บทที่ 85 หลิงอู่ซ่ากลับมีมุมที่อ่อนหวานออดอ้อนแบบนี้ด้วย

หลินชวนไม่แม้แต่จะปรายตามองไอ้เปียว หญิงอวบ และคนอื่นๆ อีกเลย ไม่ว่าพวกนั้นจะร้องห่มร้องไห้อ้อนวอนแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางใจอ่อน

เขาหันไปพูดกับหลิงอู่ซ่า "มาขับรถออฟโรดทั้งทีก็ไม่ยอมชวนผม ถ้าผมอยู่ด้วย คุณจะโดนรังแกได้ยังไง?"

หลิงอู่ซ่าค้อนขวับส่งค้อนวงโตให้หลินชวนอย่างแง่งอน แล้วตอบกลับ "ฉันก็โพสต์ลงโมเมนต์วีแชตแล้วนี่นา คุณก็เห็นแถมยังมากดไลก์ให้อยู่เลย คราวที่แล้วฉันเป็นคนชวนคุณ คราวนี้คุณจะเป็นฝ่ายชวนฉันบ้างไม่ได้หรือไง?"

"อีกอย่าง ใครจะกล้าทักแชตส่วนตัวไปหาคุณล่ะ ใครจะไปรู้ว่าคุณกำลังแอบหนีไปเที่ยวกับเย่เม่ยเซิง ฉินปิงชิง หรือดาวคณะคนไหนอยู่หรือเปล่า?"

หญิงสาวที่มักจะดูห้าวหาญและเท่มาตลอด ในเวลานี้น้ำเสียงกลับแฝงไปด้วยความออดอ้อนออเซาะ บวกกับเพิ่งจะผ่านการร้องไห้มาหมาดๆ ก็ยิ่งเพิ่มเสน่ห์ความน่าทะนุถนอมเข้าไปอีก ทำให้เธอในตอนนี้ดูมีความเป็นผู้หญิงเต็มตัว มุมปากที่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย บ่งบอกให้เห็นถึงอารมณ์เบิกบานใจของเธอในขณะนี้

หลินชวนไม่มีท่าทีร้อนตัวเลยสักนิด กลับสวนกลับไปว่า "ก็แค่โพสต์ลงโมเมนต์วีแชตเองนี่ครับ ใครจะไปรู้ล่ะว่าคุณตั้งใจโพสต์ให้ใครดูกันแน่?"

หลิงอู่ซ่าเลิกคิ้วขึ้น "ถ้าอย่างนั้น คราวหน้าถ้าฉันทักแชตส่วนตัวไปชวน คุณห้ามปฏิเสธเด็ดขาดเลยนะ"

หลินชวนตอบ "ถ้าว่างผมก็ต้องมาอยู่แล้วสิครับ สาวสวยระดับหลิงอู่ซ่าเอ่ยปากชวนทั้งที ผมจะกล้าปฏิเสธได้ยังไง ไปกันเถอะ ไปนั่งรถผม ส่วนรถของคุณ ก็ให้พวกลิ่วจวิ้นฮุยขับไปก็แล้วกัน"

ก่อนหน้านี้หลิงอู่ซ่าซบหน้าร้องไห้อยู่ในอ้อมอกของหลินชวน ถึงแม้ตอนนี้จะผละตัวออกมาแล้ว แต่ภาษากายของเธอก็ยังคงอิงแอบแนบชิดอยู่กับเขา บางทีในจิตใต้สำนึกของเธอ อาจจะยังคงโหยหาความรู้สึกปลอดภัยที่หลินชวนมอบให้ก็เป็นได้

หลินชวนจึงถือวิสาสะคว้ามือของหลิงอู่ซ่ามากุมไว้อย่างเป็นธรรมชาติ หลิงอู่ซ่ากะพริบตาปริบๆ แต่ก็ไม่ได้ขัดขืน ยอมให้เขาจับมือแต่โดยดี

หลินชวนหันไปพูดกับเผิงเจ๋อ หลู่เทา ลู่เหวินฮั่น เหมาคุน และคนอื่นๆ "ขอบคุณทุกคนมากนะครับ ที่ให้เกียรติมาช่วยเป็นธุระให้"

"พวกคุณอุตส่าห์ลำบากมาตั้งไกล ผมก็ไม่มีอะไรจะตอบแทน คงต้องขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวที่ภัตตาคารอวี้ซ่านฝู่สักมื้อนะครับ นานๆ ทีพวกเราจะได้มารวมตัวกันพร้อมหน้าพร้อมตา ถือซะว่าจัดมีตติ้งคลับไปในตัวเลยก็แล้วกันครับ"

ทุกคนรีบตอบรับด้วยความเกรงใจว่าไม่ลำบากเลยสักนิด ภัตตาคารอวี้ซ่านฝู่ทุกคนต่างก็รู้จักดี การได้ไปกินเลี้ยงที่นั่นถือว่าให้เกียรติกันสุดๆ แล้ว แน่นอนว่าพวกเขารู้ซึ้งถึงกำลังทรัพย์ของหลินชวนดี จึงไม่มีใครปฏิเสธความหวังดีนี้เลย

หลินชวนหันไปมองลิ่วจวิ้นฮุย แล้วบอกว่า "จวิ้นฮุย นายช่วยขับรถของอู่ซ่าไปทีนะ"

ลิ่วจวิ้นฮุยพยักหน้ารับอย่างงงๆ "ได้สิ เดิมทีรถออฟโรดก็มีไม่พอให้ขับคนละคันอยู่แล้ว ขับไปได้สบายมาก"

หลินชวนพยักหน้ารับ จูงมือหลิงอู่ซ่าเดินตรงไปยังรถเมอร์เซเดสเบนซ์ จี 63 ของตัวเอง โดยให้คนขับรถทำหน้าที่ขับต่อไป ส่วนพวกเขาสองคนก็นั่งอยู่เบาะหลัง

พวกลิ่วจวิ้นฮุยและหลินอวี่เวยมองดูภาพหลิงอู่ซ่าถูกหลินชวนจูงมือเดินไป ความห้าวหาญเท่ๆ ที่มักจะเห็นเป็นประจำลดน้อยลงไปหลายส่วน กลับถูกแทนที่ด้วยความอ่อนหวานออดอ้อนเหมือนนกน้อยในกำมือ ทำเอาพวกเขาอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ นึกไม่ถึงเลยว่าคนอย่างหลิงอู่ซ่า จะมีวันที่ยอมสยบให้ใครสักคนด้วย

แต่สำหรับเรื่องนี้ พวกเขาก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไรนัก ท้ายที่สุดแล้ว หลินชวนก็เพียบพร้อมไปด้วยคุณสมบัติทั้งความรวย ความหล่อ ความมั่นคงทางอารมณ์ และความเด็ดขาด ซึ่งมันตรงกับสเปกผู้ชายในอุดมคติของหลิงอู่ซ่าแบบเป๊ะๆ

ยิ่งครั้งนี้เขายังปรากฏตัวราวกับเทพบุตรลงมาโปรด ช่วยเหลือหลิงอู่ซ่าให้รอดพ้นจากสถานการณ์เลวร้าย เปรียบเสมือนฮีโร่ขี่ม้าขาวของเธอเลยก็ว่าได้ ถ้าเธอไม่ประทับใจก็แปลกแล้วล่ะ

จางหย่วนมองดูภาพเหตุการณ์นั้นด้วยความตกตะลึงอ้าปากค้าง ในขณะเดียวกัน หัวใจของเขาก็รู้สึกเหมือนถูกบีบรัดอย่างแรง ปวดร้าวทรมานจนแทบจะทนไม่ไหว

สำหรับหลิงอู่ซ่า เขาทำได้แค่แอบมองอยู่ห่างๆ มาโดยตลอด เขาคิดมาเสมอว่าด้วยนิสัยห้าวๆ ลุยๆ ของเธอ ต่อให้มีผู้ชายกล้าเข้ามาจีบ ก็คงต้องยอมก้มหัวเชื่อฟังเธอทุกอย่าง ใครจะไปคิดล่ะว่า หลิงอู่ซ่าจะมีมุมที่อ่อนหวานออดอ้อนแบบนี้ซ่อนอยู่ด้วย

ถึงแม้เขาจะไม่ได้หวังอะไรในตัวหลิงอู่ซ่ามากนัก แต่เขาก็ทนไม่ได้ที่จะต้องมาทนดูเธอไปซบอกผู้ชายคนอื่น

คราวที่แล้วตอนที่เห็นหลินชวนกับหลิงอู่ซ่าซ้อนเจ็ตสกีคันเดียวกัน เขาก็รู้สึกปวดใจมากพออยู่แล้ว คราวนี้พอมาเห็นหลินชวนเดินจับมือกับหลิงอู่ซ่าแบบนี้ มันก็ยิ่งเหมือนโดนค้อนปอนด์ทุบเข้าที่กลางใจอย่างจัง

จางหย่วนเงยหน้ามองฟ้าทำมุมสี่สิบห้าองศา สีหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยรันทดใจ ในใจก็แอบคิดรำพึงรำพันว่า ความทรงจำในวัยเยาว์ ความรักใสๆ และความคาดหวังในความรักอันแสนงดงามของเขา คงจะต้องมลายหายไปตลอดกาลเสียแล้ว

จู่ๆ เขาก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ รีบหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาแอบถ่ายรูปตอนที่หลินชวนกำลังจูงมือหลิงอู่ซ่าเอาไว้ แล้วกดส่งข้อความวีแชตไปหาหวังเฉินหยางทันที เรื่องปวดร้าวทรมานใจแบบนี้ จะให้เขานั่งรับกรรมทนทุกข์อยู่คนเดียวได้ยังไงล่ะ

ในเวลานั้น หวังเฉินหยางก็กำลังเดินอยู่บนถนนพอดี พอได้ยินเสียงแจ้งเตือนข้อความ เขาก็หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดดูวีแชต

ทันทีที่กดเข้าไปในหน้าแชต ภาพที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำเอาเขารู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าเข้าอย่างจัง เขายืนตัวแข็งทื่อ เอ๋อรับประทานอยู่กลางถนนอีกครั้ง

เขายกมือขึ้นกุมหน้าอกพยายามข่มความเจ็บปวดรวดร้าวเอาไว้ ผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงค่อยๆ สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วพยายามพูดปลอบใจตัวเอง "แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน การที่เขาคบกับหลิงอู่ซ่า อย่างน้อยๆ เขาก็คงไม่มีทางไปเกาะแกะดาวมหาวิทยาลัยได้อีกแล้วล่ะมั้ง ดูท่าทางแล้ว ที่เขาเข้าไปตีสนิทกับดาวมหาวิทยาลัย คงจะแค่อยากเรียนเปียโนด้วยจริงๆ นั่นแหละ"

ทว่าคำปลอบใจนี้ ดูเหมือนจะไม่ได้ผลสักเท่าไหร่ เพราะยังไงซะ ภาพที่หลินชวนจับมือกับหลิงอู่ซ่าก็เป็นความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ และต่อให้ดาวมหาวิทยาลัยจะไม่ถูกหลินชวนล่อลวงไป แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับเขาล่ะ?

ยิ่งไปกว่านั้น หลินชวนก็ยังสามารถไปเรียนเปียโนกับดาวมหาวิทยาลัยต่อได้สบายๆ ในขณะที่ตัวเขาเอง กลับไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะได้เข้าใกล้ดาวมหาวิทยาลัยเลยสักนิด...

หนึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเขาก็เดินทางมาถึงภัตตาคารอวี้ซ่านฝู่ หลินชวนได้จองห้องไว้ล่วงหน้าแล้ว จึงเดินตรงขึ้นไปยังชั้นสองทันที

พวกเผิงเจ๋อ หลู่เทา ลู่เหวินฮั่น เหมาคุน และคนอื่นๆ ต่างก็เป็นลูกค้าระดับมีกำลังทรัพย์และมักจะมากินที่นี่เป็นประจำอยู่แล้ว จึงมีท่าทีสงบนิ่งเป็นธรรมชาติ

ส่วนพวกหลินอวี่เวย ลิ่วจวิ้นฮุย จางหย่วน และเพื่อนๆ กลับรู้สึกประหม่าและเกร็งสุดๆ พวกเขามาที่นี่เพราะได้อานิสงส์มาเกาะกินฟรีๆ ก็เลยรู้สึกตื่นเต้นและหวาดหวั่นอยู่ลึกๆ คนเราพอกระเป๋าแบนมันก็มักจะเป็นแบบนี้แหละ ท้ายที่สุดแล้วก็ต้องแอบกังวลว่าถ้าเกิดมีเรื่องผิดพลาดอะไรขึ้นมาแล้วต้องจ่ายเงินเองล่ะ จะเอาปัญญาที่ไหนไปจ่าย?

เนื่องจากมีคนมาเยอะพอสมควร จึงต้องแบ่งที่นั่งออกเป็นสองโต๊ะ หลินชวนนั่งร่วมโต๊ะกับสมาชิกคลับรถหรู ส่วนหลิงอู่ซ่าก็นั่งรวมโต๊ะกับเพื่อนนักศึกษาเหมือนเดิม

แต่ดูเหมือนจิตใจของเธอจะไม่ได้จดจ่ออยู่กับอาหารบนโต๊ะเลย ต่อให้อาหารจะอร่อยเลิศรสแค่ไหน สายตาของเธอก็มักจะเหลือบมองไปทางหลินชวนอยู่บ่อยครั้ง พอมองดูภาพที่หลินชวนกำลังพูดคุยอย่างออกรสกับบรรดานักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ เธอก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้มออกมา

"เลิกจ้องได้แล้ว ขืนจ้องนานกว่านี้วิญญาณได้หลุดลอยตามเขาไปแน่ๆ" หลินอวี่เวยเห็นดังนั้น ก็ชะโงกหน้าเข้าไปกระซิบแซวที่ข้างหูของหลิงอู่ซ่า

หลิงอู่ซ่าดึงสายตากลับมา แล้วแก้ตัว "ฉันก็แค่เหลือบมองไปสองสามครั้งเอง มันดูออกชัดขนาดนั้นเลยเหรอ?"

หลินอวี่เวยกรอกตาบนใส่ "อย่างนี้เขาเรียกว่ามองสองสามครั้งเหรอ? สายตาของเธอน่ะมันหวานเยิ้มจนแทบจะกลายเป็นน้ำเชื่อมอยู่แล้วย่ะ"

หลิงอู่ซ่าเป็นคนประเภทตรงไปตรงมาห้าวหาญอยู่แล้ว พอถูกจับได้ก็ไม่ได้รู้สึกเขินอายอะไรมากมายนัก "แล้วเธอคิดว่าคนอย่างหลินชวนเป็นยังไงบ้างล่ะ? ตอนแรกที่เธอตกลงคบกับลิ่วจวิ้นฮุย เป็นเพราะอะไรเหรอ?"

หลินอวี่เวยตอบ "ก็ไม่ได้มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษหรอก แค่ชอบก็เลยคบกันเท่านั้นแหละ ส่วนหลินชวนน่ะ เขาเพอร์เฟกต์อยู่แล้ว ทั้งหล่อ ทั้งรวย แถมยังมีเสน่ห์ มั่นคงทางอารมณ์ แถมยังเปิดตัวราวกับฮีโร่ลงมาจากฟากฟ้าได้อีก พูดง่ายๆ ก็คือ ตั้งแต่หัวจรดเท้าหาที่ติไม่ได้เลยล่ะ"

หลิงอู่ซ่านั่งฟังไป มุมปากก็ยิ่งยกยิ้มหวานหยดย้อยมากกว่าเดิม

หลินอวี่เวยมองดูสีหน้าที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของหลิงอู่ซ่าด้วยความขบขัน ก่อนจะพูดต่อ "แต่ปัญหาเพียงอย่างเดียวก็คือ รอบตัวเขามีสาวสวยเยอะไปหน่อยน่ะสิ แน่นอนว่ามันก็เป็นเรื่องธรรมดา ผู้ชายที่เพอร์เฟกต์เบอร์นี้ ผู้หญิงที่ไหนก็ต้องอยากพุ่งเข้าใส่เป็นธรรมดาอยู่แล้ว"

"ถ้าเธอคบกับเขา รับรองว่าควงไปไหนมาไหนได้ไม่อายใครแน่นอน ไม่ว่าจะเดินไปที่ไหน พวกเธอก็จะต้องกลายเป็นจุดสนใจเสมอ"

"แต่ในขณะเดียวกัน ในเรื่องของความสัมพันธ์ เธออาจจะต้องเผชิญกับความรู้สึกไม่ปลอดภัยอยู่บ่อยๆ ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหน เธอคงต้องมานั่งกังวลว่าเขาจะโดนผู้หญิงคนอื่นอ่อยเอา"

"แน่นอนว่าเธอจะตัดสินใจยังไงมันก็เป็นเรื่องของเธอ ส่วนจวิ้นฮุยของฉันน่ะ ไม่ค่อยมีใครมาสนใจหรอก ฉันก็เลยไม่ต้องมานั่งปวดหัวกับเรื่องพวกนี้ ฮ่าๆๆ..."

หลิงอู่ซ่าฟังคำพูดของหลินอวี่เวยจบ ก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปทางหลินชวนอีกครั้ง ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาหล่อเหลาบาดใจจริงๆ

หลิงอู่ซ่า: ค่าความประทับใจ +2

จางหย่วนที่แอบสังเกตการณ์หลิงอู่ซ่าอยู่เงียบๆ พอเห็นว่าเป้าหมายที่ตัวเองกำลังแอบมอง กลับเอาแต่แอบมองหลินชวนไม่วางตา เขาก็รู้สึกพะอืดพะอม อาหารเลิศรสระดับภัตตาคารอวี้ซ่านฝู่ กลายเป็นของที่กลืนไม่ลงคอไปในพริบตา

เธอเป็นถึงดาวคณะ แถมยังเป็นดาวคณะที่สวยเท่ที่สุดด้วยนะเว้ย ปกติมีแต่พวกผู้ชายเป็นฝ่ายแอบมองเธอ แล้วเธอก็ไม่เคยแม้แต่จะชายตามองพวกมันเลยไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมตอนนี้... เธอถึงไปแอบมองผู้ชายคนอื่นแบบนั้นล่ะ?