บทที่ 83 ตกใจจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว

ชายฉกรรจ์กับพวกผู้หญิงถูกหลินชวนข่มขวัญจนหน้าถอดสีอยู่ก่อนแล้ว พอมาเห็นกองทัพรถออฟโรดสุดหรูนับสิบคัน ก็ยิ่งตกใจจนแทบจะบ้าตาย

พวกเขาก็มีรถออฟโรดอยู่สี่คันเหมือนกัน แต่คันที่แพงที่สุดก็ราคาแค่สามสี่แสนหยวนเท่านั้น ทว่าฝั่งตรงข้าม คันที่ถูกที่สุดก็ยังปาเข้าไปหลายแสนหยวนแล้ว

จี๊ป แรงเลอร์ ห้าแสนหยวน, แลนด์โรเวอร์ ดีเฟนเดอร์ แปดแสนหยวน, โตโยต้า แลนด์ครุยเซอร์ แปดแสนหยวน, เลกซัส แอลเอกซ์ 570 ประมาณหนึ่งล้านเจ็ดแสนหยวน, ฮัมเมอร์ เอช 1 ประมาณสองล้านหกแสนหยวน, เมอร์เซเดสเบนซ์ จี 63 ประมาณสามล้านสองแสนหยวน, เมอร์เซเดสเบนซ์ ยูนิม็อก สี่ล้านหยวน...

ราคาที่ว่ามาทั้งหมดนี้ ยังเป็นแค่ราคารถเปล่าๆ ไม่รวมภาษีสรรพสามิต ภาษีรถยนต์และเรือ ภาษีรถหรู และอื่นๆ อีกจิปาถะ

พวกเขาก็เป็นสายเล่นรถออฟโรดเหมือนกัน แต่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นรถออฟโรดระดับท็อปมารวมตัวกันเยอะและจัดเต็มขนาดนี้

รถคันไหนในนี้ ต่างก็เป็นรถในฝันที่พวกเขาปรารถนาอยากจะได้มาครอบครองทั้งนั้น แต่ตอนนี้กลับมาจอดเรียงรายอยู่ตรงหน้า ราวกับกำลังจัดงานมอเตอร์โชว์ก็ไม่ปาน

คนที่ก้าวลงมาจากรถ แต่ละคนสวมเสื้อผ้าแบรนด์เนมราคาแพง สวมนาฬิกาหรู รัศมีความน่าเกรงขามก็ไม่ธรรมดา มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นกลุ่มคนที่ประสบความสำเร็จในชีวิต แต่ทว่ากลุ่มคนที่ประสบความสำเร็จเหล่านี้ กลับพร้อมใจกันเรียกชายหนุ่มคนนั้นด้วยความนอบน้อมว่า 'คุณชายหลิน'

พวกชายฉกรรจ์กับพวกผู้หญิงตกใจจนหน้าซีดเผือด ยืนตัวแข็งทื่อไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายออกมาไม่หยุด

นั่งเฮลิคอปเตอร์มา สวมนาฬิกาข้อมือราคาหลักสิบล้าน แถมยังมีบุคคลที่ประสบความสำเร็จนับสิบคนแห่มาช่วยข่มขวัญ พวกเขาจินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ ว่าตัวเองไปล่วงเกินตัวตนระดับไหนเข้าให้แล้ว

ผู้หญิงคนที่ร้องไห้ซบโอบกอดเขาอยู่ น่าจะเป็นผู้หญิงของเขา แต่เมื่อกี้พวกเขากลับกล้าลงไม้ลงมือตบตีผู้หญิงคนนั้น ในหัวของพวกเขามันอื้ออึงไปหมด ไม่รู้เลยว่าชะตากรรมหลังจากนี้จะเป็นยังไง

ตามหลักแล้ว พวกเขาควรรีบเข้าไปขอโทษทันที แต่ในวินาทีนี้สมองมันขาวโพลนไปหมด ทำอะไรไม่ถูกเลยจริงๆ

ชายฉกรรจ์คนหนึ่งจ้องมองเผิงเจ๋ออยู่หลายครั้ง จู่ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนไปอีกรอบ เขาลดเสียงต่ำลง กระซิบด้วยความหวาดผวา "พวกแกลองดูคนนั้นสิ นั่นมันเถ้าแก่เผิงไม่ใช่เหรอวะ?"

ชายฉกรรจ์อีกคนร้องเสียงหลง "น่าจะใช่นะ เถ้าแก่เผิงที่ลงทุนด้านอสังหาริมทรัพย์ไง ตอนที่ฉันตามเถ้าแก่ของเราไปงานประมูลที่ดิน ฉันเคยเห็นเขาครั้งนึง"

พอทุกคนได้ยินแบบนั้น สีหน้าก็ยิ่งซีดเซียวลงไปอีกหลายส่วน

"เดี๋ยวนะ คนที่อยู่ข้างๆ นั่นมัน ลู่เหวินฮั่น นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ไม่ใช่เหรอ? นั่นมันระดับบิ๊กที่แม้แต่เถ้าแก่ของเรายังต้องประจบประแจงเลยนะเว้ย"

"แล้วคนนั้นมันหลู่เทา เถ้าแก่ของซินซื่อเจี้ย มีเดีย ไม่ใช่เหรอ ได้ยินมาว่ามีทรัพย์สินกว่าสองร้อยล้านเลยนะ"

"แล้วก็ยังมีอีกหลายคนที่คุ้นหน้าคุ้นตา ต้องเป็นคนใหญ่คนโตในวงการไหนสักวงการแน่ๆ"

"พวกเขาก็เป็นคนรวยกันทั้งนั้นนี่นา แล้วทำไมถึงได้ทำตัวนอบน้อมกับชายหนุ่มคนนั้นขนาดนั้นวะ?"

"แค่นี้ยงไม่ชัดเจนอีกเหรอ ก็เพราะฐานะและบารมีของชายหนุ่มคนนั้นมันอยู่เหนือกว่าพวกเขาหลายขุมยังไงล่ะ"

"แกมองเห็นแค่ว่าคนพวกนี้คือคนรวย แต่แกยังไม่เข้าใจคอนเซปต์ของการใส่นาฬิกาหลักสิบล้านอย่างแท้จริงหรอก"

"คนทั่วไปที่ใส่นาฬิกาสองล้าน ทรัพย์สินก็ต้องมีเป็นร้อยล้านแล้ว ส่วนคนที่ใส่นาฬิกาสิบล้าน ระดับความรวยมันเกินกว่าจะจินตนาการได้แล้วเว้ย"

"แล้วจะเอาไงดีวะ ตอนนี้จะทำยังไงกันดีเนี่ย?"

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ เหล่าจ้าวก็สูดลมหายใจเข้าลึกอย่างหนาวเหน็บ ทุกคนหันไปมอง ก็เห็นว่าใบหน้าของเขาซีดเผือดไร้สีเลือด

พอมองตามสายตาของเขาไป ก็เห็นชายวัยกลางคนหัวล้านคนหนึ่งกำลังทักทายและแนะนำตัวกับหลินชวนอย่างนอบน้อม

ตอนที่พูดถึงเผิงเจ๋อ ลู่เหวินฮั่น และหลู่เทา สีหน้าของเหล่าจ้าวก็ดูไม่ดีอยู่แล้ว แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวขนาดตอนที่เห็นชายหัวล้านคนนี้ เห็นได้ชัดว่า คนคนนี้มีสถานะและบารมีที่สูงกว่ามาก

พวกชายฉกรรจ์ที่เหลือเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี "เหล่าจ้าว คนนั้นคือใครอีกวะแกรู้จักเหรอ?"

เหล่าจ้าวพึมพำเสียงสั่น "เหมาคุน ประธานกรรมการบริษัทขนส่งสินค้าระหว่างประเทศซู่ต๋า ทรัพย์สินประมาณห้าร้อยล้านหยวน เถ้าแก่ของเราเคยพยายามเข้าหาเพื่อประจบประแจงอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่สำเร็จเลย"

เหมาคุนผู้นี้ ก็คือหนึ่งในสองสมาชิกคลับยงหัวที่บังเอิญอยู่แถวนี้พอดี และเป็นเจ้าของรถเมอร์เซเดสเบนซ์ ยูนิม็อกคันนั้น

พอทุกคนได้ยินแบบนั้น สีหน้าก็ยิ่งซีดเผือดลงไปอีกหลายส่วน ใบหน้าของพวกเขาสีดขาวซีดราวกับเพิ่งจะฉาบปูนขาวมาหมาดๆ

สถานการณ์ตรงหน้ามันเกินกว่าที่จิตใจของพวกเขาจะรับไหวแล้ว ฝั่งตรงข้ามไม่ว่าจะเป็นใคร ก็ล้วนแต่อยู่ในระดับชนชั้นที่สูงกว่าพวกเขามาก และตัวตนระดับนี้ถึงสิบกว่าคน กลับยอมก้มหัวให้ชายหนุ่มคนนั้นอย่างนอบน้อม ถ้าอย่างนั้น ฐานะของชายหนุ่มคนนั้นมันจะยิ่งใหญ่ขนาดไหนกันล่ะ

พวกเขายืนอึ้งเป็นไก่ตาแตกอยู่ตรงนั้น ส่วนทางด้านหลินชวนก็ไม่ได้เร่งรีบอะไร เขาใช้เท้าเหยียบไอ้เปียวเอาไว้ ในขณะเดียวกันก็โอบกอดปลอบประโลมหลิงอู่ซ่าไปพลางๆ

หนำซ้ำยังพูดคุยทักทายกับคนอื่นๆ ไปด้วย บรรยากาศราวกับกำลังจัดงานมีตติ้งคลับก็ไม่ปาน ไม่ได้เห็นพวกมันอยู่ในสายตาเลยสักนิด

เหล่าจ้าวได้สติกลับมาเป็นคนแรก ถึงแม้จะไม่อยากเผชิญหน้าแค่ไหน แต่ในเวลานี้ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว เขาเดินตัวสั่นเทาเข้าไปหา

โค้งคำนับเก้าสิบองศา พร้อมกับพูดขึ้น "คุณชายหลินครับ ขอโทษด้วยครับ พวกเราไม่รู้จริงๆ ว่าเธอคือผู้หญิงของคุณ พวกเรามันสมควรตายจริงๆ ครับ ให้คุณผู้หญิงท่านนี้ทุบตีพวกเราเพื่อระบายอารมณ์ได้เลยครับ"

ชายฉกรรจ์คนอื่นๆ ก็เดินเข้าไปโค้งคำนับเช่นกัน

แต่หลินชวนกลับไม่สนใจ เขาพูดคุยทักทายกับคนอื่นๆ จนเสร็จ ถึงได้หันมามองพวกชายฉกรรจ์ "ที่พวกแกทำตัวกร่างกันก่อนหน้านี้ เป็นเพราะรถฝั่งฉันเป็นฝ่ายผิดร้อยเปอร์เซ็นต์งั้นเหรอ?"

เหล่าจ้าวเหงื่อแตกพลั่ก "ไม่ใช่ครับๆ รถพวกเราเป็นฝ่ายขับแซงจนเฉี่ยวชนเอง พวกเราผิดเต็มประตูเลยครับ พวกเรายินดีชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดให้เลยครับ ทุกอย่างเป็นความผิดของพวกเราเองครับ"

หลินชวนถามกลับ "ในเมื่อพวกแกเป็นฝ่ายผิดร้อยเปอร์เซ็นต์ แล้วไปเอาความหน้าด้านที่ไหนมาลงมือตบตีคนอื่นฮะ? คิดว่าผู้หญิงของฉันมันรังแกกันได้ง่ายๆ หรือไง?"

พวกเหล่าจ้าวหน้าซีดเผือด ไร้คำแก้ตัว ท้ายที่สุดแล้วตั้งแต่แรก พวกเขาก็ไม่ได้มีความชอบธรรมอะไรเลย ก็แค่ใช้อำนาจบาตรใหญ่รังแกคนที่อ่อนแอกว่า เพราะคิดว่าฝั่งตรงข้ามคงรังแกได้ง่ายๆ ใครจะไปคิดล่ะว่าดันไปเตะตอเหล็กเข้าอย่างจัง

หลินชวนยกเท้าขึ้น ปล่อยตัวไอ้เปียวให้เป็นอิสระ

ไอ้เปียวตะเกียกตะกายลุกขึ้น แต่ก็ไม่กล้ายืนเต็มความสูง ทำเพียงแค่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าหลินชวน พร้อมกับร้องห่มร้องไห้คร่ำครวญ "ขอโทษครับคุณชายหลิน เป็นความผิดของพวกเราเองครับ ผมมันสมควรตาย ผมมันสมควรตายครับ"

พูดจบ ไอ้เปียวก็เริ่มตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่ โดยไม่มียั้งมือเลยแม้แต่น้อย เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหว

ในเวลานี้เขาเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว ว่าหลินชวนที่หลิวจวิ้นฮุยพูดถึงก่อนหน้านี้ ก็คือคุณชายหลินท่านนี้นี่เอง เขาแอบรู้สึกเสียใจจนไส้แทบขาด รู้อย่างนี้ น่าจะสืบดูสถานะของแฟนหนุ่มฝั่งตรงข้ามให้ดีก่อนแล้วค่อยลงมือ

พวกหลิวจวิ้นฮุย หลินอวี่เวย และจางหย่วน ต่างก็เดินมายืนอยู่ด้านหลังหลินชวนหมดแล้ว พอมองดูพวกที่ทำตัวกร่างสุดๆ เมื่อกี้ ตอนนี้กลับต้องมาก้มหัวคุกเข่าประจบประแจง แถมไอ้เปียวยังต้องมานั่งตบหน้าตัวเองแบบนี้ พวกเขาก็รู้สึกสะใจขึ้นมาทันที

หลินชวนไม่ได้ห้ามไอ้เปียว ปล่อยให้มันตบหน้าตัวเองต่อไป ผ่านไปเพียงชั่วครู่ ใบหน้าของไอ้เปียวก็บวมเป่งแดงเถือก

หญิงอวบที่เป็นคนเริ่มลงมือก่อนเห็นแล้วทนไม่ไหว รู้สึกสงสาร จึงพุ่งเข้าไปดึงมือไอ้เปียวไว้ "พวกเราก็ไม่ได้ทำอะไรมากมายสักหน่อย ตบไปตั้งหลายฉาดมันก็เกินพอแล้วนะ คุณชายหลินท่านนี้ อย่าให้มันรังแกกันเกินไปนักเลย"

พวกไอ้เปียวกับเหล่าจ้าวได้ยินดังนั้นก็หน้าถอดสี ไอ้เปียวรีบดึงหญิงอวบคนนั้นให้คุกเข่าลง "อย่าพูดจาเหลวไหลนะ ในเมื่อคุณชายหลินยังไม่หายโกรธ จะโดนตบอีกกี่ฉาดมันก็สาสมแล้ว แกนั่นแหละรีบคุกเข่าลง แล้วขอโทษคุณชายหลินกับคุณผู้หญิงท่านนี้เดี๋ยวนี้เลย ทุกอย่างมันเป็นความผิดของแกนั่นแหละ แกเป็นคนเริ่มลงมือก่อน"

หญิงอวบเบ้ปากด้วยความไม่พอใจ "นังนั่นมันก็ตบฉันคืนแล้วนี่นา ทำไมฉันต้องไปขอโทษมันด้วยล่ะ แต่งตัวร่านๆ ออกมาอ่อยผู้ชายแบบนั้น มันเป็นฝ่ายผิดตั้งแต่แรกแล้ว"

"พวกเราไม่เห็นต้องไปกลัวมันขนาดนั้นเลย ต่อให้มันจะรวยแล้วไงล่ะ มันไม่ได้เป็นเถ้าแก่ของเราสักหน่อย จะมาทำอะไรเราได้ล่ะ?"

"เรื่องรถเฉี่ยวชนเราก็ยอมรับผิด แล้วก็ชดใช้ให้ไปก็จบแล้วนี่ ถ้าเรื่องนี้บานปลายไปถึงสถานีตำรวจหรือขึ้นศาล อย่างมากก็โดนตั้งข้อหาสมัครใจวิวาททั้งสองฝ่ายก็แค่นั้นแหละ"

พอพวกเหล่าจ้าวได้ยินแบบนั้น ใบหน้าก็ซีดเผือดราวกับคนตาย ในวินาทีนี้ พวกเขาแทบอยากจะฆ่าอีนังผู้หญิงคนนี้ให้ตายคามือไปเลยจริงๆ