บทที่ 79 ค่าความประทับใจของเย่เม่ยเซิงพุ่งทะลุปรอท

เย่เม่ยเซิงถูกผู้คนรุมล้อมและประจบประแจงอยู่นานพักใหญ่

พอเห็นหลินชวนเดินออกมาจากห้องน้ำ เธอก็กำลังจะเดินเข้าไปหา แต่ในตอนนั้นเอง หญิงวัยกลางคนแต่งตัวนำแฟชั่นคนนั้นก็ดึงเธอเอาไว้

"คุณเย่ เมื่อกี้คุณบอกว่าคุณชื่อเย่เม่ยเซิงใช่ไหมคะ?" หญิงวัยกลางคนแต่งตัวนำแฟชั่นเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

เย่เม่ยเซิงถามด้วยความสงสัย "ใช่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?"

หญิงวัยกลางคนแต่งตัวนำแฟชั่นพูดขึ้น "ฉันว่าแล้วเชียวว่าหน้าตาคุณดูคุ้นๆ คุณพ่อของคุณคือเย่หงใช่ไหมคะ?"

พอได้ยินแบบนั้น เย่เม่ยเซิงไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกดีใจที่ได้เจอคนรู้จักในต่างถิ่น แต่กลับเพิ่มความระแวดระวังขึ้นมาเต็มพิกัดในทันที

พ่อของเธอเป็นแค่โปรแกรมเมอร์ที่พอจะมีฝีมืออยู่บ้างเท่านั้น ในสถานการณ์ปกติ พวกเถ้าแก่ไม่มีทางจำได้หรอก แล้วโอกาสที่จะมาเจอคนที่รู้จักพ่อเธอไกลถึงไหหลำแบบนี้ มันจะน้อยสักแค่ไหนกันเชียว?

คนฉลาดอย่างเธอ ย่อมรู้ดีว่าที่ผู้หญิงพวกนี้เข้ามาตีสนิท ก็เป็นเพราะหลินชวนทั้งนั้น เธอเองก็แค่ได้อานิสงส์ไปด้วย

ถ้าอย่างนั้น การที่ผู้หญิงคนนี้จู่ๆ ก็พูดถึงพ่อของเธอขึ้นมา ย่อมต้องมีจุดประสงค์แอบแฝงแน่ๆ เธอจะยอมตกเป็นเครื่องมือให้คนอื่นเอาไปใช้เล่นงานหลินชวนไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเธอคงกลายเป็นตัวถ่วงของหลินชวนไป

เย่เม่ยเซิงเก็บซ่อนอารมณ์เอาไว้อย่างมิดชิด เอ่ยถามกลับไปว่า "ใช่ค่ะ ไม่ผิดแน่ แล้วคุณรู้จักพ่อฉันได้ยังไงคะ?"

หญิงวัยกลางคนแต่งตัวนำแฟชั่นก็เป็นพวกจิ้งจอกเฒ่าเขี้ยวลากดินเหมือนกัน มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเย่เม่ยเซิงเริ่มระแวง

เธอจึงรีบพูดต่อ "ลืมแนะนำตัวไปเลยค่ะ ฉันเจียงฉี เป็นเถ้าแก่เนี้ยของบริษัทจื้อฉวงเทคโนโลยีค่ะ เมื่อหลายปีก่อนบังเอิญเจอคุณพ่อของคุณในงานเสวนาแลกเปลี่ยนเทคโนโลยี ฉันชื่นชมในความสามารถของเขามากเลยนะคะ ตอนที่คุยกันเรื่องลูกๆ เขาก็ชมคุณให้ฟังตั้งหลายประโยคแน่ะ"

คำพูดของเจียงฉีนี่ถือว่าฉลาดหลักแหลมมาก ไม่เพียงแต่บอกสถานะของตัวเองและจุดเชื่อมโยงที่อาจทำให้ได้รู้จักกับโปรแกรมเมอร์ แต่ยังพูดแบบกว้างๆ จนหาจุดจับผิดหรือตรวจสอบไม่ได้เลย

เจียงฉีพูดต่อ "ก่อนหน้านี้ฉันยังเคยชวนเขามาทำงานที่บริษัทเราด้วยซ้ำ แต่น่าเสียดายที่เขาปฏิเสธไป ตอนนี้เขายังทำอยู่ที่บริษัทเดิมไหมคะ?"

เย่เม่ยเซิงยังคงกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย แต่คนเขายิ้มแย้มเข้าหา จะทำหน้าตึงใส่ก็คงไม่งาม "ไม่อยู่แล้วค่ะ พอดีมีปัญหากระทบกระทั่งกับบริษัทเดิมนิดหน่อยน่ะค่ะ"

เจียงฉีทำหน้าตกใจ "ปัญหาอะไรกันคะ... เดี๋ยวนะ เหมือนฉันจะเคยได้ยินคนพูดกันว่า บริษัทฟู่เหวยเทคโนโลยี ฟ้องร้องพนักงานคนนึงข้อหาขโมยความลับบริษัท คงไม่ใช่คุณพ่อของคุณหรอกใช่ไหมคะ?"

เย่เม่ยเซิงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแน่น ผู้หญิงคนนี้รู้เรื่องเยอะเกินไปแล้วหรือเปล่าเนี่ย?

ใช่แล้ว ไม่ผิดเลย พ่อของเธอกำลังเจอมรสุมชีวิตอยู่จริงๆ และปัญหานี้ก็ยืดเยื้อมานานถึงสองปีแล้วยังแก้ไม่ตกสักที

สาเหตุมาจากตอนที่พ่อของเธอทำงานอยู่ที่บริษัทนั้น ดันไปมีปากเสียงกับหัวหน้าจนโดนกลั่นแกล้ง ด้วยความโมโหก็เลยลาออกไปอยู่บริษัทอื่น

ด้วยความที่ไม่ได้เซ็นสัญญาห้ามทำงานกับคู่แข่ง พ่อเธอก็เลยคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร แต่ผลปรากฏว่าแป๊บเดียว บริษัทเก่าก็ฟ้องร้องพ่อเธอข้อหาเปิดเผยความลับของบริษัทซะงั้น

แน่นอนว่าพ่อเธอปฏิเสธลั่น ต่างฝ่ายต่างก็เถียงกันไปมา จนลากยาวไปถึงชั้นศาล แต่ทั้งสองฝ่ายก็มีหลักฐานไม่เพียงพอ

คดีนี้ก็เลยถูกเตะถ่วงยืดเยื้อมาเรื่อยๆ แถมอีกฝ่ายก็ขยันงัดหลักฐานนู่นนี่นั่นออกมาโชว์อยู่เรื่อย ทำให้คดีปิดไม่ลงสักที

บริษัทน่ะมีสายป่านยาวพอจะลากคดีต่อไปได้เรื่อยๆ อยู่แล้ว แต่พ่อของเธอนี่สิแย่แน่ๆ มีคดีติดตัวเรื่องเปิดเผยความลับบริษัทแบบนี้ ใครจะกล้ารับเข้าทำงานล่ะ?

ด้วยความที่เป็นคนหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี พ่อเธอจึงไม่ยอมไปทำงานอย่างอื่น แถมยังหัวดื้อเป็นวัว ไม่ยอมก้มหัวประนีประนอมให้อีกฝ่ายด้วย

ผลก็คือ ฐานะทางบ้านย่ำแย่ลงเรื่อยๆ ถ้าไม่ใช่เพราะมีเงินเก็บเก่าอยู่บ้าง ป่านนี้คงอดตายไปแล้ว

เจียงฉีเห็นว่าปูทางมาได้จังหวะพอดีแล้ว กลัวว่าถ้าอ้อมค้อมมากไปจะกลายเป็นผลเสีย จึงรีบพูดต่อ "ดูจากสีหน้าคุณแล้ว คงจะเป็นคุณพ่อของคุณจริงๆ สินะคะ? งั้นคุณไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะ เรื่องนี้แก้ง่ายนิดเดียว บริษัทนั้นก็เป็นแค่ซัปพลายเออร์ของบริษัทเราเองค่ะ แค่โทรศัพท์กริ๊งเดียวก็จบแล้ว"

พูดจบ เจียงฉีก็กดโทรศัพท์โทรออกไปจริงๆ และมันก็เป็นแค่การโทรศัพท์พูดคุยกันสั้นๆ รวมเวลาทักทายปราศรัยแล้วยังไม่ถึงห้านาทีเลยด้วยซ้ำ

เจียงฉีบอก "ไม่มีปัญหาอะไรแล้วค่ะ จัดการเรียบร้อยแล้ว พวกเขาจะไม่ฟ้องร้องต่อแล้ว แถมยังจะช่วยออกประกาศชี้แจงความบริสุทธิ์ให้คุณพ่อคุณด้วยนะคะ ถ้าคุณพ่อของคุณสนใจ ก็มาทำงานที่บริษัทเราได้เลยนะคะ"

เย่เม่ยเซิงแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ปัญหาที่คอยตามหลอกหลอนครอบครัวเธอมาตั้งสองปีเต็มๆ ถูกแก้ปัญหาลงง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?

เรื่องนี้ เธอไม่เคยปริปากเล่าให้ผู้ชายใน 'ทำเนียบตู้ปลา' ของเธอฟังเลยสักคน เพราะในมุมมองของเธอ การเอาแต่พร่ำบ่นเรื่องทุกข์ใจมันจะทำให้คนอื่นรำคาญเปล่าๆ แถมปลาส่วนใหญ่ในตู้ ก็ไม่มีปัญญาช่วยแก้ปัญหาเรื่องแบบนี้ได้ด้วย

คนที่เคยอยู่อันดับหนึ่งก่อนหน้านี้ เป็นฝ่ายระแคะระคายและยื่นมือเข้ามาช่วยเอง แต่สุดท้ายก็แก้ปัญหาไม่สำเร็จอยู่ดี

ท้ายที่สุดแล้ว ฟู่เหวยเทคโนโลยีก็เป็นบริษัทใหญ่ หมอนั่นก็ไม่มีอำนาจไปก้าวก่ายได้ ส่วนเรื่องการขึ้นโรงขึ้นศาล มันก็ต้องว่ากันไปตามกฎหมาย

ดังนั้น การที่เจียงฉีโทรศัพท์ไปแค่สายเดียวแล้วบอกว่าเรื่องจบแล้ว เธอจึงแทบไม่เชื่อเลย เธอรีบหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา โทรหาพ่อทันที "พ่อคะ พ่อรีบเช็กดูหน่อยสิคะ ว่าคดีของพ่อเขาถอนฟ้องหรือยัง"

น้ำเสียงของเย่หงที่อยู่ปลายสาย ฟังดูงุนงงไม่น้อย "นี่มันดึกป่านนี้แล้ว ศาลเขาปิดทำการไปตั้งนานแล้ว จะไปถอนฟ้องได้ยังไงล่ะลูก"

"แต่เมื่อกี้ หัวหน้าจากบริษัทเก่าเพิ่งจะโทรมาหาพ่อ น้ำเสียงนี่ดีเว่อร์ๆ เลยนะ บอกว่าพรุ่งนี้จะไปทำเรื่องถอนฟ้องให้ แถมยังออกประกาศชี้แจงความบริสุทธิ์ให้พ่อแล้วด้วย เม่ยเซิง นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?"

"ลูกคงไม่ได้เอาตัวไปแลกกับเสี่ยแก่ๆ ที่ไหนเพื่อช่วยพ่อใช่ไหม? พ่อก็แค่เจ็บใจที่โดนใส่ร้าย ความจริงต่อให้ต้องรับเคราะห์โดนตราหน้าว่าเป็นคนขโมยความลับบริษัท อย่างมากพ่อก็แค่เปลี่ยนสายงาน พ่อไปวิ่งส่งอาหารก็หาเลี้ยงครอบครัวเราได้ ไม่สิ พรุ่งนี้พ่อจะไปขับรถส่งอาหารเลยดีกว่า"

เห็นได้ชัดว่าเย่หงกำลังจินตนาการไปถึงเรื่องไม่ดี น้ำเสียงถึงได้ดูร้อนรนขนาดนี้ ซึ่งมันก็ไม่แปลกหรอกที่เขาจะคิดไปแบบนั้น

ท้ายที่สุดแล้ว คนที่จะบีบให้บริษัทใหญ่ยอมศิโรราบได้ขนาดนี้ จะต้องเป็นบุคคลระดับวีไอพีแน่นอน แล้วเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเย่เม่ยเซิง จะไปเอาปัญญาที่ไหนไปขอให้คนระดับนั้นมาช่วยได้ล่ะ?

เย่เม่ยเซิงฟังความห่วงใยจากใจจริงของพ่อแล้ว ขอบตาก็เริ่มร้อนผ่าว ถึงแม้พ่อของเธอจะเป็นคนซื่อบื้อและดูไม่ได้เรื่องได้ราวไปบ้าง แต่สำหรับลูกสาวคนนี้แล้ว พ่อไม่เคยบกพร่องในหน้าที่เลยแม้แต่นิดเดียว

เย่เม่ยเซิงรีบอธิบาย "พ่อคะ พ่อพูดจาเหลวไหลอะไรเนี่ย คนที่ช่วยแก้ปัญหาให้พวกเราน่ะ เป็นเพื่อนร่วมชั้นของหนูเองค่ะ เขาบังเอิญรู้เรื่องนี้เข้า ก็เลยยื่นมือเข้ามาช่วยน่ะค่ะ"

เย่เม่ยเซิงยกความดีความชอบเรื่องนี้ให้เป็นของหลินชวนไปเลย เธอไม่ได้โลกสวยถึงขนาดคิดว่าเจียงฉีจะยื่นมือเข้ามาช่วยเพราะหวังดีหรอกนะ

พูดจบ เธอก็ส่งรูปคู่ของเธอกับหลินชวนไปให้พ่อดู พอเย่หงได้เห็นรูปถ่าย ก็ค่อยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ท้ายที่สุดแล้ว ต่อให้ลูกสาวจะคบหาดูใจเพื่อแลกกับความช่วยเหลือ ถ้าเป็นไอ้หนุ่มหน้าตาหล่อเหลาดูดีขนาดนี้ มันก็ไม่ได้แย่อะไรหรอกมั้ง

รอจนเย่เม่ยเซิงวางสาย เจียงฉีถึงได้ยิ้มแล้วถามขึ้น "เป็นไงคะ ฉันไม่ได้โกหกคุณใช่ไหมล่ะ?"

"ขอบคุณมากนะคะ" เย่เม่ยเซิงกล่าวขอบคุณจากใจจริง ถึงแม้อีกฝ่ายจะทำไปเพื่อประจบประแจงหลินชวนก็ตาม

จากนั้น เธอก็หันไปมองหลินชวนที่กำลังถูกบรรดาผู้ชายรุมล้อมอยู่ไม่ไกล เธอเข้าใจอย่างถ่องแท้เลยว่า สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ เป็นเพราะบารมีของหลินชวนล้วนๆ

ปัญหาที่อดีตเบอร์หนึ่งในทำเนียบตู้ปลาของเธอทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจแล้วก็ยังแก้ไม่ตก แต่หลินชวนกลับไม่ต้องแม้แต่ออกโรงเอง เพียงแค่อาศัยสถานะและบารมีของเขา ก็มีพวกที่อยากจะประจบประแจงยอมเป็นธุระจัดการให้ แค่โทรศัพท์กริ๊งเดียวก็จบเรื่องได้

ช่องว่างความห่างชั้นนี้ มันกว้างใหญ่ราวกับหุบเหวลึก ผู้ชายคนนี้แหละ คือผู้ชายในอุดมคติที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับเธอ

ความรู้สึกซาบซึ้ง เทิดทูนบูชา และหลงใหลคลั่งไคล้ ถาโถมเข้ามาในหัวใจพร้อมๆ กัน สายตาที่เธอมองหลินชวนในตอนนี้ หวานเยิ้มจนแทบจะกลืนกินเขาเข้าไปทั้งตัว

ในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัวของหลินชวน "เย่เม่ยเซิง: ค่าความประทับใจ +5 ค่าความประทับใจของเย่เม่ยเซิงทะลุ 80 แต้มแล้ว ระบบได้อัปเดตข้อมูลสถานะ โปรดตรวจสอบข้อมูลโดยละเอียด"

ชื่อ: เย่เม่ยเซิง อายุ: 22 ปี รูปร่างหน้าตา: 8.3 คะแนน ส่วนสูง: 168 เซนติเมตร น้ำหนัก: 52 กิโลกรัม ค่าความประทับใจ: 53 -> 84 แฟนเก่า: ไม่มี โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์: ไม่มี

หลินชวนถึงกับงงตึ้บ ดูจากกรณีของหยินเมิ่งหลานแล้ว พอค่าความประทับใจทะลุ 80 มันน่าจะเพิ่มช้าลงสิ แต่นี่เธอกลับพุ่งพรวดเดียวจากต่ำกว่า 80 ขึ้นมาเป็น 84 เลยเนี่ยนะ

เดี๋ยวนะ พวกเธอสองคนไปคุยอะไรกันมาวะนั่น?

แต่สิ่งที่ทำให้หลินชวนช็อกยิ่งกว่าก็คือ เย่เม่ยเซิงไม่มีแฟนเก่าเลย ดูจากกรณีของหยินเมิ่งหลานแล้ว คำว่า 'แฟนเก่า' ในที่นี้มันหมายถึงเรื่องพรรค์นั้นแหละ เธอที่เป็นถึงตัวแม่สายอ่อยระดับพรีเมียมเนี่ยนะ ดันเป็นสาวเวอร์จิ้น?

หลินชวนประหลาดใจมาก ประหลาดใจสุดๆ ไปเลย