บทที่ 80 ตกลงใครเป็นปลาของใครกันแน่

หลังจากเย่เม่ยเซิงแอดวีแชตของเจียงฉีเสร็จ เธอก็เดินมาอยู่ข้างกายหลินชวน เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ควงแขนเขาเอาไว้อย่างอ่อนโยน

แตกต่างจากเมื่อก่อนที่มักจะรักษาระยะห่าง คราวนี้เธอเอนตัวซบลงบนร่างของหลินชวนโดยตรงเลย

เมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มที่ส่งผ่านมาทางท่อนแขน หลินชวนก็ยิ้มพลางปรายตามองเย่เม่ยเซิงแวบหนึ่ง พูดตามตรงว่าหลังจากรู้ว่าเธอยังเป็นสาวบริสุทธิ์ ความรู้สึกดีๆ ที่เขามีต่อเธอก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

ต่อให้จะเป็นนางพญาชาเขียว อย่างน้อยก็เป็นชาเขียวที่รักนวลสงวนตัวล่ะนะ

แต่ชาเขียวก็คือชาเขียวอยู่วันยังค่ำ หลินชวนยังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน ขอย้ำคำเดิมว่า ตราบใดที่เขาไม่เผลอใจไปรัก เธอคือสาวสวยที่น่าควงคนหนึ่งเลยล่ะ

หลังจากนั่งลง เจียงฉีกับสามีก็เดินเข้ามาหา เย่เม่ยเซิงจึงแนะนำเจียงฉีให้หลินชวนรู้จักอย่างเป็นธรรมชาติ

จากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรยืดเยื้อ เธอรู้ดีว่าจะเอาเรื่องที่เจียงฉีเคยช่วยเหลือตัวเองมาเป็นข้ออ้างบีบบังคับทางศีลธรรมกับหลินชวนไม่ได้

ขืนทำแบบนั้นมีหวังโดนเกลียดแน่ๆ อีกอย่างเรื่องที่เจียงฉีทำมันก็แค่เรื่องง่ายๆ พลิกฝ่ามือ การช่วยแนะนำให้รู้จักก็ถือว่าตอบแทนบุญคุณไปแล้ว

หลินชวนก็ถือว่าไว้หน้าเย่เม่ยเซิงไม่น้อย ในเมื่อเธอเป็นคนแนะนำ เขาก็เลยคุยด้วยอย่างสุภาพ แถมยังเป็นฝ่ายขอแอดวีแชตเจียงฉีก่อนด้วย

เพียงแค่นี้ เจียงฉีกับสามีก็ยิ้มหน้าบานเป็นจานเชิงแล้ว แถมยังทำตัวเกรงอกเกรงใจเย่เม่ยเซิงมากขึ้นไปอีก

คนฉลาดอย่างเย่เม่ยเซิง ย่อมดูออกว่าหลินชวนกำลังไว้หน้าเธอ เธอจึงทำตัวเป็นสาวน้อยน่ารักออดอ้อนอยู่ข้างกายเขา ไม่พูดแทรกตอนที่เขากำลังคุยธุระกับคนอื่น ทำเพียงแค่แกะเปลือกกุ้งให้เขาเงียบๆ

นิ้วเรียวยาวขาวผ่องดุจลำเทียนของเธอแกะกุ้งได้อย่างคล่องแคล่ว พอแกะเสร็จ ก็เอาไปวางเรียงบนจานของหลินชวนอย่างเป็นระเบียบ

ซ้ำร้ายพอหลินชวนกินเสร็จ เธอยังหยิบกระดาษเปียกออกมาช่วยเช็ดนิ้วให้เขาอย่างทะนุถนอมอีกต่างหาก

ก่อนหน้านี้ เธอก็ช่วยเติมเต็มคุณค่าทางอารมณ์ให้คนอื่นได้สูงมากอยู่แล้ว คืนนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เรียกว่าจัดเต็มทะลุหลอดเลยทีเดียว

ผ่านไปพักหนึ่ง เสียงเพลงลีลาศก็ดังขึ้น บรรดาผู้ประสบความสำเร็จในงาน ต่างก็จูงมือคู่ควงของตัวเองเดินเข้าสู่ฟลอร์เต้นรำ

ชายหนุ่มลูกครึ่งรูปร่างสูงโปร่งหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งเดินเข้ามาหา แล้วเอ่ยปากชวนเย่เม่ยเซิงอย่างเป็นสุภาพบุรุษ "คนสวยครับ ขอเกียรติเต้นรำด้วยสักเพลงได้ไหมครับ?"

เขาสูงร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตร หุ่นสมส่วน สวมชุดสูทสั่งตัดแบรนด์หรูราคาแพง บนหน้าอกติดเข็มกลัดระดับ วี 3 พูดกันตามตรง ลูกครึ่งทรงนี้ ดาเมจรุนแรงต่อเพศหญิงมากๆ

เขาไม่ได้ตั้งใจจะมาหาเรื่อง แถมยังพยักหน้ายิ้มทักทายหลินชวนอย่างสุภาพนอบน้อมด้วยซ้ำ อาจจะเป็นเพราะเติบโตมากับการศึกษาแบบตะวันตก เลยมองว่าการขอคู่ควงของคนอื่นเต้นรำมันเป็นเรื่องปกติ

ทว่าเย่เม่ยเซิงกลับปรายตามองชายหนุ่มลูกครึ่งคนนั้นด้วยสายตาราบเรียบ แล้วตอบยิ้มๆ "ขอโทษด้วยนะคะ ฉันเต้นกับผู้ชายของฉันแค่คนเดียวค่ะ"

ชายหนุ่มลูกครึ่งแอบผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ยังคงรักษามารยาทความเป็นสุภาพบุรุษไว้ได้ "โอเคครับ ขออภัยที่รบกวนนะครับ"

ชายหนุ่มลูกครึ่งเดินจากไป เย่เม่ยเซิงไม่ได้แม้แต่จะหันไปมองตามด้วยซ้ำ

ราวกับว่าไม่ได้รู้สึกเสียดายเลยแม้แต่นิดเดียว เธอยังคงเอนตัวซบหลินชวน นั่งฟังเขาคุยกับคนอื่นเงียบๆ ถ้าใครไม่รู้ คงนึกว่าเธอเป็นภรรยาที่แต่งงานแล้วของหลินชวนแน่ๆ

ถ้าจางเหยียนมาเห็นภาพนี้เข้า คงไม่มีทางเข้าใจแน่นอน ในฐานะปรมาจารย์ด้านการเลี้ยงปลา ลูกครึ่งเกรดพรีเมียมขนาดนี้จะไม่รับเข้าตู้ปลาหน่อยเหรอ? ทำไมถึงทำเมินไม่แม้แต่จะปรายตามองได้ล่ะ?

ผ่านไปอีกพักหนึ่ง รอจนหลินชวนคุยธุระเสร็จ เย่เม่ยเซิงถึงได้เขย่าแขนเขาเบาๆ "รุ่นน้อง ไปเต้นรำเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ ดีไหม?"

หลินชวนตอบยิ้มๆ "ก็ได้อยู่หรอกครับ แต่ผมเต้นไม่ค่อยเก่งนะ กลัวจะเหยียบเท้าคุณเข้าน่ะสิ"

"ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวฉันสอนเอง" เย่เม่ยเซิงหัวเราะเบาๆ แล้วดึงหลินชวนเดินเข้าสู่ฟลอร์เต้นรำ

เธอจับมือขวาของหลินชวนไปวางไว้บนเอวของตัวเอง ท่ามาตรฐานควรจะวางไว้ใต้กระดูกสะบัก แต่เธอกลับให้เขาวางไว้ที่เอว

จากนั้นมือขวาของเธอก็ประสานเข้ากับมือซ้ายของเขา ส่วนมือซ้ายของเธอก็วางไว้บนไหล่ของเขา

แล้วก็ทิ้งทั้งตัว เอนซบลงในอ้อมอกของหลินชวน

เย่เม่ยเซิงช่วยนำจังหวะให้ก้าวสองก้าว หลินชวนก็จับจังหวะพื้นฐานได้แล้ว แค่เต้นโยกย้ายไปมาสบายๆ ไม่จำเป็นต้องเป๊ะปังระดับมืออาชีพอะไรขนาดนั้น

"เรียนรู้ไวดีนี่นา นี่เคยมีใครสอนมาหรือเปล่าเนี่ย?" เย่เม่ยเซิงถามพลางนำเต้นไปพลาง

"ไม่เคยครับ เพิ่งหัดครั้งแรกนี่แหละ" หลินชวนตอบ

เย่เม่ยเซิงยิ้ม แล้วแกล้งถาม "ฉินปิงชิงกับหลิงอู่ซ่าสนิทกับนายขนาดนั้น ไม่เคยสอนนายเลยเหรอ? โดยเฉพาะหลิงอู่ซ่า เธอก็เรียนอยู่คณะศิลปกรรมศาสตร์ สาขานาฏศิลป์นี่นา"

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า นี่คือคำถามลองใจที่ตอบพลาดมีตาย แต่ทว่าหลินชวนกลับตอบกลับไปแบบชิลๆ "ท่าทางผมดูเหมือนคนเคยเรียนเต้นมาก่อนเลยเหรอครับ? ดูท่าทางผมคงจะมีพรสวรรค์ทางด้านนี้ไม่เบาเลยนะเนี่ย"

เย่เม่ยเซิงกะพริบตาปริบๆ จ้องมองหลินชวนนิ่งๆ อยู่หลายวินาที แต่ทว่าหลินชวนกลับทำหน้าตาย ไม่ได้มีความคิดที่จะอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างเขากับฉินปิงชิงและหลิงอู่ซ่าเลยแม้แต่น้อย

เย่เม่ยเซิงก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงต่อ เธอขยับเข้าไปใกล้ๆ หูของหลินชวน เป่าลมหายใจหอมกรุ่น "รุ่นน้อง นายคงเป็นเจ้าชายในชีวิตของฉันแน่ๆ เลย วันนั้นที่ร้านฉินเซียงเก๋อ นายก็เป็นคนช่วยกู้หน้าให้ฉัน"

"แถมวันนี้ ยังช่วยแก้ปัญหาที่คอยตามหลอกหลอนพ่อฉันมาตั้งสองปีได้แบบเนียนๆ อีก นายว่า... ฉันควรจะขอบคุณนายยังไงดีล่ะ?"

หลินชวนยิ้มแล้วตอบ "ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ แค่ยอมพลีกายให้ผมก็พอแล้ว"

เย่เม่ยเซิงหลุดขำพรืด ขยับหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะชนกับริมฝีปากของหลินชวน "อ้อเหรอจ๊ะรุ่นน้อง ที่แท้นายก็คิดมิดีมิร้ายกับรุ่นพี่นี่เอง การที่นายชวนฉันมาเที่ยวกันสองต่อสองเนี่ย คงไม่ได้หวังผลอะไรแอบแฝงหรอกใช่ไหม? เขาว่ากันว่าชายหญิงออกมาเที่ยวด้วยกันสองต่อสอง มันก็คือการรู้กันกลายๆ ว่าจะต้องมีอะไรเกินเลยเกิดขึ้น รุ่นน้องก็คิดแบบนั้นเหมือนกันเหรอจ๊ะ?"

หลินชวนหัวเราะ "รุ่นพี่ ผมก็แค่พูดล้อเล่นเฉยๆ ทำไมคิดลึกจังล่ะครับ? หรือว่า... รุ่นพี่เป็นคนคิดแบบนั้นเองหรือเปล่า? ถ้ารุ่นพี่ต้องการล่ะก็ ผมก็ยินดีสนองให้นะครับ เรื่องอื่นผมไม่กล้าการันตี แต่เรื่องสุขภาพร่างกายเนี่ย ฟิตปั๋งแน่นอนครับ"

เย่เม่ยเซิงค้อนขวับส่งสายตายั่วยวนให้หลินชวน "ฉันไม่กล้าหรอกจ้ะ กลัวจะโดนสาวๆ คนอื่นข้างกายนายรุมอิจฉาเอา"

หลินชวนเถียง "ข้างกายผมมีสาวๆ ที่ไหนกันล่ะครับ ก็มีแค่รุ่นพี่คนเดียวนี่แหละ"

"ถ้าอย่างนั้น... ฉันยอมพลีกายให้เลยดีไหมจ๊ะ?" ริมฝีปากของเย่เม่ยเซิงขยับเข้ามาใกล้ยิ่งกว่าเดิม ลมหายใจอุ่นๆ รดรินลงบนริมฝีปากของหลินชวน

บวกกับสายตาที่หวานเยิ้มหยดย้อย ขนาดมองหมายังดูรักใคร่หลงใหลราวกับมองคนรัก ช่างเหมือนกับปีศาจจิ้งจอกสาวพราวเสน่ห์ ที่ทำให้คนไม่อาจจะต้านทานได้เลยจริงๆ

หลินชวนกำลังจะขยับริมฝีปากเข้าไปประกบโดยสัญชาตญาณ แต่ในวินาทีนั้นเอง นิ้วของเย่เม่ยเซิงก็ทาบปิดลงบนริมฝีปากของเขา "รุ่นน้อง นี่จูบแรกของฉันเลยนะ ถ้าจูบแล้วต้องรักเดียวใจเดียวนะจ๊ะ"

หลินชวนยืนยัน "ต้องรักเดียวใจเดียวอยู่แล้วครับ"

ดวงตาของเย่เม่ยเซิงทอประกายวาบ "จริงเหรอ?"

หลินชวนตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังสุดๆ "ขอสาบานต่อฟ้าเลยครับ รับประกันความรักเดียวใจเดียว ผมจะชอบแค่ผู้หญิงไปตลอดชีวิตเลยครับ"

เย่เม่ยเซิงถึงกับชะงักไป รีบหดคอหนีริมฝีปากของหลินชวน ซุกตัวเข้าสู่อ้อมอกของเขา แล้วบิดเนื้อนิ่มๆ ตรงเอวของเขาไปหนึ่งที "รุ่นน้อง ดูไม่ออกเลยนะว่านายจะร้ายกาจขนาดนี้"

ในใจแอบขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน แค่ชอบผู้หญิงก็ถือว่ารักเดียวใจเดียวแล้วเรอะ? รุ่นน้องคนนี้ ดูท่าจะรับมือยากจริงๆ ขนาดเธอเป็นฝ่ายรุกหนักขนาดนี้ เขายังทำตัวชิลๆ สบายๆ ได้อีก

เดี๋ยวนะ ตัวเธอเป็นฝ่ายเริ่มรุกก่อนแท้ๆ แต่ข้างกายเขายังมีฉินปิงชิงกับหลิงอู่ซ่าอยู่อีก ถ้าเป็นแบบนี้ เธอก็กลายเป็นปลาตัวหนึ่งในตู้ปลาของเขาไปแล้วสิ? ไม่สิ ตกลงแล้วใครเป็นปลาของใครกันแน่เนี่ย?

ในวันถัดมา เย่เม่ยเซิงก็ยังคงแสดงความอ่อนโยนออกมาอย่างเต็มที่ พูดตามตรง ชั่วชีวิตนี้ของหลินชวนเพิ่งจะเคยได้รับการปรนนิบัติอย่างอ่อนโยนจากหญิงสาววัยรุ่นเป็นครั้งแรก ทำเอาเขารู้สึกอ่อนระทวยไปทั้งกระดูกเลยทีเดียว

ท่าทีที่เย่เม่ยเซิงมีต่อหลินชวน ก็ยิ่งดูสนิทสนมแนบชิดและแฝงความคลุมเครือมากขึ้นเรื่อยๆ แต่พอหลินชวนทำท่าจะรุกคืบ เธอกลับหัวเราะแล้วเบี่ยงตัวหลบ ซึ่งมันสื่อความหมายได้ชัดเจนมาก ว่าเขาจะต้องให้คำมั่นสัญญากับเธอก่อนว่าจะรักเดียวใจเดียว

หลินชวนมองออกทะลุปรุโปร่ง แต่ก็แกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ ความจริงถ้าเขาจะยอมให้คำมั่นสัญญาพล่อยๆ เพื่อหลอกฟันเย่เม่ยเซิงก่อน มันก็เป็นเรื่องง่ายนิดเดียว

แต่ทว่า เขาไม่อยากทำแบบนั้น ถึงแม้ว่านับตั้งแต่วินาทีที่เขาได้รับระบบมา เขาก็ไม่มีวันกลับไปเป็นผู้ชายรักเดียวใจเดียวได้อีกแล้วก็ตาม

เป้าหมายในอนาคตของเขา คือการปั๊มค่าความประทับใจเพื่อฮุบเงินสายเปย์ เขาจะไม่มีวันหยุดเดินหน้าเพียงเพื่อผู้หญิงแค่คนเดียวหรอก

แต่ต่อให้จะเป็นไอ้หน้าหม้อ ก็ต้องเป็นไอ้หน้าหม้อที่มีเส้นแบ่งทางศีลธรรม เขาขยะแขยงการใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกลวงเป็นที่สุด ถ้าเย่เม่ยเซิงรับความเจ้าชู้ของเขาไม่ได้ ก็ทางใครทางมัน

เขาชักจะทนรับมือกับมารยาแพรวพราวของเย่เม่ยเซิงไม่ค่อยจะไหวแล้ว แถมค่าความประทับใจของเธอก็ไม่ยอมขยับขึ้นเลยสักนิด

ทริปท่องเที่ยวครั้งนี้ ก็ถือว่าเที่ยวจนคุ้มแล้ว

หลินชวนจึงตัดสินใจจบทริป และให้เหล่าหม่าจัดเตรียมเครื่องบินส่วนตัวเพื่อเดินทางกลับ