวอีก็แสดงความซาบซึ้งและเทิดทูนบูชาออกมาทางสีหน้าอย่างปิดไม่มิด

ซูเย่ว์เฉิง: ค่าความประทับใจ +10 โจวอี: ค่าความประทับใจ +30

แม้แต่หลิ่วเยียนเอ๋อร์ที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย ในแววตาของเธอก็ยังเต็มเปี่ยมไปด้วยความเทิดทูนบูชา

หลิ่วเยียนเอ๋อร์: ค่าความประทับใจ +7

หยินเมิ่งหลานเอนกายซบอยู่ข้างๆ หลินชวน จ้องมองเขาตาไม่กะพริบ ในวินาทีนี้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างหาที่สุดไม่ได้

หยินเมิ่งหลาน: ค่าความประทับใจ +1

ในวินาทีนี้ หลินชวนแผ่ซ่านเสน่ห์อันไร้ขีดจำกัดออกมาในสายตาของพวกเธอ ผู้ชายแบบนี้แหละ ถึงจะคู่ควรให้ฝากฝังชีวิตไว้ด้วย