บทที่ 82 เหยียบเมฆาสีรุ้งเจ็ดสีลงมา

ภูเขาหยุนลู่ ภูเขาที่สูงที่สุดในเมืองเจียงไห่

ตีนเขาและเนินเขาฝั่งที่ติดทะเล ถูกพัฒนาไปอย่างดีเยี่ยม มีทั้งโรงเรียน สวนสาธารณะ ย่านการค้า และวิลล่า อย่างเช่นโครงการวิลล่าหรูหยุนลู่ซานจวี๋ที่หลินชวนอาศัยอยู่

แต่ด้านข้างและด้านหลังของภูเขากลับแทบจะไม่ได้รับการพัฒนาเลย บนถนนลูกรังที่ขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ มีรถออฟโรดหลายคันจอดขวางทางอยู่

การปะทะกันระหว่างพวกหลิงอู่ซ่า หลินอวี่เวย หลิวจวิ้นฮุย จางหย่วน กับชายฉกรรจ์เจ็ดแปดคนและผู้หญิงอีกหลายคนยังคงดำเนินต่อไป

หลังจากหลิวจวิ้นฮุยคุยโทรศัพท์กับหลินชวนเสร็จ เขาก็ทำตามที่หลินชวนบอกคือพยายามถ่วงเวลาให้ได้มากที่สุด เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพูดจาหว่านล้อมและกล่าวคำขอโทษสวยหรูออกไป

หลังจากเจรจากันอยู่พักหนึ่ง สถานการณ์ก็ดูเหมือนจะดีขึ้นมาบ้าง แต่ในตอนนั้นเอง หญิงวัยกลางคนรูปร่างอวบคนหนึ่งก็รีบเดินจ้ำอ้าวเข้าไปหาหลิงอู่ซ่า

บนใบหน้าของหญิงอวบคนนั้นมีรอยฝ่ามือประทับอยู่ ส่วนผมของหลิงอู่ซ่าก็ดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงที่หลิวจวิ้นฮุยบอกว่าลงมือตบก่อนแล้วโดนหลิงอู่ซ่าสวนกลับ ก็คือหญิงอวบคนนี้นี่เอง

หญิงอวบอาศัยจังหวะที่หลิงอู่ซ่าเผลอ พุ่งเข้าไปกระชากผมเธอแล้วกดลงกับพื้น "แต่งตัวเป็นอีนังร่าน ซิปเสื้อก็ไม่รู้จักรูดให้มิดชิด กะจะมาอ่อยใครล่ะยะ ดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนดีอะไร แล้วยังกล้ามาตบกูอีก นังสารเลวเอ๊ย"

พูดกันตามตรง การแต่งตัวของหลิงอู่ซ่ามันก็ดูเซ็กซี่นิดๆ รูดซิปลงมาต่ำหน่อยจนเผยให้เห็นสปอร์ตบราด้านใน แต่เอาจริงๆ มันก็ดูโดดเด่นแค่เพราะหุ่นเธอดีเท่านั้นแหละ ไม่ได้มีอะไรผิดปกติเลย

เดิมทีหญิงอวบคนนี้ก็เป็นฝ่ายเริ่มลงมือก่อนแท้ๆ ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ถึงได้ลามปามมาด่าเรื่องการแต่งตัวได้

พวกหลินอวี่เวยพยายามจะเข้าไปดึงแยกออก แต่ตอนนั้นเอง ผู้หญิงอีกหลายคนก็พุ่งเข้ามาผสมโรง สถานการณ์ที่เพิ่งจะคลี่คลายลงไปได้นิดหน่อย กลับมาวุ่นวายเละเทะอีกครั้ง

"เพียะ! เพียะ!" เสียงตบดังขึ้นสองครั้ง หลิงอู่ซ่าสวนกลับอีกแล้ว

เธอทั้งเต้นและออกกำลังกาย ความยืดหยุ่นและพละกำลังของร่างกายจึงไม่ใช่สิ่งที่ผู้หญิงทั่วไปจะเทียบติด แถมเธอยังเป็นคนประเภทห้าวหาญใจเด็ดอีกต่างหาก

พวกผู้หญิงกลุ่มนี้จะเป็นคู่มือเธอได้ยังไง โดนตบไปแค่ไม่กี่ฉาด ก็ล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นหมดแล้ว

พอพวกชายฉกรรจ์เห็นดังนั้น ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป พวกหลิวจวิ้นฮุยและจางหย่วนพยายามจะเข้าไปขวาง แต่ก็สู้แรงพวกมันไม่ได้เลย

ชายฉกรรจ์คนหนึ่งพุ่งเข้าไปหา แล้วตบเข้าที่หัวของหลิงอู่ซ่าอย่างจัง หลิงอู่ซ่ายกมือขึ้นกัน แต่ก็ต้านแรงไว้ไม่อยู่

หลิงอู่ซ่าโดนตบจนเซถลาล้มลงไปกองกับพื้น ความแตกต่างด้านพละกำลังระหว่างผู้หญิงกับผู้ชายมันมากเกินไปจริงๆ

ชายคนนั้นง้างมือจะทำร้ายต่อ หลิวจวิ้นฮุยรีบพุ่งเข้าไปขวางไว้ "ลูกผู้ชายรังแกผู้หญิง มันจะหน้าตัวเมียเกินไปหน่อยไหม? เดิมทีพวกแกก็เป็นฝ่ายขับรถแซงจนมาเฉี่ยวชนเอง อย่าให้มันรังแกกันเกินไปนักนะ"

"แล้วฉันจะบอกอะไรให้ฟัง ผู้หญิงคนนี้คือแฟนของหลินชวน ก่อนจะลงมือ ก็หัดดูตาม้าตาเรือซะบ้าง ว่าไปกระตุกหนวดเสือใครเข้า"

ความจริงหลิวจวิ้นฮุยก็รู้ดีว่าหลิงอู่ซ่ากับหลินชวนเพิ่งจะเจอกันแค่ไม่กี่ครั้ง ไม่ได้เป็นแฟนกันหรอก แต่ในฐานะคนมีประสบการณ์ เขามองออกว่าทั้งสองคนแอบมีใจให้กัน

ดังนั้นพอเกิดเรื่อง เขาถึงรีบโทรหาหลินชวน และในตอนนี้ เขาก็พยายามเอาชื่อของหลินชวนมาอ้างเพื่อปกป้องหลิงอู่ซ่า

แต่ชายฉกรรจ์กลับแสยะยิ้มเย็น "หลินชวนเป็นใครวะ? ยิ่งใหญ่นักเหรอ? แกเรียกมันมาสิ เดี๋ยวพ่อจะกระทืบมันให้จมดินไปด้วยเลย"

ชายฉกรรจ์ผลักหลิวจวิ้นฮุยกระเด็นออกไป หลิวจวิ้นฮุยสู้แรงไม่ได้เลย ล้มกลิ้งไม่เป็นท่า

ชายฉกรรจ์ก้าวเข้าไปกระชากผมหลิงอู่ซ่า เตรียมจะกดหัวเธอลงไปในบ่อโคลนข้างทาง หลิงอู่ซ่าดิ้นรนสุดฤทธิ์ แต่ก็สู้แรงไม่ได้

ในตอนนั้นเอง "พั่บๆๆ..." เสียงคำรามของใบพัดเฮลิคอปเตอร์ที่หมุนด้วยความเร็วสูงก็ดังแว่วมาจากบนท้องฟ้าแต่ไกล เสียงเฮลิคอปเตอร์ดังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว บ่งบอกว่ามันกำลังพุ่งตรงมาทางนี้

ทุกคนในที่นั้นต่างแหงนหน้าขึ้นมอง เห็นเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าไกลๆ จากจุดเล็กๆ ก็ค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น เพียงชั่วอึดใจ มันก็บินมาลอยอยู่เหนือหัวพวกเขาพอดี

ทุกคนหยุดการกระทำทั้งหมด แหงนหน้ามองเฮลิคอปเตอร์ด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ถึงมีเฮลิคอปเตอร์มาโผล่ตรงนี้ได้

เฮลิคอปเตอร์ค่อยๆ ลดระดับความสูงลงมาอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนจะพุ่งเป้ามาที่พวกเขา เสียงใบพัดดังกึกก้องจนหูแทบหนวก แรงลมกระโชกแรงจนฝุ่นคลุ้งและใบไม้ปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ

เฮลิคอปเตอร์ลดระดับลงมาจนถึงระดับหนึ่ง แล้วก็ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ ท้ายที่สุดแล้ว ด้านล่างก็ไม่มีลานกว้างพอให้จอดได้

ประตูห้องโดยสารเปิดออก ชายหนุ่มรูปหล่อสวมแว่นกันแดดก้าวเท้าออกมา แล้วโรยตัวลงมาตามสายเคเบิลอย่างรวดเร็ว รูปร่างของเขาสมบูรณ์แบบ ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลัก ท่วงท่าสง่างาม โคตรจะเท่เลยให้ตายสิ

"หลิน... หลินชวน?" พวกหลิวจวิ้นฮุย หลินอวี่เวย และจางหย่วน มองดูเงาร่างนั้นด้วยความตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

หลิวจวิ้นฮุยโทรหาหลินชวนจริงๆ และหลินชวนก็รับปากว่าจะมาจริงๆ แต่ใครมันจะไปคิดล่ะว่า หลินชวนจะเปิดตัวได้อลังการงานสร้างและโคตรเท่เบอร์นี้

พวกเขาคิดว่าหลินชวนคงจะขับรถเมอร์เซเดสเบนซ์ จีคลาสคันนั้นมา ท้ายที่สุดแล้วมันก็เป็นรถออฟโรด แค่นั้นก็เท่ถมไปแล้ว

แต่ใครจะไปนึกว่า เขาเล่นนั่งเฮลิคอปเตอร์มาเลย ฉากแบบนี้เคยเห็นแต่ในทีวีเท่านั้นแหละ

หลิงอู่ซ่าจ้องมองเงาร่างที่กำลังโรยตัวลงมาจากท้องฟ้าจนตาค้าง จากมุมที่เธอมองขึ้นไป แสงแดดส่องย้อนลงมาด้านหลังของหลินชวน ทำให้ร่างของเขาดูเหมือนถูกอาบไล้ไปด้วยแสงเรืองรอง

จู่ๆ เธอก็นึกถึงประโยคหนึ่งในภาพยนตร์เรื่อง ไซอิ๋ว เดี๋ยวลิงเดี๋ยวคน 'สักวันหนึ่ง เขาจะปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางสายตาของผู้คนนับหมื่น สวมชุดเกราะทองคำ และเหยียบเมฆาสีรุ้งเจ็ดสีลงมา...'

หลินชวนเท้าแตะพื้น เขากระตุกปลดสายเคเบิลออกอย่างสบายๆ เดินตรงเข้าไปหาหลิงอู่ซ่ากับชายฉกรรจ์ คว้าหมับเข้าที่มือของชายคนนั้น แล้วง้างออก

ชายฉกรรจ์ที่มัวแต่ยืนอึ้ง พอโดนง้างมือออก ก็พยายามจะออกแรงขัดขืนโดยสัญชาตญาณ แต่ทว่าในวินาทีต่อมา...

เขากลับรู้สึกว่ามือของอีกฝ่ายมันแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก พละกำลังมหาศาลนั้น ทำให้เขาไม่อาจจะต้านทานได้เลยแม้แต่น้อย

เขารู้สึกแค่ว่าอีกฝ่ายบิดข้อมือเขาเบาๆ ความเจ็บปวดแสนสาหัสก็แล่นปราดเข้ามา ราวกับกระดูกข้อมือจะแหลกละเอียด บีบให้เขาต้องทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นทันที

หลินชวนอัปแต้มสถานะมาแล้วถึงสามครั้ง แถมยังกินยาชุบกายาเข้าไปอีก ค่าพละกำลังของเขาพุ่งไปถึง 17 ทะลุขีดจำกัดของคนธรรมดาไปไกลลิบ ต่อให้ชายคนนี้จะดูบึกบึนแค่ไหน แต่ถ้าเทียบกับเขาแล้ว ก็ยังห่างชั้นกันเยอะ

หลินชวนใช้เท้าเหยียบชายฉกรรจ์กดติดพื้นจนกระดิกตัวไม่ได้ จากนั้นก็ประคองหลิงอู่ซ่าให้ลุกขึ้นยืน เขาไม่ได้พูดอะไรเลย เพียงแค่ช่วยปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าเธอให้เข้าที่อย่างเบามือ

หลิงอู่ซ่าไม่ใช่สาวน้อยอ่อนแอ แต่ยังไงซะเธอก็เป็นผู้หญิง ก่อนหน้านี้เธอพยายามกลั้นความรู้สึกน้อยใจและหวาดกลัวเอาไว้อย่างสุดความสามารถ แต่ตอนนี้เธอทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ขอบตาของเธอแดงก่ำ หยาดน้ำตาไหลรินลงมาเป็นสาย

เธอโผเข้ากอดหลินชวนแน่น แล้วปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร หลินชวนโอบกอดเธอไว้ ลูบแผ่นหลังปลอบประโลมเบาๆ

พวกชายฉกรรจ์และผู้หญิงคนอื่นๆ เพิ่งจะถูกเฮลิคอปเตอร์ข่มขวัญจนหน้าถอดสี ท้ายที่สุดแล้ว คนที่สามารถนั่งเฮลิคอปเตอร์ระดับนี้มาได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน แถมรัศมีความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากตัวหลินชวน ก็ไม่ธรรมดาเอาซะเลย

พอได้สติกลับมา พวกมันก็เตรียมจะกรูกันเข้าไปช่วยเพื่อน แต่ในจังหวะนั้นเอง ชายฉกรรจ์คนหนึ่งก็เหลือบไปเห็นนาฬิกาข้อมือของหลินชวน ที่โผล่ออกมาตอนที่แขนเสื้อร่นลงขณะกำลังลูบหลังหลิงอู่ซ่า... ริชาร์ด มิลล์ รุ่นดาร์กไนท์

ชายฉกรรจ์คนนั้นหน้าถอดสี รีบกางแขนกั้นพรรคพวกเอาไว้ทันที คนอื่นๆ ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวหันมาโวยวาย "เหล่าจ้าว แกทำบ้าอะไรเนี่ย? จะยืนดูไอ้เปียวโดนกระทืบเฉยๆ หรือไง?"

"นาฬิกาข้อมือที่มันใส่อยู่... คือริชาร์ด มิลล์ รุ่นดาร์กไนท์" ชายคนที่จำนาฬิกาได้ เหงื่อเย็นๆ แตกพลั่กเต็มหน้าผาก

พอเห็นว่าคนอื่นยังทำหน้างง เขาเลยต้องขยายความเพิ่ม "ราคาช็อป... ปาเข้าไปสิบล้านกว่าหยวน"

พวกชายฉกรรจ์กับผู้หญิงที่เหลือ ถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างหนาวเหน็บ แม้แต่ไอ้คนที่โดนเหยียบอยู่บนพื้นยังเบิกตากว้าง ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวดิ้นรนอีกเลย ตรรกะที่ว่า 'คนจนเล่นรถ คนรวยเล่นนาฬิกา' พวกเขาก็พอจะรู้ดี นาฬิการาคาสิบล้านกว่าหยวนเนี่ย มันหมายความว่ายังไงวะ?

ในตอนนั้นเอง เสียงคำรามของเครื่องยนต์หลายคันก็ดังกระหึ่มมาจากที่ไกลๆ จากนั้นที่หัวมุมถนน ก็มีรถเมอร์เซเดสเบนซ์ จี 63 ปรากฏตัวขึ้น

ตามมาติดๆ ด้วยเมอร์เซเดสเบนซ์ ยูนิม็อก, ฮัมเมอร์ เอช1, เลกซัส, แลนด์โรเวอร์ ดีเฟนเดอร์, แทงก์ 300...

ขบวนรถออฟโรดสุดหรูนับสิบคันขับตามกันมาอย่างยิ่งใหญ่อลังการ ก่อนจะจอดเทียบตรงหน้า บรรดาชายหนุ่มที่สวมเสื้อผ้าแบรนด์เนมและนาฬิกาหรูต่างก็ก้าวลงจากรถ เดินเข้ามาล้อมรอบหลินชวน แล้วประสานเสียงทักทายพร้อมกัน "คุณชายหลิน"